28.5.12

Άνθος του γιαλού

Ενδιαφέρουσα παράσταση με τρία διηγήματα του Παπαδιαμάντη (Το μυρολόι της φώκιας, Έρως-Ήρως, Άνθος του γιαλού) "παιγμένα" από τον Χρυσικάκο με εμβόλιμα σχετικά άσματα από το Λουδοβίκο στο πρώτο μέρος, και συναυλία του Λουδοβίκου στο δεύτερο μέρος...

27.5.12

Πατέρας και γιος


Ένα ήσυχο μαγιάτικο απόγευμα...

(Κινηματογράφηση και επεξεργασία: The New iPad!)

19.5.12

Φαντασιοπληξία

Μέσα σ' αυτό το μουρλοκομείο ξεχνάμε ή θέλουμε να ξεχνάμε ή σκοπίμως δεν μας βολεύει να θυμηθούμε δύο βασικές, απαράβατες, σταθερές αρχές. Και οι δύο ισχύουν σε οποιοδήποτε καθεστώς έχει επινοήσει η ανθρώπινη Ιστορία.
Η πρώτη αρχή έχει να κάνει με παραγωγή, παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα. Για παράδειγμα. Ας πούμε ότι στην εξουσία έρχεται το ΚΚΕ. Ας πούμε ότι η χώρα φεύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας πούμε δηλαδή ότι προσγειωνόμαστε ή απογειωνόμαστε -εξαρτάται όπως το βλέπει κανείς- σε μια συνθήκη σοσιαλιστική. Όμως αυτή η συνθήκη, αυτό το καθεστώς για να συντηρηθεί, να οχυρωθεί, να οπλιστεί και να βελτιώσει το επίπεδο ζωής των πολιτών πρέπει πρώτα απ' όλα ν' αναπτύξει τις παραγωγικές του δυνάμεις. Αν, ας πούμε, δεν καταφέρει να παράγει λάδι πρώτης ποιότητας, να το εμφιαλώσει με τις σύγχρονες, ελκυστικές προδιαγραφές και αν δεν το διανείμει μέχρι τα λουσάτα τραπέζια του Μανχάταν, τότε πάπαλα το σύστημα.
Με απλά λόγια. Αν η χώρα δεν μετακινηθεί από την εισαγωγή και την κατανάλωση στην παραγωγή, με όρους σύγχρονους και ανταγωνιστικούς και αν δεν πολλαπλασιαστούν οι εξαγωγές των ελληνικών προϊόντων, τότε είτε με το ευρώ είτε με την δραχμή, η χώρα, θα κατρακυλήσει στον πάτο της Αφρικής. Ρωτήστε οποιονδήποτε οικονομολόγο. Ρωτήστε κάθε έγκυρο αναλυτή. Χωρίς αυτή την μετακίνηση, την αλλαγή πλεύσης και χωρίς παραγωγή, τέρμα τα δίφραγκα από Ευρώπη βουρ για τον Τρίτο κόσμο
Η δεύτερη αρχή, ισοδύναμης αξίας με την πρώτη, έχει να κάνει με την επιστροφή του ΦΠΑ και την φοροδιαφυγή. Γιατί αν δύο στους τρεις επιχειρηματίες και κάθε επαγγέλματος πολίτες, επέστρεφαν το ΦΠΑ και πλήρωναν τους φόρους τους τότε το δημόσιο ταμείο θα είχε καταφέρει από το 2011 να αποκτήσει το πολυπόθητο πρωτογενές πλεόνασμα. Που πάει να πει ότι ένας από τους βασικούς, τους κύριους λόγους που η χώρα κινδυνεύει με έξοδο από την ευρωζώνη δεν έχει να κάνει με τον Τσίπρα αλλά με τον ελληνάρα που έχει αναγάγει την φοροκλοπή σε τσάμπα μαγκιά και εθνικό σπορ. Τόσο απλά.
Μεθερμηνευόμενα όλα αυτά καταλήγουν στο εξής. Οτι το ζητούμενο αυτών των εκλογών δεν είναι Αντώνης ή Αλέξης. Αυτό έχει να κάνει με αναμέτρηση Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού. Το ζητούμενο είναι αυτό το διπλό: Παραγωγή και ανελέητη καταπολέμηση της φοροκλοπής. Ποιος εκ των πολιτικών σε όλα τα τηλεοπτικά πάνελ, ασχολείται μ' αυτά τα δύο; Ουδείς. Γι' αυτό επιμένω ότι η αντιπαλότητα των δύο πόλων είναι σκηνοθετημένη. Ότι είναι βολική και για τα δύο κόμματα και για τους δύο αρχηγούς. Και ότι κυρίως εξυπηρετεί ιδιοτελείς προσωπικούς και κομματικούς σκοπούς. Και όπως κάθε ριάλιτι σόου έτσι κι αυτό. Η αλήθεια και η πραγματικότητα έξω απ' αυτό. Όπως κάθε παιχνίδι ελληνικό. Εξοστρακίζουμε την ουσία και φανατίζουμε τα πλήθη με πέτσινη αντιπαλότητα και άφθονη φαντασιοπληξία!
Δημήτρης Δανίκας, εφ. Το Βήμα, 19/5/2012

18.5.12

Τα data centers της Apple θα τροφοδοτούνται 100% από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας

Εδώ και αρκετούς μήνες, η Greenpeace κατηγορεί την Apple ότι χρησιμοποιεί άνθρακα για την παραγωγή τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας, έτσι ώστε να τροφοδοτούνται τα data centers της. Πλέον, η Apple περνά στην αντεπίθεση παραθέτωντας αποδεικτικά στοιχεία, ότι χρησιμοποιεί καθαρές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για τις ανάγκες της.

Όπως αναφέρει η εταιρία, τα data centers που διαθέτει σε Austin (Texas), Μόναχο (Γερμανία), Cork (Ιρλανδία), Sacramento και California, τροφοδοτούνται ήδη από 100% ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενώ έχει πάρει έγκριση για τη χρήση ανανεώσιμης ενέργειας για το νέο data center στο Newark (California), το οποίο θα είναι έτοιμο το Φεβρουάριο 2013.

Ακόμη, η Apple χτίζει δύο ηλιακές φάρμες στο Maiden (North Carolina) σε έκταση 100 στρεμμάτων, οι οποίες θα καλύπτουν το 60% των ενεργειακών αναγκών του νέου data center. Σύμφωνα με την εταιρία, θα είναι το πιο φιλικό προς το περιβάλλον data center στον κόσμο, ενώ η ίδια πολιτική θα συνεχιστεί και στο επερχόμενο data center του Prineville (Oregon).

Τέλος, να σημειωθεί ότι τα κεντρικά της Apple στο Cupertino τροφοδοτούνται κατά το ήμισυ από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Καθόλου άσχημα…

http://www.macuser.gr



Ανθισμένο γατάκι!

6.5.12

Πλούσια κληρονόμος

Εντάξει, πρέπει να είναι πλούσια. Στην Αίγυπτο δεν έχει πάει, δεν είναι χώρα του επιπέδου της, και μάλιστα το εγκατελειμμένο Αρχαιολογικό Μουσείο του Καΐρου. Στο Λονδίνο και δη στο Βρετανικό Μουσείο; Να δει τα ξαδερφάκια της τις μούμιες... Ή τις ξέρει κι επίτηδες ντύθηκε σαν κι αυτές, φτυστή, ολόιδια! Με απύθμενο κιτσάτο στιλ!



5.5.12

Η Λήδα και ο κύκνος...

 

Ουτοπικές απορίες

Εάν η ψήφος δεν ήταν μυστική, ο πολίτης θα αναλάμβανε δημόσια την ευθύνη του απέναντι στα μείζονα προβλήματα του κοινού συμφέροντος αλλά και θα μπορούσε να χρεώσει επωνύμως τους πολιτικούς που υπεψήφισε, για τις υπαναχωρήσεις τους

Αλήθεια, γιατί σε μια Δημοκρατία που δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και οι πολίτες της δεν έχουν να φυλαχτούν από κανέναν εκτός από τη συνείδησή τους, γιατί η ψήφος στις εκλογές για την ανάδειξη των αρχόντων που θα την κυβερνήσουν, θα πρέπει να είναι μυστική; Η μυστική ψήφος, βέβαια, εξασφαλίζει μια σχεδόν δειλή ανωνυμία. Ο πολίτης κρύβεται πίσω από τον αριθμό των ομοίων του δειλών και ανωνύμων έτσι, χωρίς να αναλαμβάνει δημόσια την ευθύνη της γνώμης του για τα κοινά και για τα πρόσωπα που θέλουν να τα υπηρετήσουν. Εκδικείται για αδικίες, διαμαρτύρεται για ατασθαλίες, εκφράζει ανωνύμως πάντοτε τις αντιρρήσεις του για ιδέες, αξίες και κριτήρια με τα οποία διαφωνεί, τα θεωρεί επικίνδυνα ή αποτυχημένα, διαπλεκόμενα ή νωθρά, θολά ή ωμά. Δεν έχουν ωριμάσει αρκετά, ύστερα από χιλιάδες χρόνια, από τότε που κατέρρευσε η άμεση Δημοκρατία των Αθηνών των κλασικών χρόνων, οι συνθήκες ώστε να επιστρέψει ο δήμος σε θεσμούς προσωπικής ανάληψης ευθύνης του καθενός πολίτη ξεχωριστά απέναντι στα μείζονα προβλήματα του κοινού συμφέροντος;

Όταν κρυβόμαστε πίσω από την ανωνυμία των αριθμών, μας επιτρέπεται να κρυβόμαστε και να κάνουμε, επιτρέψτε μου τη λαϊκή έκφραση, την πάπια για ό,τι η μαζικότητα των αριθμών φορτώνει μετεκλογικώς την Πολιτεία και τα κοινά ήθη της, τη μιζέρια των διαχειριστών της εξουσίας, την ανικανότητα, τη διαπλοκή με πονηρά και άθλια συμφέροντα, τη σπατάλη των πόρων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τις συμμαχίες με άνομες ομάδες αλλά και πολεμικούς παλικαρισμούς και αστόχαστους εξοπλισμούς και παιχνίδια ανταγωνιστικής υστερίας.

Όταν με τη μυστική έκφραση γνώμης στερείσαι το δικαίωμα να ζητήσεις προσωπικά από τους υπαίτιους να απολογηθούν. Μη μου πουν οι συνταγματολόγοι πως πρέπει να περιμένω τις άλλες εκλογές για να τιμωρήσω τους ανίκανους και τους διεφθαρμένους. Ποιος ζει, ποιος πέθανε.

Όταν στην αρχαία Αθήνα οι Αθηναίοι άκουσαν τους ρήτορες να τους προτρέπουν να ψηφίσουν την εκστρατεία στη Σικελία κι όταν τους έπεισαν χωρίς να προσέξουν τις κάθετες αντιρρήσεις του συντηρητικού αλλά σώφρονος Νικία κι όταν άρχισαν να έρχονται οι τεφροδόχοι με τις στάχτες των παλικαριών κι όταν οι εναπομείναντες αιχμάλωτοι αθηναίοι στρατιώτες πέθαιναν στα νταμάρια των Συρακουσών σπάζοντας βράχους, ο Αθηναίος που είχε χάσει αδελφό, γιο, γαμπρό στο μακελειό εκείνο και γνώριζε ποιος γείτονάς του και ποιος συνδημότης του είχαν σηκώσει το δεξί τους χέρι και είχαν εγκρίνει την απόφαση για την εκστρατεία, σταματούσε στον δρόμο τούς προσωπικά υπαίτιους συμπολίτες του και μπορούσε να τους εγκαλέσει για επιπολαιότητα, ματαιοδοξία και ό,τι πίστευε πως είχε συντελέσει για να συνταχτεί με την πλειοψηφία της Βουλής και της Εκκλησίας του Δήμου.

Αν οι πολιτικοί μας προσπαθούσαν να διακρίνουν πίσω από τη μυστική ψήφο τις πραγματικές προθέσεις των πολιτών που τους ψήφιζαν, θα είχαν π.χ. προβληματιστεί πάνω στο εξής αναμφισβήτητο δεδομένο: το 1974 σε έναν ορισμένο δήμο της Μεσογαίας ο υποψήφιος εθνάρχης πήρε το 65 τοις εκατό των ψήφων και το 1981 το 70 τοις εκατό το ΠΑΣΟΚ. Δεν κάνω άλλου είδους συσχετισμούς παρά τη διαπίστωση πως περίπου οι ίδιοι άνθρωποι που ευελπιστούσαν ότι θα ευτυχήσουν με το στέμμα, οι ίδιοι πίσω από την ανωνυμία της μυστικής ψήφου εμπιστεύτηκαν την ελπίδα τους σε ένα, τότε, ακραιφνώς σοσιαλιστικό κίνημα. Επιπροσθέτως στον ίδιο αυτόν δήμο η καταστροφή από την τραγωδία του χρηματιστηρίου ήταν 100 τοις εκατό, χάθηκαν σπίτια, σοδειές και εύφορα χωράφια με οπωροκηπευτικά. Από τη βασιλεία στον σοσιαλισμό και από εκεί στον καραμπινάτο κερδοσκοπικό καπιταλισμό. Όλα κρυμμένα πίσω από το μεγαλείο της αριθμητικής πλειοψηφίας.

Όταν ο μεγάλος Αριστοτέλης εκθείαζε το σύστημα της Δημοκρατίας που κυβερνάται από την πλειονοψηφία των πολιτών, δεν εννοούσε βέβαια το προσωπείο της αριθμητικής υπεροχής αλλά την πλειονότητα των υψωμένων χεριών και των εκφωνούντων στομάτων. Άλλο λοιπόν το προσωπείο, η μουτσούνα, η μάσκα της μυστικότητας της γνώμης και άλλο το ΠΡΟΣΩΠΟ, ο καθρέφτης της ειλικρίνειας του πολίτη που αναλαμβάνει δημόσια την ευθύνη των ιδεών του, ρισκάρει τις προσδοκίες του και χρεώνει επωνύμως τον πολιτικό που υπερψηφίζει για τις αποφάσεις του, τα πεπραγμένα του, τις γκάφες του και τις υπαναχωρήσεις του.

Ποιο είναι σήμερα το μεγάλο επιχείρημα των πολιτικών; Ότι ψηφίστηκαν από την αποφασιστική και απαραίτητη πλειοψηφία των πολιτών, από έναν αριθμό ψήφων. Κι όταν έρθουν ανάποδα τα πράγματα και οι πολίτες αγανακτούν, οι πολιτικοί επικαλούνται ότι εφαρμόζουν το πρόγραμμα για το οποίο τους εμπιστεύτηκε η πλειονότητα των ψηφοφόρων. Όλοι σ' αυτό το σύστημα της ανευθυνότητας της μυστικής γνώμης εμφανίζονται στις επιτυχίες των κυβερνώντων ως ψηφίσαντες τους συγκεκριμένους πολιτικούς και το πρόγραμμά τους και στις αποτυχίες δηλώνουν υποκριτικά ότι ψήφισαν την αντίπαλη παράταξη ή άλλο πρόγραμμα.

Γιατί π.χ. να μη γνωρίζουμε όλοι ποιοι δεν έχουν γνώμη για τα κοινά ή ποιοι δεν εμπιστεύονται καμιά υποψήφια πολιτική πρόταση και ψηφίζουν λευκό; Γιατί να μη γνωρίζω ποιος αρνείται τους θεσμούς, τους περιπαίζει, τους χλευάζει και ρίχνει τον ανώνυμο λίβελλό του, τα καραγκιοζάκια του, ένας κουκουλοφόρος των θεσμών της Δημοκρατίας. Γιατί να θεωρούνται ποινικό αδίκημα η συκοφαντία, η εξύβριση του γείτονα και να μην αναλαμβάνει την ευθύνη της απαξίωσης των θεσμών ο άκυρος ψηφοφόρος;

Γεωργουσόπουλος Κώστας, εφ. Τα Νέα, 5/5/2012

Η ώρα της Αριστεράς: Η μοναδικότητα των εκλογών

Οι εκλογές της 6ης Μάη είναι μοναδικές στην πρόσφατη ιστορία της κοινωνικής και πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Για δύο λόγους. Σ’ αυτές τις εκλογές διακυβεύεται η συνέχιση ή η ανατροπή της «μνημονιακής» πολιτικής, της δανειακής σύμβασης και των συνεπειών της στην ελληνική κοινωνία. Ο άλλος λόγος όμως είναι ακόμη πιο ουσιαστικός. Για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες οι εκλογές δεν είναι αποτέλεσμα ούτε της λήξης της 4ετίας, ούτε επιλογή της κυβέρνησης. Αντίθετα. Επιβλήθηκαν από τον ίδιο τον λαό. Τα δυο χρόνια του «μνημονίου» η κοινωνική πλειοψηφία αντέδρασε με ποικίλους τρόπους (17 γενικές απεργίες και πολλές μικρότερες, πολυπληθείς συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και στις πλατείες πανελλαδικά, επί μέρους κινήματα ανυπακοής, αντίστασης και αλληλεγγύης) δηλώνοντας μ’ αυτό τον τρόπο την άρνησή της να αποδεχθεί τη νέα πραγματικότητα, το νέο καθεστώς. Δηλώνοντας στην πραγματικότητα την άρνησή της να απογοητευτεί και να κατακερματιστεί σε εξατομικοποιημένες και μοιρολατρικές «μονάδες». Ο ελληνικός λαός δηλώνει – λόγω και έργω - ότι είναι παρών δίνοντας φωτεινό παράδειγμα σε όλη την Ευρώπη και επηρεάζοντας καθοριστικά τις πολιτικές εξελίξεις. Οι εκλογές της Κυριακής συμπυκνώνουν την ουσία αυτής της διαδικασίας και αντίστοιχα ορίζουν και το περιεχόμενο της απάντησης που θα προκύψει απ’ την κάλπη. Πρώτος στόχος η μεγαλύτερη δυνατή καθίζηση του δικομματικού κατεστημένου, η αδυναμία του να συγκροτήσει κυβέρνηση.

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ

Ωστόσο χρειάζεται μιας σαφής απάντηση στο μείζον ζήτημα της σύγκρουσης με τις επιλογές των «ισχυρών» της ΕΕ και του ΔΝΤ. Από τα κορυφαία στελέχη αυτών των οργανισμών μέχρι τους ντόπιους συνοδοιπόρους τους, το πολιτικοοικονομικό διαπλεκόμενο σύστημα εξουσίας των τελευταίων δεκαετιών, από τον πρόεδρο του ΣΕΒ μέχρι τα στελέχη των «μνημονιακών» κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Σια), υποστηρίζουν σε όλους τους τόνους πως οποιαδήποτε αμφισβήτηση της δανειακής σύμβασης και των συνακόλουθων μέτρων σημαίνει έξοδος από το ευρώ, εθνική απομόνωση και μεγαλύτερη κοινωνική καταστροφή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στέκεται στον αντίποδα. Προτείνει άμεση καταγγελία και ανατροπή της δανειακής σύμβασης, των μνημονίων και όλων των μέτρων που απορρέουν απ’ αυτά, αθέτηση πληρωμών προς τους δανειστές, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και οικονομική ανασυγκρότηση με μοχλό ένα νέο δημόσιο, στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών και όχι των κομματικών πελατειακών σχεδιασμών. Με μέτρα όπως εθνικοποιήσεις – κοινωνικοποιήσεις των τραπεζών και των βασικότερων τομέων της παραγωγής και της οικονομίας, βαριά φορολογία στο μεγάλο κεφάλαιο, πρόγραμμα επείγουσας στήριξης της κοινωνικής πλειοψηφίας, του κόσμου της εργασίας με μέτρα κατά της ανεργίας, στήριξης των μισθών και των συντάξεων κ.λ.π. καθώς και την άμεση εξοικονόμηση πόρων από την σοβαρή φορολόγηση της εκκλησιαστικής επιχειρηματικότητας και περιουσίας και την μείωση των εξοπλιστικών δαπανών.

Πρόκειται για απολύτως ρεαλιστική πρόταση που στηρίζεται αφενός στην ξεκάθαρη επιλογή της πολιτικής εκπροσώπησης της κοινωνικής πλειοψηφίας και των αναγκών της έναντι των απαιτήσεων των δανειστών αλλά και των συμφερόντων μιας πολύ μικρής μειοψηφίας, του μεγάλου ντόπιου κεφαλαίου.

Αφετέρου στηρίζεται στην εκτίμηση για το βάθος και τις παραμέτρους της κρίσης της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής και αρχιτεκτονικής της ΕΕ. Όταν στην «κόκκινη ζώνη» της κρίσης χρέους βρίσκονται χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία των οποίων οι δανειακές ανάγκες είναι υποπολλαπλάσιες απ’ αυτές της Ελλάδας και ταυτόχρονα ο «ιερός κανόνας» της δημοσιονομικής πειθαρχίας, το σύμφωνο του Ευρώ και οι συνακόλουθες συνθήκες φτάνουν να αμφισβητούνται από τον προσεχή πρόεδρο της Γαλλίας, τον σοσιαλδημοκράτη Ολάντ, φωτογραφίζοντας τα αδιέξοδα στο επίπεδο της κορυφής της ΕΕ, τους ανταγωνισμούς που δημιουργούν ρωγμή στον ίδιο τον γαλλογερμανικό άξονα, η δυνατότητα άσκησης πολιτικής με χρήση επιθετικής στάσης – παύσης πληρωμών εντός ΕΕ και διεκδίκησης της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους – είναι απολύτως εφικτή επιλογή.

Μια κυβέρνηση της αριστεράς μπορεί να δημιουργήσει νέο υπόδειγμα διεξόδου από τα αδιέξοδα της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής και της αυξημένης έως εκρηκτικής κοινωνικής έντασης σε πολλές και μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλάζοντας το περιεχόμενο του «ρεαλισμού», δημιουργώντας ένα ντόμινο εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα ήταν και παραμένει ο «αδύνατος κρίκος» της ευρωπαϊκής κρίσης και μπορεί να μεταβληθεί από μια κυβέρνηση της αριστεράς σε «δυνατό κρίκο» που θα απελευθερώσει τις κοινωνικές δυνάμεις και τις πολιτικές εξελίξεις πανευρωπαϊκά.

Το ζήτημα της Δημοκρατίας

Κεντρικό ζήτημα σε μια τέτοια κατεύθυνση είναι η Δημοκρατία και η Λαϊκή Κυριαρχία. Το στοιχείο που υποτίθεται ότι διαφοροποιούσε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες από την καπιταλιστική ζούγκλα των ΗΠΑ σήμερα έχει μπει στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών ελίτ και περιστέλλεται ραγδαία. Στην Ελλάδα ταχύτατα και με άγριο τρόπο. Δεν μπορεί να υπάρξει μια πραγματικά διαφορετική, εναλλακτική, αντιμνημονιακή πολιτική που δεν θα συνοδεύεται από την διεύρυνση της δημοκρατίας, από την ίδια την ενεργή συμμετοχή του λαού στις εξελίξεις. Η νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής αλλά και τα θολά λαϊκιστικά δεξιά μορφώματα όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν είναι παρά το μακρύ χέρι του ίδιου συστήματος που επέβαλε τα μνημόνια και τα αντιλαϊκά μέτρα.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, για την Αριστερά αλλά και για πολύ μεγάλα κοινωνικά τμήματα που διαδήλωναν στο Σύνταγμα φωνάζοντας «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία…» το ζήτημα της Δημοκρατίας είναι απολύτως κεντρικό. Γι' αυτό και ο κρίκος που «δένει» όλη την εναλλακτική πολιτική πρόταση της αριστεράς είναι η οικοδόμηση θεσμών και διαδικασιών δημοκρατικού, κοινωνικού ελέγχου από τον ίδιο τον κόσμο της εργασίας και την λαϊκή πλειοψηφία σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής και πρώτ’ απ’ όλα στην ίδια την παραγωγή και την οικονομία.

Την Κυριακή 6 Μάη το στοίχημα αφορά στην αλλαγή σελίδας σε Ελλάδα και Ευρώπη, στην πρώτη πράξη της αλλαγής του πολιτικού χάρτη, της αναγέννησης μια νέας, σύγχρονης και μαζικής παράταξης της αριστεράς. Αφορά στην εκλογική καταγραφή μιας πορείας αντίστασης του ελληνικού λαού που ξεκίνησε με τις μεγαλειώδεις εκδηλώσεις στις πλατείες, τις γειτονιές, τις σχολές και τους χώρους δουλειάς και θα συνεχιστεί μετά τις εκλογές με άμεσο στόχο την ανατροπή και την απελευθέρωση από τα δεσμά των δανειστών και των αποτυχημένων, σκληρών νεοφιλελεύθερων στρατηγικών και προοπτική τον Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.

Γιώργος Σαπουνάς, εφ. Το Βήμα, 4/5/2012

Καταιγίδα...

 

1.5.12

Καλό μήνα!

Ξυπνά η κόρη την αυγή σα μήλο μαραμένο,
βρίσκει τον κόρφο τς ανοιχτό, τ' αχείλι φιλημένο
και τη χρυσή της την ποδιά ψηλά ανασκουμπωμένη
-Τάχα το ποιος μου το 'κανε, τάχα ποιος μου το κάνει;
Αν είν' από τον άντρα μου, χαράμι να του γένει,
κι αν είν' από όποιον αγαπώ, χαλάλι να του γένει!
Ακούστε, εσείς οι όμορφες και σεις οι μαυρομάτες:
Το Μάη κρασί μην πίνετε κι όξω μην κοιμηθείτε,
τι βγαίνουν κλέφτες για φιλιά και περπατούν τη νύχτα.
Σέρνουν ψωμί για τα σκυλιά, να τρων, να μη γαβγίζουν,
σέρνουν το μαγιοβότανο, μαγεύουν τα κορίτσια...
(Ηπειρώτικο)