24.5.13

Να μην απεργήσουν οι καθηγητές και χαθούν οι ιερές πανελλήνιες

ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

ΑΠΟ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ – ΔΙΟΡΘΩΤΕΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ

Φίλοι, συνάδελφοι, γονείς και μαθητές μας.

Σε σχέση με τα θέματα των φετινών Πανελλαδικών Εξετάσεων στα «Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής», εκτιμούμε τα εξής:

1ο: Ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο των θεμάτων είναι ξένο είτε αντίθετο με τους σκοπούς και τις στρατηγικές, που δηλώνονται από τις διδακτικές οδηγίες του Υπουργείου και από την ύλη και το περιεχόμενο του σχολικού βιβλίου.

2ο: Παραβιάζεται η συνταγματική αρχή της ισοτιμίας μεταξύ των υποψηφίων, καθώς:

(α) τα παιδιά που προέρχονται από την θεωρητική κατεύθυνση δεν έχουν τις πληροφορίες, την εμπειρία και την εξάσκηση που απαιτεί αυτό το επίπεδο θεμάτων.

(β) το επίπεδο δυσκολίας των θεμάτων στα άλλα τρία μαθήματα επιλογής Γενικής Παιδείας είναι σαφώς και πανθομολογούμενα πολύ κατώτερο από αυτό των Μαθηματικών και Στοιχείων Στατιστικής.

3ο: Το λάθος στο υποερώτημα Δ3, στα θέματα Μαθηματικών για τους μαθητές των Εσπερινών Γενικών Λυκείων και ΕΠΑΛ, επιβεβαιώνει και υπογραμμίζει τις παραπάνω εκτιμήσεις. Ταυτόχρονα δείχνει την πραγματική «ευθύνη» που οι «αρμόδιοι» αντιμετωπίζουν τους μαθητές μας, ιδιαίτερα το πιο αδύνατο οικονομικά τμήμα τους, ειδικά μέσα την ίδια τη διαδικασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων.

Εγείρονται λοιπόν με εκκωφαντικό τρόπο τα παρακάτω θέματα:

· Ποιοι, με ποια κριτήρια (είτε με ποια συμφέροντα) καθορίζουν το χαρακτήρα και το περιεχόμενο των θεμάτων των Μαθηματικών στις Πανελλαδικές Εξετάσεις;

· Ποιοι έχουν την ευθύνη της παραβίασης της συνταγματικής αρχής της ισοτιμίας μεταξύ των υποψηφίων; Πώς θα αποκατασταθούν οι θιγόμενοι (παιδιά και οικογένειες) από την παραβίαση αυτή;

· Με ποιες αρχές και κατευθύνσεις θα μπει ο εκπαιδευτικός την καινούργια χρονιά για να διδάξει τα Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής σε μια τάξη Γενικής Παιδείας; Θα τηρήσει τις επίσημες οδηγίες, που αναδεικνύουν πράγματι την ουσία του μαθήματος και απευθύνονται στο σύνολο των μαθητών, αλλά δεν τους προετοιμάζουν κατάλληλα για τέτοια θέματα στις πανελλαδικές εξετάσεις; Ή θα παραβιάσει ουσιαστικά τις αρχές του λειτουργήματός του, απευθυνόμενος σε μια μικρή μερίδα μαθητών με θέματα αντίστοιχα αυτών των Πανελλαδικών, αγνοώντας τους υπόλοιπους μαθητές και στρεβλώνοντας την ουσία ενός μαθήματος Γενικής Παιδείας;

Ποιος θα πάρει την ευθύνη για την ωμή παραβίαση των δικαιωμάτων των μαθητών σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις;

· Ποιοι, ειδικά σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, χρησιμοποιούν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις για να υποβαθμίσουν, να δυσφημίσουν το δημόσιο σχολείο και το έργο που γίνεται μέσα σ’ αυτό και να πουν στους γονείς και στα παιδιά: «Το σχολείο είναι ανεπαρκές. Ψάξτε λύσεις έξω από αυτό»;

Συνήθως (τουλάχιστο στα αστυνομικά μυθιστορήματα) το κίνητρο οδηγεί στους ενόχους. Εδώ υπάρχει κανείς να ψάξει για τον ένοχο (πρόβλημα ασύγκριτα ευκολότερο από τα θέματα των Πανελλαδικών);

· Μαζί με τα παραπάνω ερωτήματα και μέσα από αυτά, τίθεται στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας το μέγα θέμα: Τι διδάσκονται τα παιδιά μας στα σχολεία και για ποιους λόγους; Ποιοι το καθορίζουν και με ποια συμφέροντα; Πού αποσκοπεί το εξετασιοκεντρικό και εξοντωτικό για τα παιδιά και τις λαϊκές οικογένειες σύστημα εκπαίδευσης στη χώρα μας; Ποια είναι η θέση του εκπαιδευτικού (που ενοχοποιείται για τα πάντα), σε ποιες γραμμές ισορροπεί, γιατί και από ποιους υπονομεύεται το έργο του;

Ποιοι είναι τελικά οι «επίορκοι λειτουργοί», που πρέπει όχι μόνο η Παιδεία μας, αλλά το σύνολο της κοινωνίας να αποβάλλουν από το σώμα τους;

Απευθύνουμε τα παραπάνω ερωτήματα κατ’ αρχάς στους καθ’ ύλην αρμόδιους. Και δευτερευόντως, σε όσους τους αναδεικνύουν, τους στηρίζουν και κάνουν τα παπαγαλάκια τους (για να μην χρησιμοποιήσουμε την πιο δόκιμη λαϊκή έκφραση). Σε όλους αυτούς που έχυσαν (και σε κάθε ευκαιρία χύνουν) μαύρο δάκρυ (και ακόμα πιο μαύρο δηλητήριο) στο όνομα των παιδιών και των οικογένειών τους, για την «αναστάτωση» που προκαλεί η όποια διαμαρτυρία, ο όποιος αγώνας (ή έστω η απλή αναγγελία του) ενάντια στην πολιτική που δημιουργεί τα πραγματικά προβλήματα στην Παιδεία και στην κοινωνία.

Πού είναι τώρα η ευαισθησία τους; Πού είναι τα παχιά λόγια; Πού είναι η άμεση, στρατιωτικού τύπου κινητοποίησή τους;

Επειδή όμως δεν περιμένουμε τίποτα από αυτούς, απευθύνουμε αυτή την πληροφόρηση, την φωνή και την αγωνία μας στα παιδιά μας και στους γονείς.

Φίλοι γονείς, μαθητές – παιδιά μας,

είναι πρωταρχικά δικό σας θέμα να αναζητήσετε την άρση της αδικίας. Είναι όμως ταυτόχρονα και θέμα όλων μας να βρούμε κοινούς δρόμους συμπόρευσης για να αρθούν οι αιτίες πρόκλησης αυτών και όλων των άλλων παρόμοιων φαινομένων στην Παιδεία και στην κοινωνία μας συνολικά.

Απευθυνόμαστε ταυτόχρονα στους επιστημονικούς και συνδικαλιστικούς φορείς: Στους Συλλόγους Γονέων, στα δεκαπενταμελή μαθητικά συμβούλια, στις ενώσεις των καθηγητών και στην ΟΛΜΕ, στην Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία, στην Ένωση της Διδακτικής των Μαθηματικών, στους πανεπιστημιακούς δασκάλους, στον Συνήγορο του Πολίτη. Στον όποιο ανεξάρτητο φορέα μπορεί να προσδώσει το κύρος του, να ενώσει τη φωνή και τη δύναμή του σε αυτή τη διαμαρτυρία και στην απαίτηση να σταματήσει αυτή η αδικία και να άρουμε τις αιτίες που οδηγούν σε αυτήν.

Μαζί με την παραπάνω ανοιχτή επιστολή – διαμαρτυρία, θα κυκλοφορήσουμε στα σχολεία, στις γειτονιές, στον τύπο, στο διαδίκτυο ένα αντίστοιχο κείμενο υπογραφών διαμαρτυρίας.

Ας ενώσουμε όλοι τις φωνές και τις προσπάθειές μας.

Καλή δύναμη.

16.5.13

Τα μυστήρια των Αθηνών

Δάσκαλοι και καθηγητές δεν ήταν ποτέ δύσκολος στόχος. Ξύνοντας τις λέξεις σου με την ξύστρα του λαϊκισμού, αφού πρώτα δηλώσεις αντιλαϊκιστής, και αθροίζοντας αλήθειες, μισές αλήθειες, ψέματα και μυθεύματα, άνετα τους αδειάζεις. Αν μάλιστα δεν έχεις κουβεντιάσει μια, δυο, πέντε φορές με όσους δουλεύουν στο κατώι της εκπαίδευσης, τότε μόνο ακουστά έχεις για τις συνθήκες της δουλειάς και του βίου τους, o οποίος καθορίζεται απολύτως από τη δουλειά τους, χρονικά και ψυχικά· κι αυτό δεν συμβαίνει ούτε καν με όλους τους κληρικούς.

Εύκολα λοιπόν υιοθετείς τις κοινοτοπίες πως αμέτρητοι εκπαιδευτικοί δεν νοιάζονται για τα παιδιά, είναι ημιμορφωμένοι, τη βολεύουν με ιδιαίτερα, λουφάρουν αποσπασμένοι (από τα κόμματα-αφέντες, ποιον άλλον), έχουν τετράμηνες διακοπές κ.τ.λ. Αυτά δεν τα λέμε μόνο αν υπάρξει απειλή απεργίας στις εξετάσεις. Τα πιστεύουμε χειμώνα καλοκαίρι. Απλώς η εξεταστική συγκυρία επιτρέπει να εξαντλήσουμε πάνω τους τα αποθέματά μας σε ειρωνεία. Σαν να μη χρωστάμε πολλοί στην υπομονή κάποιου «λουφαδόρου» δάσκαλου, στην ευαισθησία κάποιου «αγράμματου» καθηγητή ένα παραθυράκι προς τη ζωή. Μυστήρια πράγματα.

Ένα επιπλέον μυστήριο. Τούτες τις μέρες, διαβάζω, απεργούν οι εκπαιδευτικοί της Γερμανίας, που δεν είναι βέβαια η κοιτίδα της δημοκρατίας ούτε ο τόπος όπου βλάστησε το πρώτον η παιδεία. Και είναι κι εκεί περίοδος εξετάσεων. Πλην ουδεμία επιστράτευση αποφασίστηκε. Εδώ, όπου ομνύουμε στο όνομα του Κλεισθένη και του Αριστοτέλη, κρίναμε ότι ο λυσιτελέστερος τρόπος για να τιμηθούν συγχρόνως δημοκρατία και παιδεία είναι η επιστράτευση. Η τέταρτη σε λίγους μήνες, μετά τους ναυτεργάτες και τους εργαζόμενους σε μετρό και ΟΤΑ.

Μυστήριο τρίτο: Στη Γερμανία έχουν αμιγώς συντηρητική κυβέρνηση. Αντίθετα, η δική μας διαθέτει και σοσιαλιστική συνιστώσα και ανανεωτικώς αριστερή. Το ΠΑΣΟΚ δεν διαφωνεί βεβαίως με την επιστράτευση, αλίμονο. Η ΔΗΜΑΡ έχει επιφυλάξεις. Αποτελεσματικές όσο σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις που «επιφυλάχθηκε» συγκυβερνώσα.

Μυστήριο τέταρτο: Η προληπτική επιστράτευση (κατά πόδας των προληπτικών συλλήψεων) γίνεται «χάριν της υγείας των μαθητών». Οι οποίοι βέβαια δεν είναι σπαρτοί ή ουρανόπεμπτοι. Δεν ζουν σε προστατευτικά θερμοκήπια αλλά σε οικογένειες που πληγώθηκαν βαριά τα τελευταία χρόνια. Οταν λοιπόν ακούνε πως η πολιτεία πονάει για τη γαλήνη τους, μάλλον σαν άσκηση σαρκασμού το μετράνε.

Μυστήριο πέμπτο: Μαθητές και γονείς αγωνιούν για τις πανελλαδικές, το πτυχίο πάντως το απομυθοποίησαν προ πολλού. Ξέρουν ότι δεν αποτελεί διαβατήριο προς τον κόσμο της εργασίας στην πατρίδα τους, αλλά προς τη Γερμανία, την Αγγλία κ.ο.κ. Ξέρουν επίσης πως η ανεργία στους νέους 18-24 ετών ξεπερνάει το 60%. Κι όταν ακούνε υπουργούς και λοιπούς φαρισαίους να λένε ότι «δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να παίξει με τα όνειρα των νέων», χαμογελούν. Πικρά.

Παντελής Μπουκάλας, εφ. Καθημερινή, 15/5/2013

 

13.5.13

Άντε ρε κοπρίτες καθηγητές που δε θέλετε να δουλέψετε 2 ώρες παραπάνω...

Τι έγινε ρε κοπρίτες εκπαιδευτικοί που σας έβαλαν 2 ώρες να δουλέψετε και χαλάσατε τον κόσμο; Έτσι κι αλλιώς 3 ώρες την ημέρα δουλεύετε... Εσείς που τα κονομάτε από τα ιδιαίτερα... Εσείς που έχετε γεμίσει κάθε είδους γραφείο με αποσπασθέντες και τα σχολεία είναι άδεια; Απεργία μέσα στις πανελλαδικές, ρε αλήτες; Όλο απεργίες μέσα στις πανελλαδικές κάνετε. Τα παιδιά δε τα σκεφτήκατε;

ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Βαρέθηκα να με κατηγορούν, βαρέθηκα να γίνομαι δέκτης κακεντρεχών σχολίων σε κάθε παρέα όταν λέω το επάγγελμα μου, βαρέθηκα να απαξιώνεται η προσφορά μου – μικρή, μεγάλη, καμία, εσείς διαλέγετε -, βαρέθηκα να με κατακρίνει το κάθε κομπλεξικό λαμόγιο, βαρέθηκα γενικώς...

Γίνεται τόσος ντόρος για 2 ώρες μάθημα παραπάνω; Όχι δεν γίνεται για τις 2 ώρες παραπάνω, άλλωστε γνωρίζω πολλούς εκπαιδευτικούς που κάνουν επιπλέον ώρες χωρίς να τους το ζητήσει κανείς.

Ο ντόρος γίνεται για το ντόμινο που θα φέρουν αυτές οι 2 ωρίτσες:15.000 αναπληρωτές στα σπίτια τους. Ναι είμαστε όλοι εμείς που τόσα χρόνια μπαλώνουμε τις τρύπες της εκπαίδευσης, γιατί όλοι μας, λίγο ή πολύ, έχουμε περάσει από αυτή την ομηρία. Θα μου πεις : «σιγά μωρέ, αναπληρωτές είναι, δεν είναι δα και μόνιμοι...»

Για τους μόνιμους λοιπόν, το 2ωρο επιφυλάσσει μερικές χιλιάδες οργανικές θέσεις στον αέρα, γεγονός που με τα νέα δεδομένα σημαίνει απόλυση. Και για μαντέψτε ποιοι θα βγουν υπεράριθμοι και υποψήφιοι απόλυσης; Προφανώς αυτοί που πήραν τελευταίοι τις οργανικές τους, η πλειοψηφία δηλαδή όσων διορίστηκαν μέσω ΑΣΕΠ (νάτη και η αξιοκρατία που λέγαμε...). Θα μου πεις : «σιγά μωρέ, πως κάνεις έτσι, αφού δεν συμπληρώνουν ωράριο για να έχουν οργανική...»

Για αυτούς λοιπόν που συμπληρώνουν ωράριο το 2ωρο τους επιφυλάσσει μια ωραία εκδρομή στα σχολεία του νομού. Γιατί δεν είναι απλώς ένα 2ωρο. Είναι ένα 2ωρο του ενός, ένα 2ωρο του άλλου και μαζεύονται καμιά 20-30 ώρες που πρέπει να συμπληρωθούν. Βέβαια για έξοδα μετακίνησης ούτε λόγος, και πολύ σου είναι που δουλεύεις θα σου πουν... και για όσους πιστεύουν ότι δεν τρέχει και τίποτα να οργώνεις το νομό, ας φανταστούν έναν δημοτικό υπάλληλο Δευτέρα στο Αμύνταιο, Τρίτη Βαρυκό, Τετάρτη Κάτω Κλινές & Τριπόταμο (διπλές εμφανίσεις), Πέμπτη Βεύη & Παρασκευή Φλώρινα; Και να βρίσκεσαι στην ηπειρωτική Ελλάδα με τους ανεκτούς δρόμους, πάει και έρχεται σκέψου να είσαι σε κανένα νησί και να χρειάζεται να περάσεις απέναντι; Θα μου πεις : «πάλι καλά να λες που κοιμάσαι στο σπίτι σου...»

Και για αυτό έχει προβλέψει το 2ωρο. Υποχρεωτικές μεταθέσεις ονομάζεται και πηγαίνεις όπου σε έχει ανάγκη η υπηρεσία. Με απλά λόγια μέχρι τώρα δεν επέτρεπαν στα νέα ζευγάρια να σκεφτούν να κάνουν οικογένεια, τώρα ακόμη και αυτοί που τα καταφέρατε... ας προσέχατε. Θα μου πεις : «σιγά μωρέ, πως κάνεις έτσι, και οι στρατιωτικοί κάθε τρεις και λίγο αλλάζουν μέρη...» ναι μόνο που εγώ επέλεξα να διοριστώ σε κάποια εσχατιά ή όργωσα την Ελλάδα μαζεύοντας μόρια για να κατασταλάξω κάπου. Αν ήθελα να γίνω καραβανάς θα γινόμουν. Άσε που οι στρατιωτικοί έχουν έξοδα μετακίνησης οικοσκευής με τις μεταθέσεις, σπίτι υπό προϋποθέσεις στα ΣΟΑ, Λέσχες Αξιωματικών και πρατήρια, συνυπηρέτηση κατά προτεραιότητα για τους συζύγους και ένα κάρο άλλα προνόμια, που μεταξύ μας καλώς τα έχουν.

Θα μου πεις : «αυτά όλα τα λες, γιατί δεν ξέρεις πως νιώθουν τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις, έλα και λίγο στη θέση τους...» Φίλε μου ξέρω και πολύ καλά μάλιστα, πως νιώθουν τα παιδιά. Έδωσα πανελλαδικές εξετάσεις το 1990. Και τότε είχε γίνει απεργία στις πανελλαδικές, ξεκινήσαμε στις 25 Ιουλίου και τελειώσαμε Αύγουστο. Είχαν μειωθεί τα εξεταστικά κέντρα και εμείς δώσαμε στη Φλώρινα (45 χιλιόμετρα) και πηγαίναμε κάθε πρωί αξημέρωτα μέσα σε κλούβες συνοδεία αστυνομίας. Παρά την ταλαιπωρία δεν ένιωσα κακία ούτε μου έχει μείνει απωθημένο για τους καθηγητές μου. Για αυτό σου λέω ξέρω πολύ καλά πως νιώθουν τα παιδιά...

Άσε που από τη δεκαετία του 90 έχει να δει ο κλάδος απεργιακές κινητοποιήσεις μέσα στις εξετάσεις. Θα μου πεις : «καλά όλα αυτά, αλλά δουλεύετε 3 ώρες την ημέρα...»

Σωστά. Προφανώς και οι δημοσιογράφοι που το έχουν κάνει πιπίλα το παραπάνω δουλεύουν ένα 2ωρο, όσο δηλαδή διαρκεί η εκπομπή τους... Για σκέψου λίγο. Αυτή η παράσταση που δίνουμε κάθε μέρα, όσο και επαναλαμβανόμενη να είναι, χρειάζεται μια προετοιμασία πριν και μια αξιολόγηση μετά. Δε θα επικαλεστώ μελέτες της ΟΥΝΕΣΚΟ ότι 1 διδακτική ώρα ισούται με 4 γραφείου και άλλα τέτοια όμορφα και γραφικά. Θα σε ρωτήσω και απάντησε στον εαυτό σου (με ειλικρίνεια, κανείς δε θα το μάθει...) από τις 8 ώρες στο γραφείο, πόσες πραγματικά δουλεύεις; Ξέρω, ξέρω τουλάχιστον 7,5. Εμένα μου φτάνει η απάντηση που έδωσες μέσα σου, αυτή να κρατήσεις. Τα σχολεία και ιδιαίτερα τα μεγάλα, είναι πέρα από μια εκπαιδευτική μονάδα, κατ’ ουσία και μια υπηρεσία με όλη τη γραφειοκρατία της, που πιστέψτε με είναι πολύ μεγάλη. Επειδή έχω την τιμή(;) ή την ηλιθιότητα(!) να βρίσκομαι στη διοίκηση μιας τέτοιας μονάδας, κάθε φορά που ο αδερφός μου! μου λέει : «ε, και σιγά τι κάνετε...» του απαντώ (από μέσα μου πλέον γιατί έχω βαρεθεί όπως σου είπα) : «ό,τι ακριβώς και εσύ, συν την διδασκαλία». Θα μου πεις : «κάνετε απεργία γιατί τα κονομάτε από τα ιδιαίτερα...»

Δεν εθελοτυφλώ. Και βέβαια υπάρχουν ιδιαίτερα! Πρώτον, δεν είναι όλοι οι εκπαιδευτικοί φιλόλογοι, μαθηματικοί ή φυσικοί για να κάνουν ιδιαίτερα, όχι ότι όλοι των προαναφερόμενων κλάδων κάνουν. Δεύτερον, όπως και σε πολλά άλλα στη ζωή, χρειάζονται δύο για το ταγκό. Τρίτο και σημαντικότερο, βολεύει την κάθε κυβέρνηση η ύπαρξη των ιδιαίτερων. Αν ήθελε, εν μια νυκτί θα μπορούσε να βρει αυτούς που κάνουν ή ακόμα καλύτερα κατά τη γνώμη μου να τα νομιμοποιήσει και να έχει και έσοδα. Δεν θέλει. Δεν είναι δυνατόν ο κάθε γονιός να βρίσκει τον καλύτερο για το παιδί του και να μη μπορούν να τον εντοπίσουν οι αρμόδιοι.

Για τις αποσπάσεις, τα γεμάτα γραφεία και τις άδειες αίθουσες πιστεύω φίλε μου και εσύ θα συμφωνείς, ότι οι τελευταίοι που φταίνε είναι οι εκπαιδευτικοί, άλλωστε δεν αποφασίζουν αυτοί. Και τώρα που συμφωνήσαμε και σε κάτι, σκύψε λίγο να σου πω ένα μυστικό : «τα παιδιά σας η Κυβέρνηση τα έχει ... ΧΕΣΜΕΝΑ»

Αν ενδιαφερόταν πραγματικά ... δεν θα τα άφηνε νηστικά να λιποθυμάνε στις αίθουσες. Ξέχασα! τους μοίρασε μία (αριθμός 1) φορά φρούτα που κατά σύμπτωση ήταν σάπια...ατυχία!

Αν ενδιαφερόταν πραγματικά ... δεν θα τα άφηνε να ξεπαγιάζουν σε αίθουσες χωρίς θέρμανση λόγω εξίσωσης του φόρου πετρελαίου. Πόσα μάστερ στα οικονομικά χρειάζεται για να βγάλεις απόφαση εξαίρεσης ή ολικής επιστροφής του φόρου στα τιμολόγια που εκδίδονται σε σχολικές επιτροπές;

Αν ενδιαφερόταν πραγματικά ... δεν θα τα άφηνε χωρίς βιβλία. Θα μου πεις χωρίς βιβλία ναι, αλλά με φωτοτυπίες. Αφενός και αυτές τις φωτοτυπίες εμείς οι κοπρίτες που δε νοιαζόμαστε για τα παιδιά τις βγάλαμε, αφετέρου είναι μια καλή προπόνηση για τις σημειώσεις αντί συγγραμμάτων που θα λαμβάνουν στην ακαδημαϊκή ζωή τους.

Αν ενδιαφερόταν πραγματικά... δεν θα τα άφηνε χωρίς μεταφορές μισή και πλέον σχολική χρονιά. Στους αγώνες τους για δωρεάν μεταφορές, οι μαθητές ποιους είχαν συμπαραστάτες, πολλές φορές ακόμα και απουσία των ίδιων των γονιών τους; Καλά το φαντάστηκες, αυτούς τους κοπρίτες που δεν νοιάζονται για τα παιδιά σου. Παράξενο βέβαια γιατί οι καθηγητές είτε με 30 παιδιά είτε με 5 μπορούσαν να κάνουν μάθημα και να πληρώνονται κανονικά, αλλά επιλέξανε να κατεβούν στους δρόμους με τους μαθητές τους.

Φίλε μου εγώ ξέρω με το μικρό του όνομα κάθε παιδί από τα 298 του σχολείου μου, πράγμα που αμφιβάλω αν γνωρίζεις για τους υπαλλήλους του ορόφου του γραφείου σου. Για ορισμένα από αυτά είναι τιμή μου γιατί μου έχουν εμπιστευθεί και γνωρίζω πράγματα που ούτε οι γονείς τους ξέρουν. Δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο, είμαι ακριβώς αυτό που θέλετε για τους εκπαιδευτικούς, και δάσκαλος και διοικητικός υπάλληλος, και προϊστάμενος, και ψυχολόγος και τεχνίτης και συντηρητής και καθαρίστρια και... Για αυτό σου λέω, πολλά μπορείς να μου προσάψεις αλλά όχι ότι δεν νοιάζομαι τους μαθητές μου. Τόσο μάλιστα που με ντροπή ομολογώ, ότι επιστρέφοντας σπίτι δεν έχω τις ίδιες αντοχές και την ίδια υπομονή για τα βιολογικά μου παιδιά.

Ξέρω ότι σε κούρασα, αλλά τώρα στο τέλος είναι το καλύτερο : ΓΙΑΤΙ;;;;;

Βοήθησε με σε παρακαλώ γιατί εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω. Γιατί τώρα; Τι εξυπηρετεί η ανακοίνωση της αύξησης του ωραρίου τώρα, δύο εβδομάδες πριν τις πανελλαδικές; Έτσι κι αλλιώς το νέο ωράριο θα εφαρμοστεί το Σεπτέμβριο, γιατί τόση βιάση; Εγώ με το μικρό μου το μυαλό θα άφηνα να γίνουν οι εξετάσεις κανονικά και τέλος Μαΐου θα το ανακοίνωνα. Στη διάρκεια των πανελλαδικών όλο το υπουργείο νεκρώνει και ασχολείται με τις εξετάσεις, άρα ούτε μεταθέσεις, ούτε διορισμοί, ούτε σχεδιασμοί γίνονται. Σε μια χρονιά που μέχρι πριν δύο βδομάδες κανείς δεν μιλούσε για απεργία. Γιατί τώρα; Για αυτό σου λέω, όταν όλα τα κανάλια θα βρίζουν τους τεμπέληδες εκπαιδευτικούς και όλος ο κόσμος θα τα έχει με τους κοπρίτες τους δασκάλους, εσύ έχε τα αυτιά σου ανοιχτά να ακούσεις κάτω από τις φωνές αυτό που σου ετοιμάζουν. Γιατί να είσαι σίγουρος αύριο στη θέση του τεμπέλη εκπαιδευτικού θα είναι ο επίορκος γιατρός ή ο φοροφυγάς έμπορος, μεθαύριο ο πλούσιος φαρμακοποιός, αντιμεθαύριο ο «έχων και κατέχων» ιδιοκτήτης ακινήτου και ίσως με λίγη τύχη να βρεθείς και εσύ.

Ένας κοπρίτης

Πηγή: http://mayrogenis.blogspot.gr

 

3.5.13

Το ναπολιτάνικο έθιμο του «μετέωρου καφέ» αναβιώνει λόγω της κρίσης

Σάκης Μαλαβάκης, εφ. Τα Νέα, 3/5/2013

Οι πολυεθνικές αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν

Βρισκόμαστε στη Νάπολι. Ένας κύριος εισέρχεται σε ένα από τα εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, caffè-bar της πρωτεύουσας της Καμπανίας. Παραγγέλνει έναν espresso και τον απολαμβάνει. Στη συνέχεια κατευθύνεται προς το ταμείο και ετοιμάζεται να πληρώσει. Ομως, αντί να πληρώσει μόνο τον δικό του καφέ πληρώνει ακόμη έναν, ο οποίος μένει «μετέωρος», στον αέρα, για τον επόμενο πελάτη, για εκείνον που δεν έχει χρήματα ούτε καν για έναν καφέ. Ο αποκαλούμενος από τους Ναπολιτάνους «caffè sospeso», από τοπική παράδοση τείνει να μετατραπεί σε παγκόσμιο φαινόμενο.

Πρόκειται για μια διακριτική πράξη γενναιοδωρίας. Για μια μορφή δωρεάς η οποία ξεπερνά και την υπεροψία αυτού του οποίου προσφέρει και την υποχρέωση ανταπόδοσης που ενδεχομένως να αισθάνεται αυτός που αποδέχεται την προσφορά, καθώς μεταξύ των δύο αγνώστων - ο ένας δίνει και ο άλλος παίρνει - μεσολαβεί ο ιδιοκτήτης του μπαρ. Η παράδοση ορίζει πως η πρακτική αυτής της «μετέωρης» προσφοράς - ένας καφές περιμένει κάποιον να έρθει να τον απολαύσει - άρχισε να εφαρμόζεται στη Νάπολι πριν από σχεδόν έναν αιώνα. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως η συνήθεια είχε σχεδόν εκλείψει - εξακολουθούσε να φυτοζωεί χάρη στις γραφικές αφηγήσεις των τουριστών. Στη συνέχεια, ο δήμαρχος της πόλης Λουίτζι Ντε Ματζίστρις αποφάσισε να θεσπίσει την «Ημέρα του μετέωρου καφέ» - Giornata del Caffè Sospeso -, η οποία εδώ και τρία χρόνια γιορτάζεται στις 10 Δεκεμβρίου. Σήμερα, αυτό το ναπολιτάνικο έθιμο αλληλεγγύης αναβιώνει χάρη στην κοινωνική ευαισθησία εκατοντάδων ανθρώπων σε δεκάδες χώρες του κόσμου.

ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ. Τον Μάρτιο ανακοινώθηκε ότι στη Βουλγαρία, μία από τις πιο φτωχές οικονομίες της ΕΕ, περίπου 150 εστιατόρια, καφέ και μπαρ στη Σόφια επέλεξαν να συνεταιριστούν όχι για προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα αλλά για να ανακουφίσουν τους άπορους συμπολίτες τους. Πώς; Παροτρύνοντας τους πελάτες τους να πληρώσουν και έναν δεύτερο καφέ ή ακόμη και ένα σάντουιτς, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση προσφέρεται σε ειδική, μειωμένη, τιμή. Το κίνημα των Αγανακτισμένων στη Γαλλία λανσάρισε την ιδέα στη σελίδα του στο facebook και πλέον τα καφέ και τα εστιατόρια που έχουν κρεμάσει στη βιτρίνα τους την επιγραφή «café en attente» («καφές εν αναμονή») είναι ήδη πάρα πολλά. Η Αμιρά Ντεβερσέρ, ιδιοκτήτρια του Kerlune Café στη Βρέστη της Βρετάνης είναι μέλος του δικτύου παγκόσμιου coffeesharing.com. Κάθε ημέρα, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, υπενθυμίζει στους πελάτες της ότι το κατάστημα τους παρέχει τη δυνατότητα να προσφέρουν, ανώνυμα και διακριτικά, σε κάποιον που έχει ανάγκη. Κάθε ημέρα η Αμιρά Ντεβερσέρ αναρτά τις αποδείξεις των προπληρωμένων «μετέωρων καφέδων» στην πόρτα του μαγαζιού της, ώστε όσοι δεν έχουν χρήματα να τις δουν και να μπουν μέσα να πάρουν κάτι από όσα προσφέρονται. Και το ίδιο ακριβώς κάνουν περισσότεροι από 150 ιδιοκτήτες καφέ, μπαρ και εστιατορίων σε 103 πόλεις σε 14 χώρες, σε όλο τον κόσμο.

«ΜΕΝΟΥ». Στο Tam Tam Café στο Κεμπέκ του Καναδά, ο υπεύθυνος του καταστήματος έχει κρεμάσει δίπλα από το ταμείο έναν μικρό πίνακα πάνω στον οποίο είναι γραμμένες οι λέξεις «καφές» και «σάντουιτς». Οποτε κάποιος αποφασίζει να προσφέρει, πληρώνει και έπειτα σταυρώνει την επιλογή του για να είναι ορατή σε όλους η διαθεσιμότητα των «μετέωρων» προϊόντων.

Στον καιρό της κρίσης, η έκφραση συμπόνιας για τους χιλιάδες συνανθρώπους μας που υποφέρουν μέσω της προσφοράς ενός καφέ ή ενός σάντουιτς θα μπορούσε να εκληφθεί ως μια πράξη μάταιη - αν όχι ματαιόδοξη - δίχως ουσιαστικό αντίκτυπο στην εξαιρετικά σκληρή ζωή τους.

Όμως, ακόμη και αν αυτό ισχύει, η πρακτική του «μετέωρου καφέ» δίνει την ευκαιρία σε όσους έχουμε (ακόμα) τη δυνατότητα να απολαύσουμε έναν καφέ να διαπιστώσουμε ότι κάποιοι άλλοι δεν την έχουν. Ο «μετέωρος καφές» αποτελεί μια στενόχωρη υπενθύμιση της ύπαρξης «μετέωρων ανθρώπων».

Τηγανητές πατάτες

Στο Βέλγιο, πέρα από τον «μετέωρο καφέ» υπάρχουν και οι «μετέωρες πατάτες», ενώ «μετέωρους καφέδες» προσφέρει και το Royal Café στη Λαμπεντούζα

Αλληλεγγύη

Η συνήθεια του «μετέωρου καφέ» καθιερώθηκε ως πράξη αλληλεγγύης από την πλευρά των πλούσιων Ναπολιτάνων των αρχών του περασμένου αιώνα προς τους φτωχούς συμπολίτες τους. Σήμερα, το Δίκτυο του Μετέωρου Καφέ – Rete del Caffè Sospeso – που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του δημάρχου της Νάπολι Λουίτζι Ντε Ματζίστρις, επιδιώκει και προωθεί την εφαρμογή αυτού του ιδιαίτερου τρόπου προσφοράς σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής.

Στο Iντερνετ

Με αφετηρία τη Νάπολι και την Ιταλία, η συνήθεια του «μετέωρου καφέ» εξαπλώνεται σε πάμπολλες πόλεις ανά την υφήλιο ως πράξη αλληλεγγύης στις ημέρες της κρίσης. Στο Διαδίκτυο, ο ιστότοπος Coffeesharing.com παρουσιάζει όλα τα μπαρ, τα καφέ και τα εστιατόρια του κόσμου που συμμετέχουν σε αυτήν την παγκόσμια, πλέον, πρωτοβουλία.