25.6.13

Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη

Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη πραγματοποίησε το βράδυ της Τρίτης 25 Ιουνίου η Μουσική Σχολή, η Παιδική Χορωδία και η Δημοτική Χορωδία Καλαμπάκας.

Μια όμορφη συνεργασία με το ανάλογο αποτέλεσμα που μάγεψε το κοινό το οποίο βρέθηκε στο ανοιχτό Θέατρο Καλαμπάκας και παρακολούθησε με ενδιαφέρον την αναφορά στον Οδυσσέα Ελύτη μέσα από αφηγήσεις και τραγούδια.

Στο αφιέρωμα συμμετείχαν οι:

Δημοτική Χορωδία Καλαμπάκας - Παιδική Χορωδία και η Μουσική Σχολή του Δήμου Καλαμπάκας.

Συμμετοχή: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΟΥ - ΤΡΑΓΟΥΔΙ

ΟΡΧΗΣΤΡΑ:

ΑΔΑΜΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ – ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ
ΜΗΝΙΑ ΛΙΑΝΑ - ΦΛΑΟΥΤΟ – ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΔΡΙΤΣΕΛΗΣ ΚΩΣΤΑΣ – ΚΙΘΑΡΑ
ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ ΝΤΑΙΖΗ – ΠΙΑΝΟ
ΜΑΥΡΑΝΤΖΑΣ ΘΩΜΑΣ – ΚΡΟΥΣΤΑ
ΒΑΛΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ – ΒΙΟΛΙ

ΚΕΙΜΕΝΑ – ΒΙΝΤΕΟ:  ΒΛΙΩΡΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ
ΑΦΗΓΗΤΕΣ: ΒΛΙΩΡΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΠΑΛΛΑΣ ΦΩΤΗΣ – ΚΑΜΠΟΣΗ ΜΑΡΙΑ

Τα σκηνικά φιλοτέχνησε η ΜΑΡΩ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

22.6.13

Ξεπούλημα ΔΕΣΦΑ...

...και χαίρονται κιόλας!

Σε κλίμα τεχνητού και εντελώς αβάσιμου ενθουσιασμού επρόκειτο χθες το βράδυ να οριστικοποιηθεί και τυπικά η πώληση της στρατηγικής σημασίας δημόσιας εταιρείας ΔΕΣΦΑ (Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου) στην αζερινή κρατική επιχείρηση Socar, η οποία διαπλέκεται πλήρως και ουσιαστικά ελέγχεται από αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα.

Χαρακτηρίσαμε τεχνητό -προπαγανδιστικού δηλαδή χαρακτήρα- τον κυβερνητικό ενθουσιασμό επειδή, αφού οι Αμερικανοί και η ΕΕ βυσσοδόμησαν και με την έμπρακτη συνεργασία της κυβέρνησης Σαμαρά πέτυχαν να διώξουν τους Ρώσους από το παιχνίδι της απόκτησης του ΔΕΣΦΑ και της ΔΕΠΑ, το τίμημα που προσέφεραν οι Αζέροι για την αγορά του ΔΕΣΦΑ είναι κυριολεκτικά εξευτελιστικό: 400 εκατ. ευρώ. Κατά ομολογουμένως παράδοξο τρόπο, κανένας πολιτικός παράγοντας και σχεδόν κανένα δημοσίευμα δεν αναφέρεται στις μη δεσμευτικές προσφορές -υπογραμμίζουμε το «μη» δεσμευτικές!- που είχαν υποβάλει στα τέλη Ιανουαρίου τόσο οι Ρώσοι του επιχειρηματικού ομίλου Sintez του ολιγάρχη Λεονίντ Λεμπέντεφ όσοι και οι ίδιοι οι Αζέροι της Socar.

Η Sintez λοιπόν είχε υποβάλει μη δεσμευτική προσφορά του αστρονομικού ύψους του 1,9 δισ. ευρώ για την αγορά και του ΔΕΣΦΑ και της ΔΕΠΑ. Με δεδομένο ότι ο ρωσικός ενεργειακός γίγαντας Gazprom είχε υποβάλει μη δεσμευτική προσφορά για τη ΔΕΠΑ ύψους 900 εκατ. ευρώ, συνάγεται ότι η Sintez ήταν διατεθειμένη να πληρώσει για τον ΔΕΣΦΑ περίπου 1 δισ. ευρώ! Ένα ποσό δηλαδή δυόμισι (!) φορές μεγαλύτερο από τα 400 εκατ. με τα οποία πουλάει τώρα ο Σαμαράς τον ΔΕΣΦΑ!
Το κωμικοτραγικό όμως είναι ότι τον Ιανουάριο, μόλις πέντε μήνες πριν, η ίδια η Socar των Αζέρων είχε κάνει μη δεσμευτική προσφορά ύψους... 750 εκατ. ευρώ! Μόλις όμως η Κομισιόν, οι ΗΠΑ και η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη απαγόρευσαν ουσιαστικά στους Ρώσους της Gazprom να αγοράσουν τη ΔΕΠΑ, οι Αζέροι κατάλαβαν αμέσως ότι το παιχνίδι παίζεται με σημαδεμένα από πολιτική σκοπιά χαρτιά.

Δεν πρόκειται δηλαδή για κανονική πώληση, όπως νόμιζαν, αλλά για κυριολεκτικό
ξεπούλημα, οπότε έσπευσαν να... κατεβάσουν την προσφορά τους για τον ΔΕΣΦΑ! Ένας Θεός ξέρει πώς γλίτωσαν το εγκεφαλικό τα μέλη ακόμη και του πωρωμένου ΤΑΙΠΕΔ, του κρατικού φορέα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας έναντι πινακίου φακής, όταν άνοιξαν την περασμένη εβδομάδα τη δεσμευτική πλέον προσφορά των Αζέρων της Socar για την αγορά του ΔΕΣΦΑ: από τα 750 εκατ. ευρώ του Ιανουαρίου είχαν ρίξει τώρα την προσφορά τους στα... 305 εκατ.!!!

Λιγότερα από τα μισά λεφτά της αρχικής τους προσφοράς και βέβαια λιγότερα από το ένα τρίτο των χρημάτων που έδιναν τον Ιανουάριο οι Ρώσοι! Εδώ που τα λέμε, θα ήταν ηλίθιοι οι ιθύνοντες της Socar να μην εκμεταλλευθούν την ευκαιρία, καθώς μάλιστα -ω του θαύματος!- εντελώς ξαφνικά η προσφορά των Αζέρων ήταν η... μοναδική προσφορά για τον ΔΕΣΦΑ!

Ο Αντώνης Σαμαράς προσπάθησε να περιορίσει την έκταση του διασυρμού του. Πήρε τηλέφωνο τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ και τον ικέτευε «βάλε κάτι ακόμα».

«Άρχοντας» ο Αλίεφ, έβαλε και 95 εκατ. πανωπροίκι και πήρε τελικά τον ΔΕΣΦΑ με τα μισά λεφτά από όσα υπολόγιζε τον Ιανουάριο! Παράλληλα, το Μαξίμου άρχισε θέλοντας και μη να «πανηγυρίζει» για την «έλευση των Αζέρων επενδυτών» και να διοχετεύει μέσω των ανθρώπων του στα μέσα ενημέρωσης ότι «κατόπιν ενεργειών» του πρωθυπουργού οι Αζέροι «βελτίωσαν» την προσφορά τους πολύ πάνω από τα 330 εκατομμύρια που είχε υπολογίσει την αξία του ΔΕΣΦΑ «ανεξάρτητος διεθνής οίκος»! Πάγχαζοι δηλαδή ήταν οι Ρώσοι που έδιναν 1 δισ. ευρώ για κάτι που αξίζει μόλις 330 εκατ., παρασύροντας και τους Αζέρους που αρχικά είχαν πει ότι θα δώσουν 750 εκατ.!

Είναι προφανές ότι το κυβερνητικό επιτελείο θεωρεί όλους τους Έλληνες ηλίθιους όταν προβάλει τέτοιους ισχυρισμούς... Το διασκεδαστικό είναι ότι από την πώληση του ΔΕΣΦΑ έναντι 400 εκατ. ευρώ, το Δημόσιο δεν πρόκειται να εισπράξει ούτε... 200 εκατ.! Οι Αζέροι θα αγοράσουν το 66% του ΔΕΣΦΑ. Αυτό το 66% όμως θα αποτελείται από ένα μερίδιο 31% που όντως είναι του Δημοσίου και ένα άλλο μερίδιο 35% που μέχρι τώρα βρισκόταν στην κατοχή των Ελληνικών Πετρελαίων (ΕΛΠΕ).

Ο Λάτσης δηλαδή θα πάρει περισσότερα λεφτά από τον Σαμαρά από την πώληση του ΔΕΣΦΑ! Εκτακτη αποκρατικοποίηση! Εχει όμως κι άλλη διασκεδαστική πτυχή η υπόθεση. Δύο μόλις μέρες -ναι δύο μέρες- πριν πουληθεί ο ΔΕΣΦΑ, το διοικητικό του συμβούλιο υπέγραψε σύμβαση κατασκευής από την τεχνική εταιρεία J&P Αβαξ έναντι 98 εκατ. ευρώ της τρίτης δεξαμενής αποθήκευσης υγροποιημένου φυσικού αερίου στο νησί Ρεβυθούσα στην Πάχη Μεγάρων, απέναντι από τη Σαλαμίνα. Ήθελε προφανώς να δέσει τα χέρια των Αζέρων πριν αλλάξει ιδιοκτησία...


Γιώργος Δελαστίκ, εφ. Έθνος, 21/6/2013

17.6.13

Αντώνη, ρούφα τ’ αβγό σου

Με άρθρο του σε απεργοσπαστική εφημερίδα, ο Αντώνης Σαμαράς παρουσιάζεται ανυποχώρητος στο κλείσιμο της ΕΡΤ και στην απόφασή του να προχωρήσει στη δημιουργία μιας νέας αξιοκρατικής δημόσιας τηλεόρασης, ενώ σκληρός ήταν και στην ομιλία του στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ, όπου αποθεώθηκε από τους οννεδίτες που θα προσληφθούν αξιοκρατικά στη νέα δημόσια τηλεόραση.
Στο άρθρο του, ο Αντώνης Σαμαράς αναρωτιέται αν «μπορείς να κάνεις μεταρρυθμίσεις, χωρίς να ξεβολευτούν οι βολεμένοι», αλλά, προφανώς, η απάντηση είναι «ναι», αν κρίνουμε από το ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες της εφημερίδας στην οποία δημοσιεύεται το άρθρο και από τις δημόσιες συχνότητες που έχουν στην κατοχή τους χωρίς άδεια.
Ο Αντώνης Σαμαράς αναφέρει πως ο κόσμος περιμένει από την κυβέρνηση να σπάσει αβγά γιατί μέχρι τώρα του έχει σπάσει μόνο τ’ αρχίδια.
Ο Αντώνης Σαμαράς τονίζει πως είναι αποφασισμένος να σπάσει αβγά, για να φτιάξει την φοβερή πίτσα με μπέικον και αβγά που έφτιαχνε σε εκείνη την πιτσαρία που είχε στην Αμερική και έσκισε.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε πως δεν του αρέσουν τα αβγά και προέτρεψε τον Αντώνη Σαμαρά να σφάξει ένα βόδι, ενώ ο Φώτης Κουβέλης τόνισε πως με πορδές δεν βάφονται αβγά και ξεκαθάρισε πως δεν τρώει αβγά γιατί έχει πολύ υψηλή χοληστερίνη που οφείλεται στο ότι είναι υπεύθυνος αριστερός.

16.6.13

Το συντομότερο ανέκδοτο της δεκαετίας: Ο Αντώνης Σαμαράς μεταρρυθμιστής

Η αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ: μια ρεαλιστική ουτοπία

Το συντομότερο ανέκδοτο της δεκαετίας: Ο Αντώνης Σαμαράς μεταρρυθμιστής. Όταν το αφηγείται μάλιστα ο ίδιος βγάζει περισσότερο γέλιο, ιδίως σε σχέση με την ΕΡΤ.

Το αστείο έχει τρεις εκδοχές. Η πρώτη ήταν το κλείσιμο της εταιρίας, η δεύτερη, η ανασύστασή της ως ΝΕΡΙΤ, η τρίτη, ύστερα από την εξέγερση της πλειοψηφίας του πληθυσμού, η σχεδιαζόμενη μεταβατική λύση –η μια πιο «αστεία» από την άλλη.

Το αν κάποια από τις δυο τελευταίες επιβληθεί τελικά, είναι αμφίβολο. Το πιθανότερο είναι ότι το συνολικό εγχείρημα θα μπει στις υποσημειώσεις της ιστορίας –για την καθαυτή ιστορία δεν είναι ούτε αρκετά «πλακατζίδικο», ούτε επαρκώς σοβαρό.

Άθελά του ωστόσο, ο πρωθυπουργός έδωσε το έναυσμα για μια αλλαγή που ήταν ώριμη από καιρό: Εκείνη των δημόσιων μέσων ενημέρωσης.

Οι προτάσεις που ακούγονται είναι πολλές. Ύστερα όμως από όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες, εκείνη που υπερισχύει είναι ότι: Η «Κατοχή» της ΕΡΤ από τα κυβερνητικά κόμματα ήταν χθες, η αυτοδιαχείριση των εργαζομένων είναι το σήμερα και το αύριο.

Όποιος έχει μάτια βλέπει: Η ΕΡΤ δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο ζωντανή και ελκυστική, όσο σήμερα. Το «κλείσιμό» της ισοδυναμεί με διάπλατο άνοιγμα, απελευθέρωση. Η αποχώρηση των «φυτεμένων» διευθυντικών στελεχών, μόνιμων και προσωρινών, δεν έγινε αντιληπτή από κανένα, και δεν βάζει φρένο, αλλά, αντίθετα, δίνει φτερά στους εργαζόμενους. Η κατάργηση του σήματος, το κόψιμο των συχνοτήτων και η διακοπή των τηλεφωνικών γραμμών, δεν τους πτοεί, αλλά τουναντίον τους πεισμώνει. Με αποτέλεσμα, το τρέχον «απρογραμμάτιστο» πρόγραμμά τους να είναι χίλιες φορές καλύτερο από το πρώην γραφειοκρατικά προγραμματισμένο. Έτσι αρχίζει να δημιουργείται εκείνη η ΕΡΤ, έτσι που την ήθελαν πάντα όλοι, αλλά δεν την είχαν ζήσει ποτέ.

Κοντά στο νου κι η πράξη: Οι συζητήσεις για νέα μοντέλα οργάνωσης δεν φτάνει. Εκείνο που πρέπει να διασφαλιστεί άμεσα είναι ότι γίνεται ακριβώς τώρα: Η απεξάρτηση από τις κυβερνητικές και κομματικές εξουσίες και η αυτοδιαχείριση των εργαζομένων σε όλα τα επίπεδα, από τη διοίκηση έως την κατάρτιση και τη ροή του προγράμματος.

Ουτοπία; Ναι, αλλά όπως έλεγε ο Έρνστ Μπλοχ, μια ρεαλιστική. Όραμα απτό, που αν πραγματωθεί, θα βάλει τέρμα στην αιώνια δυστοπία της Νέας Δημοκρατίας, του Πασοκ.

Χωρίς προσφυγή στις εμπειρίες άλλων χωρών βέβαια δεν γίνεται. Το BBC στη Μεγάλη Βρετανία, η ARD και το ZDF στη Γερμανία, η France Televisions (2,3,4,5) στη Γαλλία, καθώς και τα δημόσια τηλεοπτικά ιδρύματα στις σκανδιναβικές χώρες, αποτελούν υποδείγματα απεξάρτησης από την κρατική εξουσία. Η ανεξαρτησία τους είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη. Το ίδιο και ο δημόσιος χαρακτήρας τους. Και μόνο από αυτό θα μπορούσε λοιπόν να κερδίσει πολλά και η ΕΡΤ.

Ακόμα περισσότερα θα μπορούσε να κερδίσει όμως από τον ελβετικό SRF, που είναι οργανωμένος στη βάση της αυτοδιαχείρισης ως πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου –κόβοντας δηλαδή και την έμμεση σύνδεση με το κράτος ως ΔΕΚΟ, ή ως οργάνωση δημοσίου δικαίου.

Όμως όλα αυτά τα «κέρδη» από το εξωτερικό χλωμιάζουν μπροστά στα υπερκέρδη, που παράγουν σήμερα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ: Αυτοοργάνωση, αυτοδιαχείριση, κατάργηση των περιττών ιεραρχιών, ελευθερία έκφρασης. Και άνοιγμα του ιδρύματος σε όλη την κοινωνία.

Κι αυτό ακριβώς πρέπει τώρα να κεφαλοποιήσουν τώρα με θεσμικό τρόπο. Η ΕΡΤ θα μπορούσε έτσι να γίνει η ίδια μοντέλο για ξένους σταθμούς, όχι αντίγραφό τους. Εξελίσσοντας κυρίως αυτό που είναι ήδη σήμερα: Μια αυτοτελής και αυτοδιευθυνόμενη οργάνωση, που θα συσταθεί από τις συνελεύσεις όλων των εργαζόμενων (εκείνων τουλάχιστον που ενδιαφέρονται) στον κλάδο. Η χρηματοδότησή της, όπως έδειξε το παρελθόν, είναι επιλύσιμο πρόβλημα: Το ανταποδοτικό τέλος. Και το μόνο που θα πρέπει να κάνει το κράτος γι' αυτήν, είναι η αναγνώριση της αυτονομίας της –τίποτα άλλο.

Το εκ νέου άνοιγμα της ΕΡΤ δεν πρέπει πάντως σε καμιά περίπτωση να σημάνει κατρακύλισμα στα παλιά: στις παλιές αυταρχικές δομές και στα παλαιοκομματικά πρόσωπα, όπως τον Γκίκα Μάναλη, τον Αιμίλιο Λιάτσο, τους ειδικούς συμβούλους και το υπόλοιπο κακό συναπάντημα. Αυτό θα σήμαινε επιστροφή στο Μεσαίωνα.

Κάθε αρχή και δύσκολη: Σε αυτήν περιλαμβάνεται και η ανάγκη αυτοκριτικής αρκετών δημοσιογράφων και παρουσιαστών, που ήταν κήρυκες της μνημονιακής πολιτικής, καθώς και της καμπάνιας κατά των -όπως τους αποκαλούσαν- «λαθρομεταναστών». Ένα μίνιμουμ «εξιλέωσης» θα ήταν να τους ζητήσουν δημόσια συγνώμη και να τους προσκαλέσουν στις συγκεντρώσεις της ΕΡΤ.

Η αρχή αυτή έχει όμως και ευχάριστες όψεις. Και αυτό φάνηκε στα στούντιο της ΕΡΤ, από τα οποία παρέλασε ένας υπέροχος άγνωστος κόσμος. Και πολύ εύγλωττος. Καμιά σύγκριση με τις ανιαρές «φάτσες» και τον εν πολλοίς ασυνάρτητο λόγο εκείνων που κυριαρχούσαν για δεκαετίες στα πάνελ και στις εκπομπές των σταθμών. Οι «φωνακλάδες» ιδίως της Νέας Δημοκρατίας δεν τολμούν ξαφνικά να εμφανιστούν στο γυαλί –παρά τις προσκλήσεις που παίρνουν γι αυτό. Η αντιπαραβολή με τα νέα πρόσωπα προφανώς τους τρομάζει.

Χάρη στην ΕΡΤ, η πολιτική ατζέντα έχει αλλάξει συθέμελα. Σήμερα δεν μιλάει κανείς για τη Χρυσή Αυγή. Αλλά και η τελευταία έχει φάει προσωρινά τη γλώσσα της. Το ίδιο ισχύει και για τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που βασανίζονται κι αυτά προφανώς από τύψεις συνείδησης για «την κατάρα της κακής πράξης».

«Το μαύρο της κόλασης» -έτσι χαρακτήρισε ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος τις σκοτεινές οθόνες στα κανάλια που εξέπεμπε η ΕΡΤ. Άλλοι, ωστόσο, το βλέπουν διαφορετικά. Ο κοινωνιολόγος Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, μιλά για «φωτεινό μαύρο», με την έννοια της ανέλπιστης ευκαιρίας που προσέφερε το σβήσιμό τους. Όπως εκείνο σε κάποια έργα του Γιάννη Κουνέλλη, όπου δεκάδες σακιά με κάρβουνα φωτίζουν με ανείδωτο τρόπο την πρώτη φάση της βιομηχανικής επανάστασης. Ή, το «μαύρο τετράγωνο» του Κάζιμιρ Μάλεβιτς, που πριν έναν αιώνα έγινε η φωτιστική αφετηρία κάθε μοντέρνας ζωγραφικής.

Ο κ.Σαμαράς δεν φαίνεται ωστόσο να καταλαβαινει πολλά από χρώματα. Και ιδίως από την ακτινοβολία τους. Με αποτέλεσμα να τυφλώνεται κοιτώντας τη φαινομενική μαυρίλα των οθονών της ΕΡΤ. Να παραβλέπει τις αντιδράσεις στο μαύρισμα. Και να επαναλαμβάνει τυφλά το ανέκδοτο περί «μεταρρύθμισης» της ΕΡΤ. Κάνοντας έτσι να γελά μαζί του και το παρδαλό κατσίκι –στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Χειλάς Νίκος, εφ. Το Βήμα, 16/6/2013

 

Σοκάρουν οι Γιατροί του Κόσμου: «Ό,τι είδαμε στην Αφρική είδαμε και στις γειτονιές του Πειραιά»

Ήταν μια ανάρτηση του Νικήτα Κανάκη, γραμματέα των Γιατρών του Κόσμου, στο facebook, που έμοιαζε με υπερβολή, σαν αυτές που συχνά γράφονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Δεν έπαθα κατάθλιψη στην Ουγκάντα, έπαθα όμως στη Δραπετσώνα».

Δεν ήταν όμως υπερβολή: «Στο φτωχό πληθυσμό συναντάμε συνθήκες εξαθλίωσης που βλέπαμε στον τρίτο κόσμο και αυτό δεν κρύβεται. Το είχαμε πει εδώ και καιρό και μας επιτέθηκαν, μας είπαν λαϊκιστές. Είναι όμως ένα γεγονός που πια δεν το αμφισωητεί κανείς», λέει στο newpost ο Νικήτας Κανάκης.

Όπως αποκαλύπτει, οι Γιατροί του Κόσμου έχουν αποσύρει όλες τις αποστολές τους από χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, καθώς οι ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν στην Ελλάδα είναι πολλές.

«Δεν έχουμε αποστολή στην Ουγκάντα, την αποσύραμε και εγκατασταθήκαμε στις εργατικές συνοικίες του Πειραιά. Το Πέραμα και η Δραπετσώνα ζουν σε συνθήκες τριτοκοσμικές. Καθημερινά βοηθάμε πεινασμένα παιδιά και οικογένειας που δεν έχουν φάρμακα ή πρόσβαση σε νοσοκομεία. Οι συνθήκες δεν μοιάζουν απλώς, είναι ίδιες με του αναπτυσσόμενου κόσμου», λέει ο κ. Κανάκης και απευθύνει έκκληση

«Υπάρχουν πολλές ΜΚΟ ανά τον κόσμο, με υποστηρικτές σε όλον τον πλανήτη, που δεν έχουν στρέψει το βλέμμα τους στην χώρα, για να μην επισημοποιηθεί η ανθρωπιστική κρίση που ζούμε. Αν εγκατασταθούν εδώ, αν αναπτύξουν την παραμικρή δράση, τότε θα πρέπει η Ευρώπη να παραδεχτεί ότι η χώρα ζει μια ανθρωπιστική καταστροφή για την οποία η ίδια ευθύνεται».

*