24.9.13

Διακοπές Wi-Fi

Στην πισίνα ενός ξενοδοχείου, κάπου στην Πελοπόννησο. Ο σουηδός μπαμπάς, οριζοντιωμένος στην ξαπλώστρα, δεν σήκωσε το μάτι του από το iPad. Δίπλα του, στη δική της ξαπλώστρα, η σουηδή συμβία του διάβαζε στο Kindle της. Παραδίπλα, η έφηβη κόρη του ζεύγους φωτογράφιζε τα πόδια της με το iPhone της για να ανεβάσει, υποθέτω, το ντοκουμέντο των ελληνικών διακοπών της και του φροντισμένου πεντικιούρ της στον λογαριασμό της στο Facebook - τι παράδοξη μόδα κι αυτή των φωτογραφημένων ανδρικών και γυναικείων ποδιών που κατακλύζει τα social media! Η οικογένεια είχε και τέταρτο μέλος, ένα εξάχρονο (πάνω-κάτω) αγοράκι, που αντί να παίζει με τα νερά και με τα άλλα παιδάκια (έτσι, θυμάμαι, κάναμε εμείς στην ηλικία του), έπαιζε ολομόναχο ηλεκτρονικά παιχνίδια στο smartphone της μαμάς.

Η αλήθεια είναι ότι και τα άλλα παιδάκια, που βρίσκονταν γύρω από το νερό, με ταμπλέτες και κινητά τηλέφωνα καταπιάνονταν, καθένα κλεισμένο στον δικό του ηλεκτρονικό κόσμο. Το ίδιο και οι μεγάλοι. Η πισίνα άδεια. Ερημη και η αμμουδιά του ξενοδοχείου. Οι ένοικοί του ήταν απασχολημένοι όχι με το ελληνικό καλοκαίρι, όχι με τη θάλασσα την οποία είχαν έρθει για να απολαύσουν από πολύ μακριά (οι περισσότεροι από τη Βόρεια Ευρώπη), όχι με το μαγευτικό τοπίο, αλλά με τις ηλεκτρονικές συσκευές που είχαν μαζί τους διαρκώς, 24 ώρες το 24ωρο, από το πρωινό ως το δείπνο, στις βεράντες των δωματίων τους, στο μπαρ, στην αίθουσα γυμναστικής, στους περιπάτους τους. Βυθισμένοι στις οθόνες τους διάβαζαν, σέρφαραν, φωτογράφιζαν και επεξεργάζονταν τις φωτογραφίες τους, έπαιζαν παιχνίδια, παρακολουθούσαν ταινίες και σίριαλ, άκουγαν μουσική. Η τεχνολογία ανατρέφει ανθρώπους που δεν μπορούν λεπτό μακριά της, ανίκανους να απολαύσουν ό,τι δεν περνάει μέσα από την οθόνη της ταμπλέτας ή του κινητού τους, σκέφτηκα, και αμέσως μετά βυθίστηκα στην οθόνη της δικής μου ταμπλέτας. Ένας από εκείνους και εγώ...

Ήταν οι ημέρες που η Apple ανακοίνωσε την κυκλοφορία των καινούργιων, πιο εξελιγμένων προϊόντων της, και οι άλλες εταιρείες οργάνωναν αντεπίθεση. Παρακολουθούσα με ενδιαφέρον τον πόλεμο ανακοινώσεων, τις αναλύσεις σχετικά με το ποια φίρμα είναι μπροστά, ποια έμεινε πίσω, ποια θα κερδίσει το παιχνίδι, δηλαδή την προτίμηση των καταναλωτών, καθισμένος στο μπαλκόνι του δικού μου δωματίου, μέσα από τη δική μου ταμπλέτα. Πότε πότε, σήκωνα το κεφάλι για να παρατηρήσω το τοπίο, να θυμηθώ ότι είχα αφήσει για λίγο πίσω μου την Αθήνα, ότι παραθέριζα σε ένα όμορφο μέρος, ότι έπρεπε να ξεκουραστώ και να «αποτοξινωθώ», και έπειτα συνέχιζα με μανία το σερφάρισμα. Εξάλλου, ένα από τα σημαντικότερα κριτήρια με τα οποία επέλεξα το ξενοδοχείο για τις διακοπές μου ήταν να έχει Wi-Fi. Γρήγορο και αξιόπιστο.

Διαπιστώνοντας ότι όλοι σχεδόν οι ένοικοι είχαν πράξει αναλόγως, επιβεβαίωσα και τη δική μου εξάρτηση. Και βλέποντας την πισίνα και τη θάλασσα άδειες και τους παραθεριστές να σερφάρουν οπουδήποτε αλλού εκτός από το απέραντο γαλάζιο, αιχμάλωτοι όχι της ομορφιάς της υπαίθρου, αλλά των ανά την υφήλιο Στιβ Τζομπς, σκέφτηκα ότι όλο αυτό ήταν μια μεγάλη παγίδα στην οποία έχω πέσει και εγώ. Γιατί και εγώ έχω εθιστεί στις νέες τεχνολογίες. Μήπως, όμως, το Διαδίκτυο που μου τάζει την απόλυτη κοινωνικοποίηση και μια καθημερινότητα ανοιχτή σε όλες τις ιδέες, τις εικόνες, τις τάσεις, τελικά με απομακρύνει από την πραγματική ζωή; Εμένα, που ξαφνικά δεν κάνω βήμα χωρίς το κινητό και την ταμπλέτα μου, που σπαταλώ άπειρο χρόνο στα μονοπάτια και στις λεωφόρους του Yahoo και της Google, που κοιμάμαι και ξυπνώ σε αδιάκοπη σύνδεση με Facebook, Instagram, Twitter, Pocket, Flipboard, Bloglovin και άλλα κολπάκια της νέας εποχής.

Προσπάθησα να επικεντρωθώ στα θετικά, παραμένοντας θιασώτης της προόδου και της εξέλιξης και νιώθοντας ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που το Internet μού παρέχει: εύκολη επικοινωνία, άμεση πρόσβαση στη γνώση, στην ψυχαγωγία, στο παιχνίδι, στην ενημέρωση. Εκείνη τη στιγμή έκανε την εμφάνισή του στον χώρο της πισίνας ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Περπατούσαν χέρι χέρι, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Η γυναίκα έσκυψε και του είπε κάτι στο αφτί. Γέλασαν. Ο άνδρας τής χάιδεψε τα μαλλιά. Σκέφτηκα ότι αυτό είναι η πραγματική επαφή, η ουσιαστική σχέση δύο ανθρώπων που μπορούν να κοιτάζονται στα μάτια, να αγγίζονται, να μυρίζει ο ένας τον άλλον, να μιλάνε. Δύο ανθρώπων που δεν έχουν ανάγκη τα ηλεκτρονικά κυκλώματα για να υπάρχουν, για να επικοινωνούν, για να περνούν την ημέρα τους μαζί.

Αναρωτήθηκα αν η γενιά μου στην ηλικία τους θα είναι ικανή για αυτού του είδους την... παλιομοδίτικη, αλλά τόσο ουσιαστική επαφή, αυτού του είδους τη συντροφικότητα. Τους παρατηρούσα και έφτιαχνα σενάρια για την απλή, γοητευτική, ανεπιτήδευτη, συγκινητική καθημερινότητά τους. Ο παππούς και η γιαγιά έπιασαν από μια ξαπλώστρα, εμφάνισαν από ένα iPad, βυθίστηκαν καθένας στην οθόνη του και έκτοτε δεν ξαναμίλησαν ο ένας στον άλλον...

Κοσμάς Βίδος, BHmagazino την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013

 

23.9.13

Γελοίες κοκορομαχίες περί «νεκρής γλώσσας»

Με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στο νέο λύκειο, ως μη ειδικός, θα ήθελα να αναφερθώ σε τρεις προσωπικές εμπειρίες.

Πρώτον, τέλειωσα το γυμνάσιο (εξαετές) στα τέλη της δεκαετίας του '50. Τα αρχαία ήταν κεντρικό μάθημα, εστίαζε όμως περισσότερο στην αποστήθιση συντακτικών και γραμματικών κανόνων και πολύ λιγότερο στην αρχαία ελληνική γραμματεία και πολιτισμό. Θυμάμαι στο τέλος κάθε χρονιάς να έχουμε καλύψει τρεις-τέσσερις σελίδες ενός αρχαίου κειμένου με αποκλειστική έμφαση στη γραμματική, στο συντακτικό και στην ετυμολογία της κάθε λέξης. Καμία αναφορά στη γενική αρχιτεκτονική του έργου και στο πλαίσιο στο οποίο δημιουργήθηκε. Αποτέλεσμα: όταν τέλειωσα το γυμνάσιο, η γραμματική και το συντακτικό ξεχάστηκαν. Το μόνο που απέμεινε ήταν μια βαθιά αμάθεια και αδιαφορία για τα «αρχαία».

Δεύτερον, όταν άρχισα τις σπουδές μου στο εξωτερικό (οικονομικά και μετά κοινωνιολογία), με ντροπή ανακάλυψα πως, σε σχέση με τους άγγλους, γερμανούς και γάλλους συμφοιτητές μου, ήμουν τελείως αδαής σε ό,τι αφορούσε την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, λογοτεχνία, κοινωνία και κουλτούρα. Και αυτό παρ' ότι οι ώρες διδασκαλίας στην ελληνική δευτεροβάθμια εκπαίδευση ήταν πολλαπλάσιες αυτών που προσφέρουν τα αντίστοιχα γυμνάσια στο εξωτερικό.

Τρίτον, βέβαια από τότε ως σήμερα πολλά πράγματα άλλαξαν. Το ταμπού εναντίον της διδασκαλίας στη βάση μεταφρασμένων αρχαίων κειμένων ξεπεράστηκε. Επιπλέον έγιναν σημαντικές προσπάθειες αλλαγής (π.χ., Δ. Μαρωνίτης). Αλλά αυτές οι προσπάθειες δεν ρίζωσαν. Λόγω του περιρρέοντος γενικού εκπαιδευτικού πλαισίου οι διδακτικές πρακτικές δεν άλλαξαν και πολύ. Με μερικές εξαιρέσεις, ο γλωσσικός φορμαλισμός και η παπαγαλία ζουν και βασιλεύουν. Δεν είναι λοιπόν περίεργο πως όχι μόνο η κόρη μου αλλά και η εγγονή μου (που εφέτος τέλειωσε το λύκειο με πολύ καλούς βαθμούς) είναι τόσο αδιάφορες και απομακρυσμένες όσο ήμουν και εγώ σε θέματα που σχετίζονται με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Πιο γενικά, την ίδια εντύπωση διαμόρφωσα με πολλούς μαθητές και μαθήτριες γυμνασίου και λυκείου. Η απέχθεια για τον τρόπο διδασκαλίας και η επακόλουθη αδιαφορία για τα αρχαία ελληνικά επιτεύγματα φαίνεται να έχουν διαγενεακό χαρακτήρα.

Με βάση τις παραπάνω εμπειρίες, θα έλεγα ότι ο συνδυασμός μιας συντηρητικής εκπαιδευτικής νοοτροπίας και ενός πιο γενικού κούφιου φορμαλισμού έχει οδηγήσει τη διδασκαλία των αρχαίων σε πλήρες αδιέξοδο. Από τη μια μεριά είμαστε υπερήφανοι γιατί η αρχαία Ελλάδα είναι η πηγή του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Από την άλλη, όμως, ο μέσος Ελληνας, ο μη ειδικός, πολύ λίγα πράγματα ξέρει γιατί πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Ούτε βέβαια ξέρει ποια είναι η σχέση μεταξύ του αρχαιοελληνικού και του δυτικοευρωπαϊκού πνεύματος. Για να καταφέρουμε το δεύτερο χρειάζεται να μάθουμε περισσότερα για το πώς ζούσαν, πώς σκέφτονταν, πώς δημιουργούσαν οι πρόγονοί μας.

«Ο βασιλιάς είναι γυμνός»

Βέβαια πολλοί ισχυρίζονται ότι η βασική προϋπόθεση για μια ουσιαστική αρχαιογνωσία είναι η σε βάθος γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Η συστηματική όμως σοβαρή εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τους μαθητές που προτίθενται να ακολουθήσουν φιλολογικές και κλασικές σπουδές. Δεν ισχύει όμως αυτό για τον κάθε μαθητή και μαθήτρια. Οι τελευταίοι πρέπει να μάθουν, ανεξαρτήτως ειδίκευσης, λιγότερα για τους γλωσσικούς κανόνες και περισσότερα για την αρχαία λογοτεχνία, φιλοσοφία, τέχνη και κοινωνική οργάνωση της αρχαίας πόλης-κράτους. Σε αυτό το επίπεδο υπάρχει στον χώρο των μη ειδικών γενικευμένη αμάθεια και αδιαφορία. Αυτή η κατάσταση είναι πολύ γνωστή στους σκεπτόμενους γονείς και εκπαιδευτικούς. Αλλά, με δεδομένη την άκρως συντηρητική νοοτροπία, πολύ λίγοι τολμούν να πουν δημοσίως πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Αντ' αυτού, αναλώνουμε τις δυνάμεις μας σε γελοίες διαμάχες/κοκορομαχίες για το αν τα αρχαία ελληνικά είναι «νεκρή γλώσσα» ή όχι. Λες και δεν είναι προφανές πως η απάντηση εξαρτάται από το πώς ορίζουμε το επίθετο «νεκρή».

Σίγουρα η διαμάχη γύρω από το αν η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική για όλους τους μαθητές είναι ουσιαστική. Αλλά βρίσκω ακόμη πιο ουσιαστικό τον προβληματισμό γύρω από τον τρόπο διδασκαλίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί η πλειονότητα των μαθητών αδιαφορεί για το μάθημα των αρχαίων ελληνικών. Μήπως πρέπει να βρούμε νέους τρόπους διδασκαλίας - τρόπους διδασκαλίας που θα κάνουν τους διδασκομένους να αγαπήσουν, να ενδιαφερθούν και να αξιολογήσουν με κριτικό, ουσιαστικό τρόπο τα θαυμαστά επιτεύγματα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού; Ισως ένας από αυτούς τους τρόπους είναι να συγχωνεύσει κανείς ή να φέρει πιο κοντά το γλωσσικό/γραμματολογικό με το ιστορικό κομμάτι της διδασκαλίας. Ετσι τα αναλυόμενα κείμενα δεν θα παρουσιάζονται «ξεκάρφωτα», εκτός συγκεκριμένου πολιτικού και πολιτιστικού πλαισίου.

Είναι περίεργο που αυτό το πρόβλημα δεν φαίνεται να απασχολεί σοβαρά ούτε το πολιτικοθρησκευτικό κατεστημένο ούτε τα ΜΜΕ που, αντί να διαμορφώνουν, διαμορφώνονται από τους αμπελοφιλοσοφούντες, παντογνώστες πολιτικούς και τους αρχαιομανείς υπερπατριώτες που μονοπωλούν καθημερινά τα παράθυρα της τηλεόρασης.

Νίκος Μουζέλης (ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στην LSE), εφ. Το Βήμα, 22/9/2013

 

21.9.13

Holy crap!

Είναι γνωστό -και το διαπιστώνει κανείς καθημερινά- πως υπάρχουν πολλές άχρηστες ενημερωτικές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Που κάποιοι αγράμματοι κατά κανόνα άνθρωποι έχουν το θράσος να στήσουν με περισσή κακογουστιά. Κι αφού τις στήσουν, αρχίζουν να κατακλέβουν άλλα ενημερωτικά σάιτ, ελληνικά ή ξένα, χωρίς, εννοείται, να αναφέρουν τις πηγές τους. Κι όταν αποφασίζουν να κλέψουν ειδήσεις από ξένους ιστότοπους, επιλέγουν αυτούς που δεν γνωρίζουν τη γλώσσα.
Κορυφαίο κρούσμα, το www.newsnow.gr, το οποίο μου ήταν παντελώς άγνωστο (και καλά έκανε! Από δω το έμαθα). Που βρήκε -το αφιλότιμο- τον Holy Crap, τον γιο του Κλιντ Ίστγουντ!!!

14.9.13

Αυτό είναι το «πιο άσχημο ζώο του κόσμου»

Σε ένα απειλούμενο με εξαφάνιση ψάρι του Ειρηνικού, το πρόσωπο του οποίου θυμίζει παραμορφωμένο γέρο, απονεμήθηκε ο τίτλος του «ασχημότερου ζώου στον κόσμο», όπως ανακοίνωσαν την Πέμπτη οι οργανωτές ενός ασυνήθιστου διαγωνισμού, υπό την αιγίδα της Βρετανικής Ενωσης Επιστημών. Σκοπός του διαγωνισμού ήταν να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες για τα ζώα που κινδυνεύουν με εξαφάνιση.

Ο διαγωνισμός έγινε μεταξύ έξι ζώων, τα οποία παρουσίαζε ένας κωμικός σε πρωτότυπα βίντεο που αναρτήθηκαν στο YouTube.

O νικητής, το ψάρι που φέρει το επιστημονικό όνομα Psychrolutes marcidus και ανήκει στην οικογένεια των ψυχρολουτήδων, ζει σε βάθος 600-1.200 μέτρων στα ανοιχτά των αυστραλιανών ακτών και κινδυνεύει να εξαφανιστεί λόγω της εντατικής αλιείας στην περιοχή.

Το παρουσιαστικό του αυστραλιανού ψυχρολούτη θυμίζει παραφουσκωμένη πεσκαντρίτσα με χοντρή, μαλακή μύτη, κέρδισε τη συμπάθεια όσων συμμετείχαν στον διαδικτυακό διαγωνισμό που συμφώνησαν ότι του αξίζει δικαιωματικά ο «τίτλος»: Από τους περίπου 3.000 χρήστες που ψήφισαν, οι 795 έδωσαν... ασυζητητί την ψήφο τους στον ψυχρολούτη.

Ο στρίγκωψ ο αβρόπτιλος ή κακάπο, ένας νυκτόβιος παπαγάλος από τη Νέα Ζηλανδία, που αποκαλείται και «παπαγάλος-κουκουβάγια», αλλά δεν πετά κατέλαβε την δεύτερη θέση ενώ στην τρίτη κατετάγη η μεξικανική σαλαμάνδρα ή αξολότλ, ένα αμφίβιο ικανό να περάσει όλη του τη ζωή ως προνύμφη, χωρίς να μεταμορφωθεί ποτέ σε ενήλικο ζώο.

Η ιστοσελίδα που διοργάνωσε τον διαγωνισμό δέχτηκε 88.000 επισκέπτες, ένδειξη ότι υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον για τα απειλούμενα ζώα. «Είναι ένας ανάλαφρος τρόπος να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο για την προστασία της φύσης», εξήγησε η Κοραλί Γιανγκ της Βρετανικής Εταιρείας Επιστημών.

Εκτός από τον τίτλο που κατέκτησε, ο αυστραλιανός ψυχρολούτης ανακηρύχθηκε και επίσημη μασκότ της Εταιρείας Προστασίας των Άσχημων Ζώων η οποία προασπίζεται, με χιουμοριστικό τρόπο, τα δικαιώματα των ζώων εκείνων που απειλούνται με εξαφάνιση αλλά κανείς δεν τους δίνει σημασία λόγω του παρουσιαστικού τους.

Εφημερίδα Τα Νέα, 12/9/013

 

Το χρονικό του «Νέου Λυκείου»

Το χρονικό του «Νέου Λυκείου»: Ρητές και υπόρρητες επιλογές επιστροφής στο παρελθόν
 Ανάλυση του νέου νόμου, σχολιασμός και αντιπροτάσεις για ένα Λύκειο με πνεύμα διαφορετικό από εκείνο που προκάλεσε την υποβάθμιση της εκπαίδευσης την τελευταία εικοσαετία 
Το βάρος της ιστορικότητας
Το ζήτημα της λειτουργίας του Λυκείου και της πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί σημαντική παράμετρο της εκπαιδευτικής πολιτικής στην Ελλάδα γιατί επηρεάζει άμεσα τόσο την εκπαιδευτική διαδικασία όσο και την ευρύτερη λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας. Η δομή και το περιεχόμενο της λυκειακής βαθμίδας καθώς και η επιλογή ή αλλαγή του τρόπου πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση συνδέεται άμεσα με συγκεκριμένες ιδεολογικές θέσεις για τον ρόλο της εκπαίδευσης ως υποσυστήματος του ευρύτερου κοινωνικοοικονομικού συστήματος. Η διαδικασία αυτή αντιμετωπίστηκε ιστορικά λιγότερο ως παιδαγωγικό ζήτημα που θα αποτύπωνε την ποιότητα της λειτουργίας των χαμηλότερων βαθμίδων της εκπαίδευσης και περισσότερο ως κοινωνικοπολιτικό ζήτημα με την επιλεκτική λειτουργία των εξετάσεων (numerus clausus) να ανάγεται σε κυρίαρχο στοιχείο συνοδευόμενο από τις αρχές νομιμοποίησής του («ισότητα ευκαιριών», «αξιοκρατία»).
Η πραγματικότητα αυτή συνδέθηκε από τη μια πλευρά με την ανάγκη των ατόμων για επαγγελματική και κατ’ επέκταση κοινωνική άνοδο η οποία ήταν δυνατό να επιτευχθεί μέσω της εισαγωγής και ολοκλήρωσης των σπουδών στην ανώτατη εκπαίδευση. Από την άλλη ενισχυόταν και από την κυρίαρχη πολιτική θέση (που διατυπώθηκε ρητά στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 19641) ότι το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης του ανθρώπινου δυναμικού αλλά και το ερευνητικό έργο στην ανώτατη εκπαίδευση θα αποτελούσαν σημαντικούς μοχλούς οικονομικής ανάπτυξης της χώρας.
Σε αυτή την ιστορική πορεία ακολουθήθηκαν, όπως σε πολλά εκπαιδευτικά συστήματα, δύο δρόμοι. Μέχρι τη δεκαετία του ’70 υπήρχαν συνεχείς ενδιάμεσες και εσωτερικές εξεταστικές διαδικασίες (προαγωγικές, απολυτήριες, μεταξύ Δημοτικού και Γυμνασίου κτλ.) που σε συνδυασμό με τις εξετάσεις εισαγωγής στα Α.Ε.Ι. λειτουργούσαν ως «φίλτρα» περιορισμού του αριθμού αποφοίτων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’90 (με την παράλληλη αύξηση των τμημάτων και σχολών στα Α.Ε.Ι.) τα «φίλτρα» αυτά σταδιακά αφαιρούνται οπότε επιλέγεται ο δρόμος της αναγόρευσης των τελικών εξετάσεων για τα Α.Ε.Ι. στο κύριο πεδίο επιλογής, όχι μόνο των μελλοντικών φοιτητών αλλά και των κατόχων απολυτηρίου της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Την ίδια περίοδο το παράλληλο εκπαιδευτικό δίκτυο της τεχνικής εκπαίδευσης ουσιαστικά περιθωριοποιείται, αφού τόσο το μαθητικό δυναμικό εγκλωβίζεται στον «μονόδρομο» των εξετάσεων για τα Α.Ε.Ι. μέσω των Γενικών Λυκείων όσο και οι κυβερνητικές επιλογές λειτουργούν υπονομευτικά, για οικονομικούς και ιδεολογικούς λόγους, σε κάθε προσπάθεια αναβάθμισης της τεχνικής εκπαίδευσης (χαρακτηριστικό, το παράδειγμα του Πολυκλαδικού Λυκείου).

8.9.13

Σκουπιδόπολη!

Καλαμπάκα (Κέντρο), Κυριακή, 8/9/2013, 10 π.μ.
(Τα σήματα στη μέση της φωτογραφίας είναι πολύ εύγλωττα!)
Σίγουρα φταίνε οι δημοτικές υπηρεσίες γι' αυτήν την κατάσταση: τα σκουπίδια έχουν διασκορπιστεί σε όλο το πλάτος της οδού Τρικάλων· φταίνε όμως και όσοι δημότες είδαν τον χαμό που δημιουργήθηκε, και συνέχισαν να βγάζουν τα σκουπίδια τους.
Αλήθεια, τα μαγαζιά γύρω απ' την πλατεία Δημουλά (ή Εθνικής Αντιστάσεως· πώς λέγεται;) δεν πρέπει να πληρώνουν -πολύ- περισσότερα δημοτικά τέλη για την αποκομιδή των πολλών σκουπιδιών τους; Και δεν θα έπρεπε, βλέποντας μια τέτοια κατάσταση, που δυσφημεί τα μαγαζιά τους και διώχνει την πελατεία, να κάνουν μια προσπάθεια και να πετάξουν τα απορρίμματά τους σε άλλο κάδο πιο μακριά ή να τα βγάλουν τη Δευτέρα το πρωί;

ΥΓ1. Ήρθαν και οι ειδικές δυνάμεις με τη σκούπα!

ΥΓ2. (10:48) Άμεση αντίδραση των δημοτικών υπηρεσιών! Μπράβο...

5.9.13

Το 50% του εισοδήματός τους έχασαν οι μισθωτοί μέσα σε 3 χρόνια

ΓΣΕΕ: Το 50% του εισοδήματός τους έχασαν οι μισθωτοί μέσα σε 3 χρόνια
Συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων κατά 37,2%, επαναφορά της, δηλαδή, στα επίπεδα του 2000 και απώλεια μέσα σε τρία χρόνια του 50% του εισοδήματος των μισθωτών καταγράφει η Ετήσια Έκθεση για την Ελληνική Οικονομία και την Απασχόληση 2013 του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ που παρουσιάστηκε σήμερα στη Θεσσαλονίκη από τον επιστημονικό Διευθυντή του Ινστιτούτου της Συνομοσπονδίας, καθ. Σάββα Ρομπόλη.
Τα στοιχεία της Έκθεσης επιβεβαιώνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αποτυχία των μνημονιακών πολιτικών και κρούουν τον κώδωνα κινδύνου για το μέλλον της κοινωνίας και της οικονομίας εάν δεν εφαρμοστεί άμεσα μια εναλλακτική μακροοικονομική πολιτική οικονομικά και κοινωνικά αποτελεσματική.