25.11.13

Το καλύτερο σχολείο στον κόσμο

Φινλανδία: Γιατί η μικρή σκανδιναβική χώρα έχει τους πιο μορφωμένους πολίτες στον κόσμο;

Αρχές δεκαετίας του ’90. Η φινλανδή υπουργός Παιδείας επισκέπτεται τον σουηδό ομόλογό της, ο οποίος θα της πει ότι μέχρι το 2000 το σουηδικό εκπαιδευτικό σύστημα θα βρισκόταν στην κορυφή του κόσμου. Εκείνη θα του απαντήσει πως ο στόχος της δικής της χώρας είναι πολύ πιο μετριοπαθής. Της αρκεί να βρεθεί μπροστά από τη Σουηδία. Πράγματι, βάσει όλων των διεθνώς αποδεκτών κριτηρίων, μέσα σε λίγα χρόνια η Φινλανδία ξεπέρασε τη Σουηδία. Παρεμπιπτόντως, στους περισσότερους κρίσιμους δείκτες κατέκτησε κι εξακολουθεί να κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως.

Εάν ενδιαφέρει και την Ελλάδα η περίπτωση της σκανδιναβικής χώρας, δεν είναι επειδή το εκπαιδευτικό της σύστημα, με έμφαση στο σχολείο, έχει καταστεί αντικείμενο συστηματικής μελέτης από όλες τις χώρες που αποδίδουν αξία στην παιδεία, δεν είναι επειδή πρόκειται για μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα -είναι επειδή πρόκειται για μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα που αντιμετώπισε πολύ σοβαρή οικονομική κρίση το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 και παρ’ όλα αυτά, ή ακριβέστερα, επιχειρώντας να την ξεπεράσει, δημιούργησε ένα αξιοζήλευτο εκπαιδευτικό πρότυπο.

Βεβαίως, δεν υπάρχει κάποια «μαγική» φινλανδική φόρμουλα, την οποία απλώς μπορούμε να αντιγράψουμε. Έτσι κι αλλιώς αρκετά στοιχεία της δικής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για αντικειμενικούς λόγους δεν είναι είτε επιθυμητό είτε εφικτό να υιοθετήσουμε.

Άλλωστε, αν κάτι κάνει τόσο ξεχωριστή την επιτυχία των φινλανδών είναι ότι αγνόησαν ορισμένες από τις χαρακτηριστικότερες επιταγές μιας εκπαιδευτικής ορθοδοξίας που έχει διαμορφωθεί διεθνώς κι αντ’ αυτού λειτούργησαν με πνεύμα εκλεκτισμού, συναρθρώνοντας στοιχεία που είχαν ήδη και χρειάζονταν ενίσχυση ή αναπροσαρμογή με στοιχεία που υπήρχαν σε άλλα εκπαιδευτικά συστήματα, τα οποία ωστόσο εισήγαγαν στο δικό τους με πολύ στοχευμένους και προσεκτικούς χειρισμούς.

Σ’ αυτήν τη μικρή σκανδιναβική χώρα επιμένουν να καλλιεργούν στο σχολείο τη συνεργασία, αντί για τον ανταγωνισμό, να συγκροτούν ένα χαλαρό περιβάλλον μάθησης, αντί να δίνουν προτεραιότητα στις εξετάσεις, να αδιαφορούν για κάθε είδους τυποποίηση και να μην αξιολογούν τους εκπαιδευτικούς ούτε να εξαρτούν τη χρηματοδότηση των σχολείων από τις επιδόσεις των μαθητών.

Και, βέβαια, δε μπήκαν στον πειρασμό των ιδιωτικοποιήσεων. Η εκπαίδευση θεωρείται, αυτονόητα, δημόσιο αγαθό. Το 97,5% των πόρων που διατίθενται για αυτήν είναι δημόσιοι. Ως αποτέλεσμα, η Φινλανδία διαθέτει τους πιο μορφωμένους πολίτες στον κόσμο, παρέχει ίσες ευκαιρίες μόρφωσης κι αξιοποιεί με μεγάλη αποτελεσματικότητα τους σχετικούς πόρους.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια συναρπαστική ιστορία. Και μας αφορά -πώς συγκροτείται η δημόσια πολιτική, πώς εμπλέκεται ενεργά η ίδια η εκπαιδευτική κοινότητα, πώς δημιουργείται ευρεία κοινωνική συναίνεση ως προς τους στόχους και τις μεθόδους κ.ο.κ.- ιδίως καθώς στη δική μας περίπτωση η πιο γνωστή και σημαντική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση εξακολουθεί να είναι «η μεταρρύθμιση που δεν έγινε» (κατά την ομότιτλη κλασική μελέτη του Αλέξη Δημαρά).

Αυτήν την ιστορία αφηγείται στα Φινλανδικά Μαθήματα ο Pasi Sahlberg, μια σημαίνουσα προσωπικότητα της εκπαίδευσης στη χώρα του, την οποία κι επί μακρόν υπηρετεί με διάφορες ιδιότητες. Και μας προειδοποιεί από τις πρώτες σελίδες: «Σε αυτή την εποχή των άμεσων αποτελεσμάτων, η εκπαίδευση απαιτεί μια διαφορετική νοοτροπία. Η μεταρρύθμιση των σχολείων αποτελεί μια σύνθετη και αργή διαδικασία. Η επίσπευση αυτής της διαδικασίας σημαίνει την καταστροφή της».

Εδώ δε θα αναφερθούμε ούτε στην ιστορική εξέλιξη της φινλανδικής εκπαίδευσης, ούτε στις επιμέρους δομές της και συναφή ζητήματα ειδικότερου ενδιαφέροντος που αναλύει με μεθοδικό τρόπο ο συγγραφέας, αλλά θα επιμείνουμε στο βασικό πνεύμα της, στις αρχές στις οποίες θεμελιώνεται και στις αξίες που θέλει να μεταδώσει. Εάν επιθυμούσαμε να συμπυκνώσουμε τη γενική εικόνα εστιάζοντας στους μαθητές, η σύγκριση με τη χώρα μας θα ήταν αποκαρδιωτική.

Οι φινλανδοί αρχίζουν το σχολείο ένα χρόνο αργότερα, στα επτά τους, αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στη μελέτη (περιττό να ειπωθεί: δεν ξέρουν τι θα πει φροντιστήριο) -κι επομένως παίζουν περισσότερο- αγχώνονται πολύ λιγότερο καθώς δίνουν ελάχιστες εξετάσεις στις οποίες εξίσου ελάχιστη σημασία αποδίδεται, μετέχουν ενεργητικά σε ένα ανοιχτό, διαδραστικό μαθησιακό περιβάλλον που δίνει έμφαση στη συνεργασία και τη δικαιοσύνη.

Το σχολείο τους είναι ένα όμορφο, «ζεστό» περιβάλλον που υποβάλλει την αίσθηση της οικειότητας. Αφήνουν τα παπούτσια τους στην είσοδο και προσφωνούν τους δασκάλους τους με το μικρό τους όνομα. Τελικά μορφώνονται, με την ουσιαστική έννοια του όρου, ως άνθρωποι κι ως πολίτες, αλλά επιπλέον και «χρήσιμες» δεξιότητες αναπτύσσουν.

Και στην Ελλάδα, πάντως, μπήκε στις ράγες, λέει, μια (ακόμη) μεταρρύθμιση του Λυκείου, η οποία βεβαίως-βεβαίως έχει και πάλι να κάνει με το αγαπημένο μας θέμα, δηλαδή τις εξετάσεις στο Λύκειο και τον τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Εάν δεν το πήρατε χαμπάρι, ανατρέξτε στα μονόστηλα των εφημερίδων, πριν από κάνα δίμηνο, όταν πέρασε ο σχετικός νόμος στη Βουλή.

Ας σοβαρευτούμε. Ένας θεμελιώδης παράγοντας της φινλανδικής επιτυχίας είναι -πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;- οι εκπαιδευτικοί. Προσοχή όμως. Σύμφωνα τουλάχιστον με τον Sahlberg, το σημαντικότερο, για μια κοινωνία που στ’ αλήθεια μπορεί να συλλάβει ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο, δεν είναι η επιστημονική κατάρτιση των εκπαιδευτικών (που κι αυτή απαραίτητη συνθήκη είναι), αλλά «να εξασφαλίσουμε ότι η δουλειά τους στα σχολεία βασίζεται στην επαγγελματική αξιοπρέπεια και τον κοινωνικό σεβασμό, ώστε να μπορούν να εκπληρώσουν το σκοπό να ακολουθήσουν τη διδασκαλία ως επάγγελμα ζωής».

Αυτά δεν είναι λόγια του αέρα. Σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες, για τους φινλανδούς το επάγγελμα του δασκάλου είναι αυτό με το υψηλότερο κοινωνικό κύρος από κάθε άλλο! Για να γίνει κάποιος δάσκαλος θα πρέπει να φοιτήσει σε μια παιδαγωγική σχολή και κατόπιν οπωσδήποτε να κάνει ένα διετές μεταπτυχιακό πρόγραμμα.

Όντας δάσκαλος πια, δε διδάσκει πολλές ώρες, αλλά αφιερώνει σημαντικό τμήμα του χρόνου του, από κοινού με τους συναδέλφους του, στο σχεδιασμό ή στην αποτίμηση του αναλυτικού προγράμματος και γενικότερα στο διαρκή αναστοχασμό κάθε πτυχής της εκπαιδευτικής διαδικασίας που, ευτυχώς, δεν ελέγχεται ασφυκτικά από το Υπουργείο Παιδείας (υπενθύμιση: άλλο δημόσιο αγαθό, άλλο κρατισμός).

Η σύγκριση με αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι συντριπτική. Η καταβαράθρωση του μισθού των εκπαιδευτικών έρχεται πια να συνδυαστεί -με τη διαθεσιμότητα και τα παρακολουθήματά της- με συνθήκες ακραίας επαγγελματικής ανασφάλειας και τη συνακόλουθη απαξίωση του επαγγέλματος, την οποία παρακολουθεί ανήμπορη ή αδιάφορη μια κοινωνία που ανέκαθεν αντιμετώπιζε λίγο-πολύ εργαλειακά την εκπαίδευση (ως μέσο για επαγγελματική αποκατάσταση και κοινωνική άνοδο).

Η συγκρουσιακή κατάσταση στην οποία λαμβάνουν χώρα οι όποιες αλλαγές πλήττουν ακόμη περισσότερο την έτσι κι αλλιώς χαμηλή εμπιστοσύνη που χαρακτηρίζει τις κοινωνικές ομάδες μεταξύ τους, και βεβαίως με το κράτος. Το κοινωνικό κόστος που θα έχει αυτή η διαλυτική κατάσταση θα φανερωθεί στην πληρότητά του στο μέλλον. Προφανώς, το ίδιο πράγμα απεικονίζεται στα καλοσχεδιασμένα powerpoint των σοφών τεχνοκρατών της Τρόικας ως εξοικονόμηση κι εξορθολογισμός.

Στην πιθανή ένσταση ότι ένα κράτος υπό χρεοκοπία δεν έχει πολλά περιθώρια, ακόμη κι ένα αμιγώς οικονομικίστικο σκεπτικό αν ακολουθήσουμε, η απάντηση έρχεται και πάλι από τη Φινλανδία.

Όταν τη δεκαετία του ’90 χτυπήθηκε από την κρίση (ανεργία 20%, μείωση ΑΕΠ 13%, υψηλό δημόσιο χρέος, κλυδωνισμός τραπεζικού συστήματος) η κοινωνία αντέδρασε με σύνεση, αυτοπεποίθηση και συναίνεση κι επέλεξε να αλλάξει οικονομικό μοντέλο: από την ξυλεία και την παραδοσιακή βιομηχανία έδωσε πια έμφαση στην τεχνολογία και την καινοτομία (π.χ. Nokia), που θα πει έδωσε μέγιστη προτεραιότητα στην εκπαίδευση και την έρευνα, αυξάνοντας τους σχετικούς πόρους (και βεβαίως επανασχεδιάζοντας την κατανομή τους), την ίδια στιγμή που έκανε δραματικές περικοπές αλλού.

«Η εκπαίδευση θεωρήθηκε απαραίτητη επένδυση -όχι απλώς δαπάνη- για να βοηθήσει στην ανάπτυξη της καινοτομίας, παίζοντας το ρόλο του τρίτου παράγοντα στο φινλανδικό τρίγωνο της γνώσης και της καινοτομίας». Εμείς κάνουμε το αντίστροφο: η περικοπή των πόρων γίνεται κατεξοχήν σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος και στην επιστημονική έρευνα, λες και θέλουμε να ευτοεγκλωβιστούμε σε ένα μοντέλο χαμηλού εργασιακού κόστους, χαμηλής ειδίκευσης κι αμορφωσιάς. Όσο περισσότερο συνεχίζουμε σ’ αυτήν την κατεύθυνση, τόσο πιο πιθανό γίνεται κάποια στιγμή να γραφτούν τα ελληνικά μαθήματα. Μαντεύετε το περιεχόμενό τους.

 

Σωτήρης Βανδώρος, http://www.alfavita.gr

 

19.11.13

Οι ταμπλέτες δίνουν κίνητρο μάθησης στους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου

Οι ταμπλέτες δίνουν κίνητρο μάθησης στους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου

Ειδικοί εκτιμούν ότι πρόκειται για χρήσιμα «εργαλεία»

Ειδικοί της εκπαίδευσης εκτιμούν ότι η «ταμπλέτα» μπορεί να γίνει ένα από τα βασικά εργαλεία των μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου στη Βρετανία, ειδικά μετά από τη δημοσίευση μιας νέας έρευνας που αποκαλύπτει πως το γκάτζετ αυτό συνιστά από μόνο του κίνητρο μάθησης για παιδιά ηλικίας 11 έως 18 ετών.

Η έρευνα έγινε από την εταιρεία Family Kids and Youth για λογαριασμό της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Tablets For School (Ταμπλέτες στα Σχολεία) κι ειχε ως στόχο να μελετηθεί η εξοικείωση των μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου με τα γκάτζετ αυτά που μπαίνουν ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας.

Η ερευνά έδειξε πως από τα 21 Γυμνάσια και Λύκεια όπου μοιράστηκαν ταμπλέτες, στα 17 εξ' αυτών οι καθηγητές δήλωσαν πως οι συσκευές αυτές τόνωσαν το ενδιαφέρον των παιδιών για μάθηση κι ενθάρρυναν ακόμη περισσότερο το να κάτσουν από μόνα τους πάνω από τον υπολογιστή και να αυξήσουν τις γνώσεις τους.

Επίσης, το 75% των γονιών των μαθητών αυτών τόνισαν πως οι ταμπλέτες βοήθησαν τα παιδιά τους να είναι πιο συγκεντρωμένα με το διάβασμα που είχαν να κάνουν στο σπίτι. Τέλος, οι καθηγητές επεσήμαναν πως οι περιπτώσεις κακής χρήσης των γκάτζετ αυτών αποτελούσε ένα πολύ μικρό πρόβλημα, σε σχέση πάντα με τα πιθανά οφέλη.

Εξάλλου, σύμφωνα με μια πρόσφατη αμερικανική έρευνα, ένα στα τρία παιδιά στις ΗΠΑ μαθαίνει σήμερα να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικές συσκευές - από κινητά μέχρι υπολογιστές -, πριν ακόμη μιλήσει. Σύμφωνα με τα ευρήματα αυτής της δημοσκόπησης, που χρηματοδοτήθηκε από τον μη κερδοσκοπικό αμερικανικό οργανισμό Common Sense Media, περίπου το 29% των παιδιών ηλικίας από ενός έως τριών ετών γνωρίζει στοιχειωδώς πώς να χρησιμοποιεί ταμπλέτες ή smartphones. Αρκετά παιδιά μάλιστα εξοικειώνονται με τις ηλεκτρονικές συσκευές προτού καν φτάσουν στην ηλικία των έξι ετών.

Προσοχή όμως: σύμφωνα με οδηγία της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, καλό είναι μέχρι την ηλικία των δύο ετών τα παιδιά να μην περνάνε πολλές ώρες μπροστά σε οθόνες.

Εφημερίδα Το Βήμα, 19/11/2013

 

16.11.13

Ἐν φυλακῇ ἤμην...

Από τη σημερινή (μικρή) βόλτα στις Φυλακές των Καλογέρων.
 
Λίγα λόγια για τις Φυλακές των Καλογέρων
Νοτιοδυτικά της μονής Ρουσάνου και στη βορειοδυτική πλευρά του Στύλου Σταγών, δηλαδή του Αγίου Πνεύματος, βρίσκεται ένα τεράστιο σπήλαιο με τριγωνικό σχήμα, ύψους περίπου 60 μέτρων. Πρόκειται για τις Φυλακές των Καλογέρων. Σήμερα δεν συναντάμε παρά υπολείμματα παλαιότερων κτισμάτων.
Στις Φυλακές των Καλογέρων πήγαιναν είτε εκούσια είτε ακούσια, μετά από υπόδειξη των πνευματικών τους, όσοι μοναχοί του Στύλου ή και των υπολοίπων μετεωρίτικων μονών είχαν υποπέσει σε κάποιο παράπτωμα πνευματικής ή ηθικής φύσης.
Δεν έχει βρεθεί όμως μέχρι τώρα κανένα έγγραφο στα μετεωρίτικα χειρόγραφα που να δείχνει ότι κάποιος μοναχός έχει λάβει το επιτίμιο εγκλεισμού του στις Φυλακές των Καλογέρων. Πιθανόν να πήγαιναν σ' αυτές μόνο μοναχοί του Στύλου Σταγών, όπως πιθανολογεί και ο ελληνομαθής ρώσος αρχιμανδρίτης και περιηγητής Πορφύριος Uspenski (Порфирий Успенский).
Στα 1782 ο μοναχός Παρθένιος από την Ελασσόνα δημιούργησε μια ενδιαφέρουσα χαλκογραφία των Μετεώρων, στην οποία απεικονίζεται ο γιγάντιος Στύλος Σταγών και στη βορειοανατολική πλευρά του είναι σχεδιασμένο το σπήλαιο των Φυλακών.
Ο Πορφύριος Uspenski, που περιόδευσε στις μονές των Μετεώρων τον Απρίλιο του 1859 μάς περιγράφει το σπήλαιο: «Έβλεπα ένα τρίγωνο κατά την είσοδο και επάνω από την είσοδο μέσα υπήρχε μία μεγάλη σπηλιά, όπως αυτή της Δρακοσπηλιάς. Επάνω από την σπηλιά στα πλαϊνά της υπήρχαν μικρές σπηλίτσες διαφορετικών μεγεθών. Τις μέτρησα και τις βρήκα δεκατέσσερις. Προς όλες τις σπηλιές υπήρχαν δρομάκια, όπου φαίνονται ακόμη οι σχισμές και τα δοκάρια. Εκεί ήταν έγκλειστοι οι στυλίτες μοναχοί, οι όποιοι είχαν πέσει σε κάποιο παράπτωμα. Η ίδια είσοδος είχε παλαιότερα ένα τοίχο, τα ερείπια του οποίου φαίνονται ακόμη και σήμερα. Επάνω από την είσοδο είχε κτιστεί μία μικρή εκκλησία, η οποία υπήρχε έως το έτος 1751, όπου ο ιερέας Ρίζος ζωγράφισε την εικόνα της Παναγίας, την οποία αφιέρωσε στη μονή Ρουσάνου. Φαίνεται, επίσης, μία κόγχη που υπήρχε το Ιερό Βήμα και κάποιες εσοχές στον βράχο απ’ όπου οι φυλακισμένοι παρακολουθούσαν την Θεία Λειτουργία. Στην έξοδο υπήρχε μία κοιλότητα που έμοιαζε σαν καθρέπτης ή σαν βαθύ πιάτο· έκει έμενε ο φύλακας. Τώρα η «Φυλακή» είναι κενή και οι ποιμένες βόσκουν τα αιγοπρόβατά τους».
Μαθαίνουμε λοιπόν πως η μονή είχε δεκατέσσερα μικρότερα σπήλαια και υπήρχε σ' αυτή ναός, η Παναγία των Φυλακών. Μάλιστα ο Πορφύριος Uspenski είδε στη μονή Ρουσάνου εικόνα της Παναγίας με την εξής σημείωση: «Ιστορήθηκε το έτος 1751 για τον ναό της μονής των Φυλακών διά χειρός Ρίζου ιερέως, κατόπιν παραγγελίας των ιερομονάχων των Φυλακών Βησσαρίωνος και Δαμασκηνού». Πιθανώς αυτοί ήταν πνευματικοί επιστάτες και εξομολόγοι.
Ο γάλλος αρχαιολόγος, αρχαιοδίφης και περιηγητής Léon Heuzey περιόδευσε το καλοκαίρι του 1858 στη Θεσσαλία και μεταξύ άλλων έντεκα μονών, για τις οποίες έλαβε γνώση από προφορικές μαρτυρίες, αναφέρει και το μονύδριο με την ονομασία Ογλάς.
Αν συνδυάσουμε την πληροφορία του περιηγητή Léon Heuzey για την ονομασία Ογλάς με την πληροφορία του αρχιμανδρίτη και περιηγητή Πορφύριου Uspenski πως το 1858 η «Φυλακή είναι κενή και οι ποιμένες βόσκουν τα αιγοπρόβατά τους» και γνωρίζοντας πως στα τουρκικά υπάρχει η λέξη oğlak, που σημαίνει κατσικάκι, τότε συμπεραίνουμε πως η εναλλακτική -και σπάνια- ονομασία της μονής, Ογλά, θα καθιερώθηκε γιατί απ' τα μέσα του 19ου αιώνα και ίσως πιο πριν το μονύδριο θα είχε ερημώσει και θα είχε μετατραπεί από τους ντόπιους σε ποιμνιοστάσιο για τα κατσίκια που θα ανέβαζαν στο βράχο του Στύλου για να φάνε. Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, τα κατσίκια είναι δεινοί αναρριχητές και ανεβαίνουν συχνά στα βράχια (ή τα ανεβάζουν οι βοσκοί) στη Σουρλωτή, στο Μόδι, στο Άγιο Πνεύμα, στην Αϊά κ.α., όπου βρίσκουν τρυφερό χορτάρι για βόσκηση.
Τον Φεβρουάριο του 1995 με την 19/5.2.1995 πράξη του μητροπολίτη Σταγών και Μετεώρων Σεραφείμ το σπήλαιο της Παναγίας των Φυλακών έγινε μετόχι της μονής Ρουσάνου.

 

12.11.13

Θλιμμένη βροχή

Ρίχνει μια θλιμμένη βροχή·

με βρέχει, κυλά μέσα μου, με θλίβει.

Κι εγώ; Θα κάθομαι να βρέχομαι;

Κι όμως, αφήνομαι,

και κυλώ,

και θλίβομαι...

3.11.13

Φορολόγηση αγροτών

«Μαντρί στον Όλυμπο, στάνη στην Γκιώνα...»
Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια μνημόνιο, έπρεπε να μειωθεί 25% το ΑΕΠ της Ελλάδας και να φτάσουμε αισίως σε 1.700.000 ανέργους για να ξεσηκωθούν οι βουλευτές.
Αλλά γιατί ξεσηκώθηκαν; Μήπως για τις μειώσεις στους μισθούς και τις απολύσεις; Μήπως για την περικοπή των συντάξεων; Μήπως για την έλλειψη ρευστότητας στην αγορά;
Για τίποτε από όλα αυτά. Ξεσηκώθηκαν μόλις η Πολιτεία είπε να φορολογήσει τα αγροτικά ακίνητα και την αγροτική γη.
Διότι, ως γνωστόν, στην Ελλάδα η φορολόγηση είναι αποκλειστικό προνόμιο των μισθωτών και συνταξιούχων. Οι υπόλοιποι δεν πρέπει να βάλουν καν το χέρι στην τσέπη!..
Έτσι μερικά εκατομμύρια έλληνες φορολογούμενοι που εδώ και τρία χρόνια πληρώνουν με χίλιες δυσκολίες το ειδικό τέλος ακινήτων για το διαμερισματάκι τους υποχρεούνται να παρακολουθούν ένα κακόγουστο πολιτικό θέατρο με στάνες, μαντρότοιχους και θερμοκήπια τα οποία διεκδικούν το αφορολόγητο - προφανώς επειδή βρίσκονται σε άλλη χώρα...
Παραδόξως δεξιοί και αριστεροί βουλευτές βγήκαν σφιχταγκαλιασμένοι στο αντάρτικο με μια αποφασιστικότητα και μια ομοψυχία που το ελληνικό γένος δεν είχε επιδείξει ούτε επί γερμανικής κατοχής στον Όλυμπο και στην Γκιώνα.
Οι δεξιοί κλαίγονται πως, αν οι αγρότες βάλουν το χέρι στην τσέπη, «θα μας πάρουν με τα πιστόλια» και «θα πάμε στο 5% να γίνουμε ΠαΣοΚ», ενώ οι αριστεροί, με πρώτο τον Π. Λαφαζάνη, αποφαίνονται μαρξιστικά ότι πρέπει να φορολογείται μόνο το εισόδημα από τα ακίνητα και όχι η ακίνητη περιουσία - όποια κι αν είναι αυτή.  
Πράγματα πρωτοφανή και πρωτάκουστα.
Τα οποία συμβαίνουν βεβαίως σε μια χώρα όπου η φαύλη Πολιτεία έχει επιτρέψει τόσα χρόνια σε μεγάλες κοινωνικές ομάδες (όπως, ας πούμε, οι αγρότες...) να μη μετέχουν στην κατανομή των φορολογικών βαρών. Και άντε τώρα να τους βάλει στο κόλπο!
Υπόψη ότι στα 3,5 δισ. έσοδα από τον ενιαίο φόρο ακινήτων που έχει εγγράψει η κυβέρνηση μόνο 300 εκατομμύρια προέρχονται από αγροτική γη και αγροτικά ακίνητα - λιγότερο από το 10% του συνόλου!..
Αλλά για το υπόλοιπο 90% δεν μιλάει κανείς βουλευτής, πλην ελαχίστων.
Τα 3,2 δισ. που προσδοκά να μαζέψει η κυβέρνηση από τα αστικά ακίνητα θεωρούνται περίπου δεδομένο. Για τα τριακόσια εκατομμύρια που υπολείπονται έχει στηθεί ολόκληρος καβγάς.
Υπόψη επίσης ότι οι βουλευτές βρίσκουν και τα κάνουν.
Διότι η κυβέρνηση γνώριζε εδώ και έναν χρόνο ότι οφείλει να ετοιμάσει τον ενιαίο φόρο ακινήτων. Αλλά τον παρουσίασε μόλις την τελευταία στιγμή και τον έφτιαξε κυριολεκτικά στο πόδι.
Πού είναι η απλή και δίκαιη φορολογία που μας είχαν υποσχεθεί; Πού είναι οι ειδικοί στα φορολογικά που θα την έφτιαχναν; Πού είναι η φορολογική μεταρρύθμιση που όλο έρχεται και όλο δεν φτάνει;
Αλλά κάπως έτσι η βουλευτική φαυλότητα καταφέρνει να κρύβεται πίσω από την κυβερνητική προχειρότητα. 
Προσχηματικά ίσως αλλά κρύβεται.
Και επιστρατεύει ελιές και ροδάκινα, στάνες και θερμοκήπια, μαντρότοιχους και μαντριά, όχι για να βελτιώσει την απόδοση και τη δικαιοσύνη του νέου φόρου αλλά για να αμφισβητήσει την αναγκαιότητά του στις αγροτικές περιοχές.
Να προστατεύσει, με άλλα λόγια, τους «δικούς» της.    
Πείτε μου τώρα αν μια χώρα με αυτή την κοινωνική λογική και με τέτοιο πολιτικό προσωπικό μπορεί να βγει από την κρίση.
Ή μάλλον πείτε μου κάτι χειρότερο: αν μια χώρα με αυτές τις προδιαγραφές δικαιούται να βγει από την κρίση...