29.10.09

Όχι στην παρέλαση!

Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δ.Σ. Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ: Ανακοίνωση για την επιβολή συμμετοχής του σχολείου μας στην παρέλαση

Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δ. Σ. Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ, με αφορμή την άνωθεν επιβολή συμμετοχής του σχολείου μας στην παρέλαση για δεύτερη συνεχή χρονιά, παρά τη διαφορετική μας άποψη, θεωρώντας ότι οι παρελάσεις δεν βρίσκουν ούτε καν στοιχειώδες έρεισμα σε οποιαδήποτε επιστημονική παιδαγωγική προσέγγιση και αντιβαίνουν κατάφωρα τις αρχές του σεβασμού της διαφορετικότητας, της ειρήνης και των ίσων δικαιωμάτων, που το σύγχρονο σχολείο καλείται να υπηρετήσει, αποφάσισε μέσα από τη δημοσιοποίηση αυτού του κειμένου να καταθέσει τις επιστημονικές- παιδαγωγικές του αντιρρήσεις σχετικά με το ρόλο των μαθητικών παρελάσεων συνολικά.

Μικρό ιστορικό

Το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις ξεκίνησε στα χρόνια του Μεταξά, όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη, ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας (βλ. Ε.Ο.Ν.) ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος. Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο -«προαιρετικά και με το ζόρι», παρά την καταδίκη της χώρας μας από το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ΄ αυτές. Η μόνη περίοδος που τέθηκε ουσιαστικά ζήτημα κατάργησής τους ήταν αμέσως μετά τη χούντα. Όμως οι παρελάσεις έμειναν ανέγγιχτες από οποιαδήποτε απόπειρα «εκσυγχρονισμού» ακολούθησε και έτσι μέχρι σήμερα μαθητές και μαθήτριες συνεχίζουν να παίζουν τα στρατιωτάκια με τους εκπαιδευτικούς (και ιδίως τους/τις γυμναστές/τριες) σε ρόλο «επιλοχία».

Από τη σκοπιά της παιδαγωγικής

Προφανώς, η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά. Αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Γι’ αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στο χώρο του σχολείου. Συναντά τη χαρούμενη αποδοχή των μαθητών/τριών, μόνο γιατί γίνεται «έξω» και αντιμετωπίζεται με την ιλαρότητα ενός παιχνιδιού ρόλων. Έτσι όμως η «εγχάραξη» επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα, αφού οι «συνθήκες πρόσληψης» είναι σχεδόν ιδανικές (πολύ θα θέλαμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας να γίνεται «έξω» και με «παιχνιώδη» διδακτική προσέγγιση).

Όμως τι ακριβώς «εγχαράσσεται»;

α)Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο) . Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.

β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός: Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση , που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».

γ) Αγελισμός - ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας. δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»: Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);

ε) Κιτς και αισθητική κακογουστιά: Εκτός από τον τρόπο που κινούμαστε και τα ρούχα που φοράμε στην παρέλαση ακούμε και μουσική (δεν υπάρχει τελετουργία χωρίς μουσική υπόκρουση άλλωστε, εκτός από αυτές που απαιτούν πλήρη σιωπή). Και τι μουσική! Στρατιωτικά εμβατήρια (την κακοποίηση, δηλαδή, της όποιας συμφωνικής παράδοσης της Δύσης) που επενδύουν μουσικά κάποια άτεχνα στιχάκια εθνικιστικού κρεσέντου.

στ) Eθνικιστική μονοπολιτισμικότητα: Παρά τα ρητορικά φληναφήματα περί «σεβασμού των πολιτισμικών διαφορών» οι παρελάσεις αποτελούν έναν ακόμη μηχανισμό (τον πιο χοντροκομμένο, ίσως) για την επιβολή είτε της αφομοίωσης είτε της ρατσιστικής απόρριψης και του αποκλεισμού του «διαφορετικού» από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι «καθιερωμένες» πλέον αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα των αλλοδαπών σημαιοφόρων το αποδεικνύουν περίτρανα.

Συνοπτικά

Η ολοκληρωτική νοοτροπία, ο αποκλεισμός και οι διακρίσεις, ο μιλιταρισμός, η ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας και η αφομοίωση δεν έχουν προφανώς καμιά σχέση με την κατάκτηση της ιστορικής γνώσης και την κριτική προσέγγιση της συλλογικής μνήμης από τους/τις μαθητές/τριες.

Αν κάτι πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι αυτό που χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόμους με τη λήξη του πολέμου: “Ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός στη γη”. Κι αυτό φυσικά δε μπορεί να γίνει μέσα από την παρέλαση, το αντίθετο μάλιστα.

Το εποπτικό συμβούλιο των Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ υποστηρίζει ομόφωνα την απόφαση του συλλόγου διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ για τις παρελάσεις, θεωρώντας τις παρελάσεις ως συντηρητικά ιδεολογικά σύμβολα και αναχρονιστικές πρακτικές που αντιτίθενται στην υπόσχεση της Παιδαγωγικής ως επιστήμης της εκπαίδευσης για ένα ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο για όλα τα παιδιά, που προετοιμάζει το δημιουργικό, κοινωνικό, ικανό για συνεργασία και ολόπλευρα ολοκληρωμένο άνθρωπο.

Το εποπτικό συμβούλιο

Τάσος Λιάμπας Λέκτορας, Αθανάσιος Αϊδίνης Επίκουρος καθηγητής, Έφη Παπαδημητρίου Λέκτορας

16.10.09

Πεντάρες

Δημήτρης Δανίκας, εφ. Τα Νέα, 15/10/2009

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ καλλιεργούμε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Η μικρολαμογιά προκαλείται από την κρατική κακομοιριά. Όταν ο μισθός καθηγητή του Γυμνασίου είναι γύρω στα χίλια ευρώ, αυτονόητο είναι πενταροδεκάρων γράμματα να παραδώσει και στη συνέχεια στο φροντιστήριο τα φώτα του να δώσει. Δηλαδή τι περιμένουμε; Με το τίποτα να εξασφαλίσουμε το μέγιστο; Ό,τι δίνεις τόσα θα πάρεις. Έτσι στην ελεύθερη οικονομία, το εμπόριο, τη βιομηχανία. Όταν ο μισθός υπαλλήλου του Δημοσίου κοπανιέται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αναμενόμενο το φακελάκι, το πεσκέσι και η γνωριμία. Όλα συμβαδίζουν με την οικονομία. Δεν είναι δυνατόν από τον Πακιστανό που καθαρίζει το παρμπρίζ να ζητάς τα ρέστα επειδή καίει λάδια η μηχανή. Ακριβή η ποιότητα. Πορεύεται με την απαιτητικότητα και την αυστηρότητα. Φτηνή η ποσότητα. Πορεύεται με την ανοχή και την γκρίνια την καθημερινή. Μας τελείωσαν οι ευεργέτες, οι ήρωες και οι θυσίες. Φραγκοδίφραγκα δίνεις, υπηρεσίες φραγκοδίφραγκου παίρνεις!

15.10.09

Αποστολή Καλαμπάκας στο ILovegr του Σκάι

Τη Δευτέρα που μας πέρασε ήμασταν με την Αθηνά στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι, συνοδεύοντας ομάδα μαθητών του Γενικού Λυκείου Καλαμπάκας που μαζί με άλλη ομάδα του ΕΠΑΛ και άτομα από το Δήμο Καλαμπάκας μετέβησαν στην Αθήνα για την προβολή των Μετεώρων στην εκπομπή Ilovegr του Σκάι.

Ξεκινήσαμε ελπιδοφόρα, νομίζοντας πως θα μετέχουμε σε μια σοβαρή εκπομπή, που δε θα ήταν ένα φτηνό ριάλιτι και θα πρόβαλε σοβαρά πόλεις και διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Ετοιμαστήκαμε καταλλήλως, διαβάσαμε για να θυμηθούμε πράγματα για τον τόπο μας, δώσαμε στους μαθητές υλικό να μελετήσουν κι αυτοί, συζητήσαμε μαζί τους ώστε να είναι προετοιμασμένοι αν θα τους ρωτούσαν σχετικά και ...ξεκινήσαμε.

Η πραγματικότητα μας διέψευσε οικτρά! Ένας εσμός απροσδιορίστου φύλου (ως επί το πλείστον) έκανε ότι μπορούσε για να είναι η όλη εκπομπή μια από τις χιλιάδες πλέον στην ελληνική τηλεόραση που και να σε πληρώσουν δε θες να παρακολουθήσεις...

Με ερωτήσεις χαζές, με εκπροσώπους πόλεων εριστικούς και εκτός σοβαρότητας (εξαίρεση ο εκπρόσωπος της Καλαμπάκας/Μετεώρων, ο Λάζαρος Μποτέλης, τον οποίο γνωρίσαμε στο λεωφορείο και μας έκανε μέγιστη θετική εντύπωση -που δεν ήξερε όμως πολλά από την ιστορία της Καλαμπάκας/Μετεώρων ή τέλος πάντων δεν τα ήξερε εκ των "έσω"), με ένα κοινό γεμάτο αγκυλώσεις και τοπικιστικές εξάρσεις...

Δεν μάθαμε τίποτα για καμία από τις πόλεις που "παρουσιάζονταν" και όλη την ώρα αναπολούσαμε τις εξαιρετικές εκπομπές της Μάγιας Τσόκλη (για παράδειγμα) που σου γνωρίζουν ακόμα και τον ίδιο σου τον τόπο που -λες- ότι τον ξέρεις καλά!

Φυσικά δεν μας δόθηκε ο λόγος ούτε στα παιδιά που είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα να υποστηρίξουν την αγάπη τους για τον τόπο. Αντίθετα, όταν ήρθε η ώρα των Μετεώρων, δόθηκε ο λόγος σ' έναν "αχαρακτήριστο" (για να μην πω τίποτα χειρότερο) ή μεθυσμένο (δεν καταλάβαμε ακόμα) εκπρόσωπο της οινοποιίας Τσιλιλή (ή κάπως έτσι) που ξεστόμισε μόνο ανοησίες, υπερβολές και ανιστόρητες γελοιότητες (Θα σας δώσουμε τη χαριστική βολή..., Τα Μετέωρα, ένας τόπος που δεν τον πάτησαν ποτέ κατακτητές...)

Ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καμία σχέση με την Καλαμπάκα, όμως ο σταθμός ή μάλλον το συγκρότημα του Σκάι (του Αλαφούζου με την Καθημερινή και το ΟΙΝΟ που εκδίδει) πρέπει να έχουν οικονομικές δοσοληψίες με τον Τσιλιλή κι έτσι μας φύτεψαν έναν άσχετο.

Αισθανθήκαμε αρκούντως γλάστρες, πανηγυρίσαμε την πρωτιά των Μετεώρων και επιστρέψαμε στους πρόποδές τους.

8.10.09

Ευτυχώς που δεν ψήφισα οικολόγους!

Οι άνθρωποι είναι μόνο λόγια και ανεύθυνες κριτικές, όπως άλλωστε είμαστε οι περισσότεροι στην Ελλάδα. Φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, κρίνουμε και κατακρίνουμε πως οι ΑΛΛΟΙ δεν παίρνουν τις σωστές αποφάσεις και ντροπή τους...

Λόγω και ΕΡΓΩ, αυτή είναι η ισορροπημένη πρακτική