25.5.10

Του αγίου Αϊπαντίου ανήμερα!!!

Παρέλαβα σήμερα το Ipad που παρήγγειλα από Αγγλία! Η συσκευή είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ!!! Κάνει για χίλιες δυο χρήσεις: για ανάγνωση βιβλίων, περιήγηση στο διαδίκτυο, αποστολή και λήψη e-mail, οργάνωση και υπενθύμιση των ραντεβού, ακρόαση μουσικής, θέαση ταινιών, χρήση λεξικών, χαλάρωση με παιχνίδια, και άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός (και βαριέμαι ν' απαριθμήσω!!!)

Και φυσικά η παρούσα καταχώριση γίνεται απ' αυτό...

14.5.10

Προπαγάνδα… με όχημα την «αυτομόρφωση»

Το Υπουργείο Παιδείας για μια ακόμη φορά δεν έχασε την ευκαιρία να «περάσει» την εκπαιδευτική του πολιτική ακόμη και στο θέμα της Νεοελληνικής Γλώσσας Γενικής Παιδείας στο οποίο διαγωνίστηκαν οι 90 χιλιάδες φετινοί υποψήφιοι του Γενικού Λυκείου και του ΕΠΑΛ (Ομάδα β΄). Οι υποψήφιοι διάβασαν στο κείμενο που τους προσφέρθηκε ότι η «αυτομόρφωση» είναι μια ατομική πορεία κατάκτησης των γνώσεων, στη διάρκεια της οποίας οφείλουν να έρθουν σε «επαφή και ανταλλαγή με τους επίσημους ή ανεπίσημους εκπαιδευτικούς θεσμούς, με ποικίλους οργανισμούς και κέντρα κατάρτισης». Διάβασαν επίσης ότι αυτή η πορεία είναι αναγκαία καθώς «οι γνώσεις και οι δεξιότητες που κατέκτησαν στα πρώτα στάδια της ζωής τους καθίστανται ανεπαρκείς για το παρόν και το μέλλον. Η συνολική τεχνολογική αναδιάρθρωση της εργασιακής δραστηριότητας στερεί όλο και περισσότερο στα άτομα τη δυνατότητα να διατηρούν μία και μοναδική επαγγελματική ταυτότητα σε όλη τη διάρκεια της ενεργού ζωής τους. Κατά συνέπεια, ανεξάρτητα από τις ψυχοκοινωνικές συνέπειες αυτής της κατάστασης για τα άτομα, οι νέοι άνθρωποι των τεχνολογικών κοινωνιών καλούνται να αλλάξουν δύο ή τρία επαγγέλματα στην επαγγελματική πορεία τους. Το γεγονός αυτό επιβάλλει στα άτομα να κατακτούν διαρκώς γνώσεις, να ανανεώνουν τις δεξιότητές τους, να αποκτούν γρήγορα νέες ειδικεύσεις, δηλαδή, να εκπαιδεύονται συνεχώς».

Οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι. Το αρχαίο «γηράσκω αεί διδασκόμενος» καμιά σχέση δεν έχει με το μέλλον που επιφυλάσσει η κυρίαρχη πολιτική για τη νεολαία, για τη μόρφωσή της, για την εργασία της, για τη ζωή της. Η «αυτομόρφωση» για το Υπουργείο Παιδείας είναι αναγκαστική πληρωμένη κατάρτιση και επανακατάρτιση με αποκλειστική ευθύνη του κάθε νέου ξεχωριστά. Η ευθύνη της πολιτείας εξαφανίζεται και μπροστά σε κάθε νέο άνθρωπο προβάλλεται η υποχρέωση να αναλάβει τον κόπο και το κόστος μιας κατάρτισης που συνδέεται με ένα νήμα με την ανάγκη των επιχειρήσεων να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα κέρδη. Η διαδικασία αυτή, που δεν είναι παρά μια από τις αναγνώσεις της πραγματικότητας (ανάγνωση που κατασκευάζεται, τροφοδοτείται και λιπαίνεται στο έδαφος των συμφερόντων των εργοδοτών και των πολιτικών τους φερέφωνων) προβάλλεται σαν αυτονόητη και ουδέτερη ανάγκη της εποχής, κάτι σα φυσικό φαινόμενο που δεν επιδέχεται άλλη γνώμη. Είναι η ίδια ανάγνωση που προβάλλει σαν κοινωνικά αναγκαίο το να αλλάζει 2, 3 ή περισσότερες φορές ο άνθρωπος εργασία, το να απολύεται, το είναι δια βίου άνεργος, το να εργάζεται λίγο χρόνο και μετά, με δική του ευθύνη και κόστος να «τρέχει» από σεμινάριο σε σεμινάριο κυνηγώντας την πιθανότητα να επαναπροσληφθεί.

Όλα τα παραπάνω ο νέος άνθρωπος, ακόμη και από την ηλικία των 18 ετών που ως υποψήφιος δίνει την μάχη του για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εκβιάζεται να τα αφομοιώσει, να τα αποδεχθεί, να βρει επιχειρήματα για να τα επιβεβαιώσει, για να είναι «μέσα» στο θέμα της έκθεσης.

Χρήστος Κάτσικας, www.alfavita.gr

Δες κάποια σχόλια κι εδώ...

7.5.10

Αναξιοπιστία

Όταν Ο Κώστας Καραμανλής προκήρυξε τις τελευταίες εκλογές, «έταξε» στους ψηφοφόρους λιτότητα, μείωση μισθών, πάγωμα προσλήψεων, περικοπή υπερωριών στο Δημόσιο, λέγοντας ότι αυτή είναι η μοναδική υπεύθυνη στάση. Στόχος του ήταν, έλεγε, να λάβει νέα εντολή ώστε να περιορίσει τα δημόσια ελλείμματα. Δεν εξελέγη μεν, αλλά και την κρίση δεν την αποφύγαμε, μάλιστα αποδείχθηκε ελληνικότατη, διαρθρωτικότατη, οξύτατη - και σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στη δική του διακυβέρνηση.

Ό,τι «υποσχόταν» προεκλογικά ο τέως πρωθυπουργός, πάντως, δεν παραγράφεται επειδή έπαψε να ηγείται του κόμματός του. Έστω λοιπόν κι αν η Ν.Δ. ψήφισε «όχι» σε μέτρα αντίστοιχα των όσων είχε υποσχεθεί, εκείνος πέρα και από την υποχρέωση στην κομματική πειθαρχία είχε μια υποχρέωση πρωτίστως έναντι του εαυτού του. Ένας σοβαρός πολιτικός ηγέτης δεν μπορεί να καταψηφίζει μέτρα που ο ίδιος προεκλογικά υποσχόταν, σε συνθήκες μάλιστα πολύ πιο δραματικές και πολύ πιο επείγουσες.

Η ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για να περιγράψουν τη στάση του Κώστα Καραμανλή. Ασυνέπεια, ανευθυνότητα, αναξιοπιστία. Και μην αναρωτιέστε γιατί μεγαλώνει η κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών στους πολιτικούς τους.

Ηλίας Κανέλλης, εφ. Τα Νέα, 7/5/2010

Θυμίζω και τι είχα γράψει πολύ καιρό πριν...

1.5.10

Πρέπουσα αντίδραση

Νομίζω αυτό χρειάζεται στους άθλιους πολιτικούς: ευγενικός ΠΡΟΠΗΛΑΚΙΣΜΟΣ, με μέτρο, χωρίς ακρότητες· αλλά που να τους αναγκάζει να κρυφτούν, να μην ξανακυκλοφορήσουν έξω. Έρχεται για παράδειγμα ο άθλιος Χατζηγάκης απ' τα Τρίκαλα και τολμάει και υπερασπίζεται την πολιτική του!!!
Και φυσικά δεν πρόκειται για αντιεξουσιαστές, όπως λανθασμένα αναφέρει το χαζο-Άλτερ αλλά για απλούς πολίτες...