23.11.11

Το θρυλικό Pony επιστρέφει στους δρόμους!

Το αυτοκίνητο με την ελληνική σφραγίδα θα είναι «ατσάλινο και φθηνό»


Το θρυλικό Pony, το αυτοκίνητο με την ελληνική σφραγίδα που μεσουρανούσε τις δεκαετίες του '70 και του '80, φιλοδοξεί να βγάλει και πάλι στην ελληνική και όχι μόνο αγορά η εταιρεία NAMCO της οικογένειας Κοντογούρη.

Το μοντέλο της τέταρτης πλέον γενιάς που θα κατασκευάζεται σε πρώτη φάση στις εγκαταστάσεις της εταιρείας στη Ραιδεστό Θεσσαλονίκης, θα διαθέτει ελαφρώς ανανεωμένο σχεδιασμό, αλλά θα διατηρήσει τις αδρές γραμμές, την... ατσάλινη αντοχή και τη χαμηλή τιμή, τα τρία στοιχεία που το είχαν ανεβάσει ψηλά στις προτιμήσεις του αγοραστικού κοινού.

Η εταιρεία είναι έτοιμη να αρχίσει την παραγωγή του αναγεννημένου Pony και πλέον αναμένει τη σχετική έγκριση από το υπουργείο Μεταφορών. Ταυτόχρονα, ήδη πραγματοποιεί επαφές με χώρες της Αφρικής και της Ασίας για τη δημιουργία ανάλογων μικρών μονάδων παραγωγής, που θα τροφοδοτούν τις συγκεκριμένες αγορές σε ακόμα πιο ανταγωνιστικές τιμές. «Ολες οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες στηρίζονταν μόνο στη μεγάλη παραγωγή και τελικά, όπως αποδείχτηκε, απέτυχαν. Δικός μας στόχος είναι η δημιουργία μικρών μονάδων με τεχνογνωσία. Παράλληλα, όμως, με το εγχείρημα θα δώσουμε δουλειά σε πάρα πολύ κόσμο και θα αναδείξουμε το πολύ αξιόλογο επιστημονικό δυναμικό της χώρας μας, που πλέον αναγκάζεται να φύγει στο εξωτερικό», είπε στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της NAMCO, Πέτρος Κοντογούρης.

14.11.11

Ο άγγελος στις λεπτομέρειες

Τι παρέχει στη χώρα η δανειακή σύμβαση με στοιχεία και αριθμούς

Μόλις αποκτήσαμε κυβέρνηση με πρωθυπουργό ευρύτατης κοινωνικής αποδοχής, και με βασική εντολή να φέρει εις πέρας τα της δανειακής σύμβασης, όπως αυτή προκύπτει από τις αποφάσεις της 27/10. Ακούσαμε πολλά: «αναπόφευκτη» και «αναγκαίο κακό» από όσους ακόμη εισπράττουν μερίσματα από την ανέξοδη και αδιέξοδη αντιμνημονιακή επένδυση ενάμισι χρόνου, μέχρι την απολύτως ανεύθυνη καταγγελία του «αναγκαστικού περαιτέρω δανεισμού» της χώρας. Κανείς δεν έχει μιλήσει για τα οικονομικά μεγέθη της ίδιας της δανειακής σύμβασης. Ας δούμε εμείς τον άγγελο (αλλά και τον διάβολο) στις λεπτομέρειες.


8.11.11

Πορνογραφία

Εμείς μέσα παίζουμε... άσε να μη το πω… ενώ έξω μας περιμένει η απόλυτη καταστροφή. Εικονική Οικονομία. Εικονική Δημοσιογραφία. Εικονική Πολιτική. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Γιατί ο Γιώργος, από τον περασμένο Ιούνιο, επιθυμούσε με τον Αντώνη να συνεργαστεί; Ατσαλα; Ατσαλα. Αλλά γιατί; Επειδή δεν ήθελε να κουβαλάει μαζί του μια ατομική βόμβα. Επικών διαστάσεων αντιλαϊκή. Για τα μέτρα δηλαδή. Αυτά από το Μεσοπρόθεσμο και όσα έρχονται μαζί. Και γιατί ο ίδιος Γιώργος αμόλησε Δημοψήφισμα, ταρακουνώντας συθέμελα το οικοδόμημα Ελλάδας ακόμα και Αμερικής; Μα επειδή η Δανειακή Σύμβαση συνοδεύεται από τέτοιους εφαρμοστικούς νόμους και κανόνες που θα κάνουν ακόμα και τον πιο φανατικό ινδό φακίρη να πέσει σε αθεράπευτη ταραχή. Γι' αυτό. Έτσι κατάφερε να σύρει τη Νέα Δημοκρατία σε μια συνεργασία δικομματική. Όχι μόνο εγώ αλλά κι εσύ. Θα το λουστούμε και θα λερωθούμε, ως πρωταγωνιστές μιας πορνογραφίας σαδομαζοχιστικής. Επειδή, αγαπητέ, καμία τράπεζα και κανένας δανειστής, χωρίς αντάλλαγμα ούτε δραχμή. Τα 240 plus το κούρεμα των εκατό δισεκατομμυρίων euros, στην πράξη θα καταλήξουν ως εξής: Μισές συντάξεις, μισοί μισθοί, στο 30% η ανεργία, στο μισό η αξία της ακίνητης περιουσίας, στο μισό το σύμπαν. Ως εκ τούτου -εδώ είστε και εδώ είμαι- η χώρα θα μοιάζει με φαντασία εφιαλτική. Κόστος ζωής Λονδίνου με αμοιβές Βουλγαρίας. Ετσι θα πληρωθεί η βίαιη ενσωμάτωσή μας στην σκληρή οικονομία την ευρωπαϊκή. Αυτό είναι που δεν ομολογούσαν στα ατελείωτα talk-shows των καναλιών και των ραδιοφωνικών σταθμών. Αυτό κουκούλωσαν. Αυτό είναι που το έκαναν γαργάρα. Αυτή η ουσία. Με απλά λόγια ακόμα και τώρα κοροϊδεύουμε συλλογικά την ελληνική κοινωνία. Τι θα έπρεπε να γίνει σε μια στοιχειωδώς σωστή Δημοκρατία; Μα φυσικά να διατυπωθεί σε όλο το εύρος και το βάθος η απόλυτη αλήθεια. Θέλουμε Ευρωζώνη; Ωραία. Τότε να ξέρεις θα πονέσεις, θα φτωχύνεις και μπορεί ακόμα να πεινάσεις. Πάει, τέλειωσε. Αυτό και όχι το ονόματα του πρωθυπουργού και των μελών του υπουργικού συμβουλίου το μοναδικό διακύβευμα μιας κρίσης μοναδικής. Επομένως, τρία τα συμπεράσματα: Πρώτο, τα απόλυτα αφεντικά της χώρας οι Μερκoζί. Πάει, τέλειωσε το αφήγημα μιας ανεξάρτητης και εθνικά περήφανης Ελλάδας. Δεύτερο, έρχεται χειμώνας με πολικές θερμοκρασίες. Και τρίτο είναι ζήτημα χρόνου να βγούμε ή να μας βγάλουν από την Ευρωζώνη. Η βόμβα που θα κληρονομήσει ο Αντώνης Σαμαράς, αν μέχρι τις εκλογές, η χώρα ακόμα θα «υπάρχει», θα είναι ικανή να εξαφανίσει μαζί Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Οπως λέει και το μελαγχολικό άσμα της Βέρα Λιν στην αριστουργηματική μακάβρια ιστορία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» «We' ll Meet Again/ Don’t Know Where, don’t Know When»!

Δημήτρης Δανίκας, εφ. Το Βήμα, 8/11/2011

6.11.11

Δεν έχει -τόση- σημασία το πρόσωπο...

Δεν πρέπει να μπερδευόμαστε: δεν έχει τη μεγαλύτερη σημασία το πρόσωπο που ασκεί την εξουσία (π.χ. Παπαδήμος) αλλά ο σκοπός του και τα μέσα που χρησιμοποιεί.
Για παράδειγμα ο άχρηστος για τους Έλληνες Παπανδρέου, έχοντας ως σκοπό την εξασφάλιση των χρημάτων των ξένων τραπεζών και των ξένων κρατών, παρά τις μεγάλες ανοησίες της κυβέρνησής του, πέτυχε σε μεγάλο βαθμό το σκοπό αυτό! [Απλώς έτυχε αυτό να είναι σε βάρος μας, σε βάρος των Ελλήνων, αλλά σκασίλα του(ς)!]
Αν έχει τους ίδιους σκοπούς κι ο Παπαδήμος (ή όποιος άλλος υποδειχτεί από τους δανειστές για την εξασφάλιση των χρημάτων τους ΚΑΙ ΜΟΝΟ), φασκελοκουκούλωσ´ τα!
Εμείς απαιτούμε ικανό πρωθυπουργό που να σκεφτεί το συμφέρον της χώρας του (κι αν χάσουν και οι δανειστές πολλά ή λιγότερα μας βρίσκει παγερά αδιάφορους. Ήδη έχουν κερδίσει αμύθητα ποσά από την Ελλάδα -με τη συμβολή βέβαια και των δικών μας, δημοκρατικά εκλεγμένων, εκπροσώπων, με το αζημίωτο πάντοτε!).
Το μεγάλο μας όπλο άλλωστε το είδαμε με το ανεκδιήγητο αίτημα για δημοψήφισμα (έστω και για τους λάθος λόγους που το ζητούσε): ταράχτηκαν όλοι σε παγκόσμιο επίπεδο!

1.11.11

Ψευδαισθήσεις

Ήταν μαζικές οι αντιδράσεις στις παρελάσεις; Φυσικά ήταν. Διαφωνεί καθέτως και οριζοντίως η πλειοψηφία των Ελλήνων; Οπωσδήποτε. Και μάλιστα θά΄λεγα ότι σιχαίνεται το πολιτικό προσωπικό.
Ωραία, λοιπόν. Ας υποθέσουμε ότι φεύγει ο Παπανδρέου και σχηματίζεται κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Θέλετε προσωπικοτήτων; Εντάξει. Προσωπικοτήτων, λοιπόν. Με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο. Θέλετε ακόμα να πάμε σε εκλογές και ο Αντώνης Σαμαράς να μας προκύψει ως πρωθυπουργός; Ας γίνει κι αυτό. Πάμε στην ουσία. Γιατί και την εφεδρεία, δηλαδή στις απολύσεις θα προχωρήσει με πιο γρήγορους ρυθμούς. Και τον βασικό μισθό θα κοντύνει στο ύψος των τετρακοσίων, άντε πεντακοσίων euros. Και τα κλειστά επαγγέλματα θα τα ανοίξει. Και όλες τις μεταρρυθμίσεις θα τις εφαρμόσει. Όπως ακριβώς επιθυμούν Μέρκελ και Σαρκοζί. Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία γι αυτό. Γιατί αυτό είναι το δυσβάστακτο κόστος που θα πληρώσουμε για την παραμονή μας στην Ευρωζώνη.
Τό 'χω ξαναγράψει. Ο θρίαμβος του 2001 με την μετατροπή της δραχμής σε ευρώ έχει καταλήξει σε πανωλεθρία κανονική. Από τον Παράδεισο στην Κόλαση δηλαδή. Γιατί; Επειδή η ελληνική οικονομία δεν ήταν ακριβώς δυτικοκαπιταλιστική. Επειδή το κράτος είναι μπάχαλο και τσιφλίκι του κάθε κυβερνήτη. Και επειδή το μαύρο χρήμα και η φοροδιαφυγή είχαν στήσει πάρτι στα κρατικά ταμεία και στις τσέπες των φτωχών. Γι' αυτό. Αντε τώρα μέσα σε δύο μήνες να καταφέρει ο οιοσδήποτε έλληνας αστός πολιτικός να μετατρέψει αυτό το μόρφωμα σε κράτος Δυτικό. Ούτε μία στο ένα εκατομμύριο πιθανοτήτων.
Επομένως, μέρος της εικονικής πραγματικότητας είναι οι κόντρες ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και το ΠαΣοΚ. Επομένως ουδείς εξ αυτών έχει το ανάστημα να ομολογήσει την ωμή αλήθεια στον ελληνικό Λαό. Και επομένως, μέρος της εικονικής πραγματικότητας οι διαμαρτυρίες των «Αγανακτισμένων» και τα γιαουρτώματα των βουλευτών. Το ζήτημα απλό. Η πρώτη λύση είναι η παραμονή στην Ευρωζώνη. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Βαρύ το κόστος, μισή η σύνταξη, μισός και ο μισθός. Η δεύτερη είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και η διαγραφή του χρέους μονομερώς.
Συμφωνείς; Ε, τότε πρέπει να ψηφίσεις κόμμα Αριστερό. Διαφωνείς; Ε, τότε κολύμπα και βγάλε το σκασμό. Τρίτη λύση για έναν καλύτερο, φιλάνθρωπο καπιταλισμό ούτε σαν σενάριο κινηματογραφικό. Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η αρχή του μεγάλου πόνου των ελλήνων πολιτών!

Δημήτρης Δανίκας, εφ. Το Βήμα, 1/11/2011