13.1.06

Έρχεται...

Σήμερα έρχεται το μωράκι σπίτι. Για να δούμε πώς θα είναι η καθημερινότητα στην οικογενειακή ζωή με το καινούργιο μέλος της...

12.1.06

Σφαίρα το ADSL!

Και ασύρματα σε όλο το σπίτι, και 512, και με λιγότερα από 25 € το μήνα...

11.1.06

Μας έφερε δώρο!

Για δες: το καινούργιο μωράκι μάς έφερε ως δώρο και τη σύνδεση adsl (που τόσο είχε καθυστερήσει να έρθει: η αίτηση είχε γίνει από το τέλος Νοεμβρίου). Για να τη δούμε κι αυτή...

2.1.06

Περινόηση (β'-α’-,βs’)

   Τις ημέρες αυτές η ευρύτερη περιοχή της Καλαμπάκας έζησε έντονα τις τραγικές στιγμές που συνεπάγεται η δολοφονία που έλαβε χώρα και η συνακόλουθη φυγή του δραπέτη. Όλοι αισθανθήκαμε κάποια συναισθήματα που κυμαίνονται από απλή αγωνία έως και φόβο. Πολύ περισσότερο οι κάτοικοι της Τρυγόνας (έτσι γράφεται η ρημάδα η λέξη και όχι Τριγόνα, Τριγώνα, Τρυγώνα ή όπως αλλιώς την είδαμε γραμμένη) και των γύρω περιοχών. Ακόμα και στην Καλαμπάκα φίλοι και γνωστοί, όταν τους χτυπούσε κάποιος το κουδούνι, φοβόταν να ανοίξουν. Και παρόλο που δεν το παραδεχόμουν, δυσκολευόμουν ν’ αφήσω το γιο μου να πάει μόνος του στην κεντρική πλατεία να παίξει.    Αυτό όμως που με ξένισε και με στενοχώρησε ήταν οι συμπατριώτες μου που είδα έξω από το αστυνομικό τμήμα Καλαμπάκας να προπηλακίζουν και να γιουχάρουν τον Αλβανάκο, που στο κάτω κάτω ήταν γνωστό πως δεν είχε συμμετάσχει στη δολοφονία. Φυσικά είμαι της πεποίθησης πως ούτε προς τον Ρώσο, αν είχε συλληφθεί, θα έπρεπε να επιδείξει κάποιος μια τέτοια συμπεριφορά. Γενικά άκουσα αρνητικά σχόλια απ’ τους Καλαμπακιώτες γι’ αυτή την συμπεριφορά των συμπατριωτών μας. Θα ήθελα να σταθώ σε κάτι ακόμα: Ακούστηκε στην τηλεόραση η μαρτυρία πως ο Ρώσος κακοποιήθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας, πως βασανίστηκε άγρια. Αν μπορούμε να υποθέσουμε σωστά, ο άνθρωπος αυτός είχε απόλυτη ανάγκη από ψυχιατρική βοήθεια, ιδίως μετά το φόνο που είχε διαπράξει στην Κέρκυρα [«Σκότωσα για να δω πώς είναι να σκοτώνεις»(!)].    Προεκτείνω λίγο το συλλογισμό μου: θα μπορούσε να έχει θεραπευτεί, αν του είχε παρασχεθεί η ενδεικνυόμενη βοήθεια, να έχει μεταμεληθεί για την αποτρόπαια πράξη του και να έχει «σωφρονιστεί». Ας μην ξεχνάμε την περίπτωση Αγίων που πριν ήταν φονιάδες ή ληστές, όπως ο Άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας. Αντί για βοήθεια όμως έλαβε βασανιστήρια και απομόνωση.    Μου λείπει τέλος ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ: Πώς και ήρθε ο Ρώσος στην Ελλάδα να εργαστεί. Γιατί έφυγε από τη Ρωσία; Έχει μανούλα να τον κλάψει, όπως θρηνήσαμε όλοι το χαμό των δύο αστυνομικών; (Αλήθεια: ο ένας αστυνομικός καθόταν αμέριμνος στο τιμόνι και ο άλλος άφηνε κατά μέρος το όποιο όπλο του και προσπαθούσε να τους λύσει για την σωματική τους ανάγκη. Ήταν τόσο αφελείς ή δε θα μάθουμε ποτέ τι έγινε ακριβώς...)

1.1.06

Καλή Χρονιά...

...Ευτυχές το νέο έτος...

Τηλεόραση και λογοτεχνία

Η «ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα» των Ρίτσου - Ευαγγελάτου
Σχόλιο από την Μαριάννα Τζιαντζή στο περιοδικό tv της Καθημερινής, 1/1/2006
ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ, που διδάσκει σε ένα TEE της Αττικής, μου αφηγήθηκε την έκθεση ενός μαθητή της. Στο βιβλίο Νέων Ελληνικών της Β' Λυκείου περιλαμβάνεται ένα χρονογράφημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με τίτλο «Το ψοφίμι». Το κείμενο αναφέρεται στις ατελέσφορες προσπάθειες ενός Αθηναίου να απομακρυνθεί ένα ψόφιο ζώο από το δρόμο έξω από το σπίτι του. Η άσκηση ζητάει από τους μαθητές να συντάξουν μια επιστολή διαμαρτυρίας που θα σταλεί σε «αρμόδιους φορείς», με αίτημα την απομάκρυνση ενός σαραβαλιασμένου αυτοκινήτου που έχει εγκαταλειφθεί έξω από το σχολείο τους. Σας μεταφέρω, όσο πιο πιστά μπορώ, την έκθεση του μαθητή:
«Πήγαμε στην Τροχαία για να πάρουνε το αυτοκίνητο, πήγαμε στον Δήμαρχο, δεν έγινε τίποτα. Τελικά αναγκαστήκαμε να φτάσουμε στον κύριο Αυτιά. Εκεί, στην εκπομπή του, διάφοροι καλοί κύριοι μας δώσανε συμβουλές και τελικά συναντήσαμε τον κύριο Λαμπράκη του "Βήματος". Μόλις το άκουσε, το έκανε πρωτοσέλιδο και τελικά το πρόβλημα λύθηκε».
ΕΝΑΣ ΝΕΑΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ σε ένα ορεινό χωριό της Ηλείας, αναλύει στην τάξη τη «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου, ένα ποίημα που περιλαμβάνεται στην ύλη των Πανελληνίων Εξετάσεων. Μια μαθήτρια με φωνή καμπάνα απαγγέλλει:
Λοιπόν, σου 'λεγα για την πολυθρόνα ξεκοιλιασμένη, φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχυρα έλεγα να την πάω δίπλα στον επιπλοποιό μα που καιρός και λεφτά και διάθεση τι να πρωτοδιορθώσεις; Ελεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, φοβήθηκα τ' άσπρο σεντόνι σε τόσο φεγγαρόφωτο...
«Παιδιά, τι συμβολίζει η "ξεκοιλιασμένη" πολυθρόνα στο ποίημα;» ρωτά ο καθηγητής, περιμένοντας πως θα ακούσει για την εγκατάλειψη, την παρακμή, τη μοναξιά των γηρατειών. Με ένα στόμα, μια φωνή, οι μαθητές πετάχτηκαν:
«Τον Ευαγγελάτο, κύριε, τον Ευαγγελάτο! Η γριά κυρία στο ποίημα άνοιξε το στρώμα της για να δει τι έχει μέσα, και μετά την πολυθρόνα!»
ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ο καθηγητής που κατεβαίνει στην Αθήνα και ψάχνει να βρει και να αγοράσει cd με απαγγελίες ποιητών για να ακουστούν στην τάξη, που παλεύει να βρει τρόπους να ξυπνήσει το ενδιαφέρον των παιδιών, να τους πει ότι το σχολείο δεν είναι μόνο για το «χαρτί», ότι ο Παπαδιαμάντης έγραφε γι' αυτούς και όχι για τους Αρειανούς; Οι μαθητές ίσως να μη βλέπουν τις εκπομπές του κ. Ευαγγελάτου ή του κ. Αυτιά, όμως, αντιλαμβάνονται τον απόηχο της επίδρασης τους. Στο χρονογράφημα του τέλους του 19ου αιώνα, μια καταρρακτώδης βροχή κάνει ό,τι δεν έκαναν οι «αρμόδιοι φορείς», δηλαδή παρασύρει και απομακρύνει το ψοφίμι. Στην πραγματική ζωή, το κυνήγι των βαθμών και των μορίων, το άγχος της επαγγελματικής αποκατάστασης σαρώνουν τα «περιττά» -και η τηλεόραση συμπληρώνει τα κενά.
ΔΕΝ ΙΣΧΥΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ότι η τηλεόραση οφείλει να διδάξει στα παιδιά τον Παπαδιαμάντη ‑αυτό είναι έργο του σχολείου. Όμως τα ιδιωτικά κανάλια, όπου ο πολιτισμός είναι εξόριστος, όπου δεν υπάρχουν ελληνικές εκπομπές για παιδιά και εφήβους, κάνουν ό,τι μπορούν για να διαμορφώσουν παιδεία και πολίτες δύο ταχυτήτων, καλλιεργούν το έδαφος για να ευδοκιμήσει η μάθηση φαστ φουντ.