26.11.15

Από το Αγρίνιο στο Έκκεντρο!



Σήμερα γράψαμε ένα τεστάκι στο μάθημα της Τοπικής Ιστορίας σε κάποιο τμήμα της γ' γυμνασίου. Το τι είδαν τα αφτάκια μου και άκουσαν τα ματάκια μου, δεν περιγράφεται! Και μιλάμε για πράγματα που τα έχουμε πει πρόσφατα, το τελευταίο δεκαήμερο, πολλές φορές, τα προσεγγίσαμε βιωματικά, με επισκέψεις στα διάφορα μνημεία, τα δουλέψαμε ομαδοσυνεργατικά, τα παρουσίασαν ανά ομάδες οι ίδιοι οι μαθητές στους συμμαθητές τους... Εις μάτην όλα (για μια μερίδα μαθητών, που επιμένει να σε κρατά απογοητευμένο)!
  • Ποια ήταν τα παλαιότερα ονόματα της Καλαμπάκας, σε ποια εποχή χρησιμοποιήθηκαν και πώς προέκυψαν;
    • Απαντήσεις: 
      • Έκκεντρο! Παγώνεις καταρχάς. Ποτέ δεν έχει αναφερθεί κάτι τέτοιο! Και μετά συλλαμβάνεις τη μαθητική μεγαλοφυΐα. Ιθώμη είχαμε πει, και η Ιθώμη είναι μια καφετέρια. Δίπλα της δεν είναι η καφετέρια Έκκεντρο; Τόσο απλά! «Πάλι καλά που παλιά η Καλαμπάκα δεν λεγόταν Μέλυδρο», σχολίασε ένας μαθητής... (Να θυμίσω εδώ πως ο Θεόδωρος Νημάς στο Α’ Ιστορικό Συνέδριο για την Καλαμπάκα είχε αποδείξει πως δεν είναι η Καλαμπάκα η Ιθώμη αλλά την είχε τοποθετήσει στη θέση Αλώνια στο ύψωμα Κάστρο του χωριού Πύργος Καρδίτσας. Πέρυσι ο καθηγητής Γιάννης Πίκουλας με ανακοίνωσή του στο 10 Συμπόσιο Τρικαλινών Σπουδών τοποθέτησε την Ιθώμη στις πόλεις που δεν γνωρίζουμε πού ακριβώς βρίσκονται, άρα θα μπορούσε να είναι και στην Καλαμπάκα)
      • Αγρίνιο! Από το Αιγίνιο στο Αγρίνιο, μικρός ο δρόμος...
  • Ο πιο ενδιαφέρων ναός που επισκεφτήκαμε τώρα τελευταία ήταν ο ναός Κινήσεως της Θεοτόκου
  • Το Αιγίνιο είχε 2 γιους
Πολύ ωραία!...
Βέβαια η καλύτερη ατάκα είχε ειπωθεί πρόπερσι από μια μαθήτρια (καλή της ώρα): «Η Καλαμπάκα ονομάστηκε παλιά Ιθώμη εξαιτίας της καφετέριας»! (Δεν έδωσε η -υποτιθέμενη-παλιά  ονομασία της πόλης το όνομα στην καφετέρια, αλλά το αντίθετο. Η ονομασία της καφετέριας δόθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. ως όνομα της πόλης! Βοήθειά μας...)

30.10.15

Απογοήτευση

Τελικά, το σχολείο με απογοητεύει συνεχώς και εξακολουθητικά.

Τη Δευτέρα (26/10) που μας πέρασε, αφού ρώτησα τους μαθητές ενός τμήματος της πρώτης γυμνασίου για την προσεχή επέτειο και πήρα τις αναμενόμενες απαντήσεις για το Πολυτεχνείο που γιορτάζουμε μεθαύριο και τη χούντα και τους Τούρκους και το 1821 κι όλα μαζί έναν αχταρμά, άφησα κατά μέρος το μάθημα που είχαμε και σύντομα και περιεκτικά τούς μίλησα για τον 2ο Παγκόσμιο, τον Εμμανουέλε Γκράτσι, τον Μεταξά, το «Alors, c'est la guerre!» (…) την εαρινή επίθεση, την Κατοχή (στην Ελλάδα και ειδικά στην Καλαμπάκα), την πυρπόληση της πόλης μας, την απελευθέρωση, τον εμφύλιο.

Τα γράψαμε στον πίνακα, τα εξηγήσαμε, ρωτούσαν, απαντούσα κ.λπ.

Την άλλη μέρα, στην σχετική σχολική γιορτή, άκουσαν για τα γεγονότα, είδαν βίντεο και άλλο οπτικουακουστικό υλικό, φώναξαν Ζήτω!

Και σήμερα, που ξανακάναμε μάθημα μετά την επέτειο και την ένδοξη παρέλασή τους, τους ζήτησα να μου πουν, γραπτώς, όσα θυμούνταν απ’ αυτά που είπαμε λίγες μέρες πριν.

Εκτός από τρεις τέσσερις μαθητές, οι υπόλοιποι ΤΙΠΟΤΑ. Κάποιοι γράψαν κάτι για Πολυτεχνείο και χούντα και 1821 και 1453 και δεν συμμαζεύεται…

Σαν να μην έγινε ΠΟΤΕ το προχθεσινό μάθημα!

Και ναι, φταίμε οι κακοί καθηγητές, που δεν τα εξηγούμε, δεν ενδιαφερόμαστε, δεν επιμορφωνόμαστε, είμαστε τεμπέληδες και δεν κάνουμε μάθημα…

Αυτό όμως δεν εξηγεί το περιστατικό που μόλις ανέφερα. Αυτή την ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΑΙ ΑΣΥΛΛΗΠΤΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ. Οι οποίοι στις μέρες που μεσολάβησαν έμαθαν ποιοι σημείωσαν τα γκολ με την τάδε ομάδα και ποιες χώρισαν με τον γκόμενό τους…

Δεν παλεύεται η κατάσταση!

Απογοήτευση…

19.10.15

Σύμβολο θλίψης

Δεν ξέρω γιατί, αλλά η Αθήνα μού γεννά μια αδιόρατη θλίψη. Μου φαίνεται αποπνικτική και λυπάμαι τους κατοίκους της, ιδίως όσους έχουν οικογένεια, που είναι αναγκασμένοι να ζουν εκεί. Ως σύμβολο της θλίψης η ακόλουθη φωτογραφία...

3.8.15

Περπατώντα

Μέχρι σήμερα, αγαπημένες μου λέξεις ήταν τα «ταξιά», τα «τρακτέρια», τα «τροφίματα» και άλλες παρόμοιες. Από σήμερα πιο αγαπημένη μου λέξη θεωρώ τη μετοχή ενεργητικού ενεστώτα σε -α: «περπατώντα»!

 

22.7.15

Ένα μήλο…

Αυτό που έπαθα σήμερα το μεσημέρι δεν το περίμενα. Κατά τις 4:30 χτύπησε το τηλέφωνο. Πάω να το σηκώσω και βλέπω στην αναγνώριση κλήσης ότι άρχιζε από 00… Κουμπώθηκα. Τελικά το σήκωσα. Κάποια φωνή στα αγγλικά με ρώτησε αν είμαι ο Spyridon Vlioras.

Τελικά, ήταν απ’ την Apple. Λόγω των capital controls υπήρχε ένα πρόβλημα με την ανανέωση της συνδρομής μου στο Developer Program, καθώς δεν μπορούσα να στείλω χρήματα στο εξωτερικό. Τους είχα ενημερώσει με email την προηγούμενη βδομάδα για την αδυναμία μου αυτή, μου είχαν απαντήσει γραπτώς ΑΜΕΣΩΣ, μου είχαν δώσει παράταση μιας εβδομάδας, μου είχαν προτείνει διάφορες λύσεις, είχαν δείξει μεγάλο ενδιαφέρον. Αλλά δεν έμειναν σ’ αυτό. Η μεγαλύτερη εταιρεία στον πλανήτη (σε κεφαλαιοποίηση), με τζίρο τελευταίου τριμήνου 49,6 δισεκατομμύρια δολάρια, πήρε εμένα, τον έσχατο πελάτη της τηλέφωνο, για να με εξυπηρετήσει.

Δεν είναι τυχαία νούμερο ένα. Respect...

 

13.7.15

#ΤhisIsACoup

—Είναι καλό το νέο μνημόνιο που προτείνει πιεζόμενη από τους γερμαναράδες η ελληνική κυβέρνηση;
—Όχι βέβαια, είναι ΠΟΛΥ χειρότερο.
—Ποιο ήταν το αποτέλεσμα των προηγούμενων μνημονίων για την Ελλάδα;
—Δραματική ύφεση, μείωση του ΑΕΠ, αύξηση του δημόσιου χρέους είτε ως ποσοστό του ΑΕΠ είτε σε απόλυτα μεγέθη, ανεργία, φτωχοποίηση, αυτοκτονίες...
—Και ποιο το αποτέλεσμα για τη γερμανία;
—Τεράστια κέρδη εξαιτίας της ελληνικής κρίσης, αρνητικά επιτόκια, απόλυτη ηγεμονία στην ευρώπη...
—Άρα, ποιος είναι ο στόχος των γερμαναράδων;
—Η διατήρηση της αισχρής αλλά συμφέρουσας γι’ αυτούς υπάρχουσας κατάστασης και φυσικά ο τεράστιος ορυκτός πλούτος της Ελλάδας και η γη της. Έδαφος και υπέδαφος. Και η παραδειγματική τιμωρία της Ελλάδας για την ΗΡΩΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ. Η μνησικακία τους είναι απύθμενη και σιχαμερή.
—Και ποια πρέπει να είναι η στάση της Ελλάδας;
—Υπογράφουμε συμφωνία προσπαθώντας να αποφύγουμε όσες περισσότερες παγίδες μπορούμε. Παίρνουμε «ανάσες». Στη συνέχεια κάνουμε ότι την εφαρμόζουμε. Συμμαζεύουμε το κράτος όσο μπορούμε, πατάσσουμε την φοροδιαφυγή, υπογράφουμε συμφωνίες για τα δισεκατομμύρια (πάνω από 600) που βγήκαν σε ξένες τράπεζες (τα μισά τουλάχιστον είναι μαύρα και παράνομα).
Ταυτόχρονα, ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ την συντονισμένη και με ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ γερμαναράδων, ΤΟ ευρώ. Πότε; Μόλις αρχίσουν να αποδίδουν οι -επωφελείς για την Ελλάδα- συμφωνίες για τα πετρέλαια και τον λοιπό ορυκτό πλούτο, που θα έχουμε φροντίσει να κάνουμε (με Αμερικανούς, Ρώσους, Κινέζους, Ισραηλινούς, Τούρκους και όποιον άλλον...)
Μα η συμφωνία που θα υπογράψουμε με τους γερμαναράδες (ποια ευρώπη, με τους γερμαναράδες θα την υπογράψουμε, όχι με τα θλιβερά τσιράκια) δεν μας δεσμεύει; ΚΑΘΟΛΟΥ, όπως έχει αποδειχθεί από τις αρμόδιες επιτροπές του ΟΗΕ για το παράνομο, απεχθές, επονείδιστο, μη βιώσιμο ελληνικό χρέος! Τουναντίον.
Και φυσικά, πάμε στο διεθνές δικαστήριο τους γερμαναράδες για πολλά εγκλήματα ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΜΕΣΗ ΟΣΩΝ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ. Δηλαδή, λίγο περισσότερα απ’ όσα είναι το χρέος μας τώρα.
Και να μην ξεχάσουμε και το αυτονόητο εμπάργκο σε γερμανικών συμφερόντων εταιρείες.
Και κάποια στιγμή στο μέλλον προσπαθούμε, όλοι οι λαοί της Ευρώπης, να ξανακτίσουμε το κοινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Φυσικά αφήνοντας απ’ έξω τους γερμαναράδες με την εμετική υποκριτική προτεσταντική ηθικότητα-ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ τους. ΕΚΤΟΣ αν ξεσηκωθούν οι ίδιοι ΤΩΡΑ, συνειδητοποιήσουν τι αληταριά φασισταριά καθίκια έχουν να τους εκπροσωπούν και τους ρίξουν με πάταγο στα τάρταρα!

30.6.15

Φλασιά

—Έλα, Γιαννάκη, ο Αλέκος είμαι.
—Έλα, Αλέκο. Σου είπα με πειράζει το Γιαννάκης. Κλαύδιο με λένε!
—Έλα, Κλαυδιούλη! Δε θα τα χαλάσουμε σ’ αυτό ούτε και στα άλλα.
—Τι εννοείς;
—Κοίτα, επειδή τα μέτρα θα φανούν «κάπως» στους κάτω, έχω μια ιδέα.
—Ρίξ’ την...
—Θα κάνεις πως μου πουλάς αγριάδα, κι εγώ θα τσαμπουκαλευτώ και θ’ αντιδράσω. Ela μετά και κλείσε στα χάπατα τις τράπεζες. Όχι πολύ, κανά δυο μέρες, να γουστάρουμε.
—Για λέγε, καλό ακούγεται!
—Θα σου τα χώνω, θα με βρίζεις και τέτοια. Κοίτα να ’σαι πειστικός!
—Και μετά, και μετά;
—Το παίζεις εσύ σωτήρας, αλλάζω κι εγώ έναν δυο όρους επί τα βελτίω, και σώζουμε τον κόσμο.
—Μμμ, δεν ξέρω. Λες να πιάσει;
—Πας στοίχημα μια γραβάτα;

31.5.15

Τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα...

Ἐρωτήσαντος δέ τινος, τίς αὐτῷ ὅρος εὐδαιμονίας εἶναι δοκεῖ, μόνον εὐδαίμονα ἔφη τὸν ἐλεύθερον· ἐκείνου δὲ φήσαντος πολλοὺς ἐλευθέρους εἶναι, Ἀλλ᾿ ἐκεῖνον νομίζω τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα· ὁ δέ, Καὶ πῶς ἄν, ἔφη, τοῦτό τις δύναιτο; ἅπαντες γὰρ ὡς τὸ πολὺ τούτοις δεδουλώμεθα. Καὶ μὴν εἰ κατανοήσεις τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγματα, εὕροις ἂν αὐτὰ οὔτε ἐλπίδος οὔτε φόβου ἄξια, παυσομένων πάντως καὶ τῶν ἀνιαρῶν καὶ τῶν ἡδέων. (Λουκιανός, Δημώνακτος βίος, 19-20)

 

13.4.15

Τραγούδια του Θεού

Ὅταν ἀπεφάγαμεν, κ᾿ ἐσυγκρούσαμεν τὰ κόκκιν᾿ αὐγά, κ᾿ εἴχαμεν κενώσει τὰ τρία τέταρτα τῆς χιλιάρικης ―ἦτο ὡραῖον ρετσινᾶτο, ὅλον ἄρωμα καὶ πτῆσις καὶ ἀφρός

 

9.4.15

Μεγάλη Πέμπτη

Κακία απάδουσα της ημέρας

Τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης συνδεόμενοι οἱ Ἀπόστολοι, τῷ δεσπόζοντι τῶν ὅλων ἑαυτοὺς Χριστῷ ἀναθέμενοι, ὡραίους πόδας ἐξαπενίζοντο, εὐαγγελιζόμενοι πᾶσιν εἰρήνην. (απ’ τον ειρμό της 5ης ωδής του όρθρου της Μεγάλης Πέμπτης)

Κακία απάδουσα της ημέρας: ποιος χαρακτηρίζει ένα ανδρικό πόδι ωραίο, όμορφο;

4.3.15

Δανάη Παναγιωτοπούλου, Αντίπυρα



Δανάη Παναγιωτοπούλου: «Η ιδιότητα του πολίτη είναι πάνω από όλες τις άλλες»
Η τραγουδοποιός παρουσιάζει τη νέα της δουλειά «Αντίπυρα» στο κλαμπ Μarabou από την Πέμπτη 5 Μαρτίου και δύο ακόμη Πέμπτες
Η Δανάη Παναγιωτοπούλου είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση δημιουργού. Ηθοποιός και τραγουδοποιός, εμφανίζεται στο προσκήνιο όταν έχει να πει κάτι και μετά «εξαφανίζεται». Πριν από χρόνια κυκλοφόρησε τον «Οίκο αντοχής» και το «Homo logotypus». Νέα της δουλειά, τα «Αντίπυρα». Πρόκειται για έναν κύκλο τραγουδιών που ψάχνουν τον έρωτα, καταθέτουν την άποψή τους για τη μητρότητα, δεν λείπει ο Σοπέν με τον Κιούμπρικ αλλά και ο Μάνος Χατζιδάκις. Είναι ένας «αναρχικός» δίσκος. Κυκλοφορεί από τη yafkarecords σε μορφή ψηφιακού αρχείου αλλά και σε βινύλιο.Τη Δανάη συνοδεύει - δώδεκα χρόνια αισίως - η ορχήστρα με τα δύο πιάνα, αυτή τη φορά έντονα (εξ)ηλεκτρισμένη (Αγγελος Αγγέλου στα άσπρα πλήκτρα/ Παντελής Ραβδάς στα μαύρα πλήκτρα), και ο Θανάσης Αρχανιώτης στα τύμπανα, ενώ συμπράττουν ο Φίλιππος Περιστέρης (ακορντεόν, θέρεμιν), η Βαλεντίνα Ταμιωλάκη (φλάουτο) και ο Γιώργος Ταμιωλάκης (τσέλο). Στο τραγούδι «Μάσκα» συμβάλλει με τη διακριτή και διακριτική παρουσία του ο ραδιοφωνικός παραγωγός και ηθοποιός Νίκος Αϊβαλής.

Τα «Αντίπυρα» είναι μια πολιτική δουλειά. Οπως δήλωσε άλλωστε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο vima.gr, «η ιδιότητα του πολίτη είναι πάνω από όλες». Σπούδασε γερμανική φιλολογία, τέσσερα χρόνια ακόμη σπουδές στο Εμπρός αλλά η μουσική είναι ο καμβάς επάνω στον οποίο κινείται. Μόνη της, ανεξάρτητη, μακριά από δεσμεύσεις και εταιρείες. «Κινητό μπορεί να μην έχω, αλλά είμαι συνεχώς στο Διαδίκτυο. Πρόκειται για μεγάλη ελευθερία». Μια ελευθερία που αποτυπώνεται και στην τελευταία δουλειά της, τα «Αντίπυρα». «Αυτό που έχουμε στα αφτιά μας ως συνηθισμένο είναι μια κατασκευή που δεν υπάρχει πουθενά. Επειδή τα πάντα δουλεύουν με όρους μάρκετινγκ, το "ζωντανό" μάς φαίνεται ξεχωριστό ή ασυνήθιστο. Οπως λειτουργεί το μάρκετινγκ σήμερα, ακυρώνει την τέχνη την ίδια».

Τη Δανάη Παναγιωτοπούλου την ενδιαφέρει η καριέρα με τους δικούς της όρους, αν και η λέξη καριέρα δεν είναι η πλέον δόκιμη για εκείνη. Θέλει την ηρεμία της, την καθαρότητά της και πρωτίστως «με ενδιαφέρει να ζήσω με τους δικούς μου όρους». Και το κάνει. «Τα περισσότερα τραγούδια του άλμπουμ γράφτηκαν το 2011 και το 2012 μέσα σε αυτή την αντίξοη κατάσταση που ζούμε. Σήμερα που τα ακούω και πάλι τα τραγούδια πιστεύω ότι μιλούν για την πάλη του ανθρώπου με τη μηχανή. Είδα επίσης ότι οφείλουμε να δραπετεύσουμε από τη γλώσσα των καναλιών. Να ξεφύγουμε από τον γύψο μέσα στον οποίο μας έχουν βάλει».

Αν και τα «Αντίπυρα» είναι μια πολιτική δουλειά με την ευρεία έννοια του όρου, η Δανάη Παναγιωτοπούλου δεν πιστεύει στα πρέπει: ότι, δηλαδή, τώρα που βρισκόμαστε σε κρίση, οι καλλιτέχνες οφείλουν να γράφουν στοχευμένα για παράδειγμα τραγούδια. «Δεν πιστεύω στα πρέπει. Από το 2010, για να μην πω από το 2008, η ιδιότητα του πολίτη μπήκε πάνω από όλες τις υπόλοιπες. Ως πολίτης, ανάλογα με τα όπλα που έχεις, μπορείς να κουνήσεις στο ελάχιστο ό,τι μπορεί να κουνηθεί. Από εκεί και πέρα η πολιτιστική βιομηχανία έχει αγιάσει τον καλλιτέχνη που είναι στον κόσμο του - δεν το σνομπάρω -, υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος. Η τέχνη οφείλει να διακρίνει το πεδίο του εφικτού. Να πατάει τα πόδια του στη γη, να βλέπει τι συμβαίνει γύρω του και να μην είναι κολλημένος στις δικές του ιδέες. Και εδώ όμως δεν χωρούν πρέπει. Το αποτέλεσμα δικαιώνει ένα τοπίο χωρίς κανόνες, όπως οφείλουν να είναι οι τέχνες».

Οι κανόνες της Δανάης Παναγιωτοπούλου έγκεινται στο γεγονός ότι κάνει αποκλειστικά και μόνο αυτό που νιώθει και αγαπά. Από τους λίγους ουσιαστικά ελεύθερους δημιουργούς, έχει την πολυτέλεια να καταθέτει στη δουλειά της την άποψή της με απόλυτη ειλικρίνεια.

πότε & πού
Marabou Cocktail Bar. Πανόρμου 113, Αθήνα. Από την Πέμπτη 5 Μαρτίου και για δύο ακόμη Πέμπτες. Ώρα προσέλευσης: 21.30. Mε τη Δανάη Παναγιωτοπούλου οι Άγγελος Αγγέλου, Παντελής Ραβδάς, Θανάσης Αρχανιώτης. Άπειρα άσπρα και μαύρα πλήκτρα και ένα ντραμ σετ.
Σκίντσας Γιώργος, εφ. Το Βήμα, 4/3/2015

Ὅταν μιὰν ἄνοιξη χαμογελάσει...

Ὅταν μιὰν ἄνοιξη χαμογελάσει
θὰ ντυθεῖς μία καινούργια φορεσιὰ
καὶ θὰ ’ρθεῖς νὰ σφίξεις τὰ χέρια μου,
παλιέ μου φίλε...



1.3.15

Το Ερημονήσι

Γεια σου, Απρίλη,

γεια σου, Μάρτη

και πικρή Σαρακοστή,

 

βάζω πλώρη και κατάρτι

και γυρεύω ένα νησί

που δε βρίσκεται στο χάρτη.

 

Το κρατάνε στον αέρα

τέσσερα χρυσά πουλιά,

δε γνωρίζω εκεί πέρα

ούτε κλέφτη ούτε φονιά

ούτε μάνα και πατέρα.

 

Τα λουλούδια μεγαλώνουν

κάθε νύχτα τρεις οργιές,

τις ακρογιαλιές ισκιώνουν

και τα δέντρα στις πλαγιές

σαν καβούρια σκαρφαλώνουν.

 

Μες στης ερημιάς τ’ αγέρι

όλ’ αγιάζουνε μεμιάς,

πιάνεις του Θεού το χέρι

και τα κύματα ακουμπάς

σαν αγριοπεριστέρι.

 

Γεια σας, έχτρες, γεια σας, μίση

και γινάτι καθενός,

άμα βρεις το ερημονήσι,

όλα τ’ άλλα είναι καπνός,

μια φορά να το ’χεις ζήσει».

Οδυσσέας Ελυτης, Το Ερημονήσι, «Τα Ρω του Έρωτα», 1972

8.2.15

Corvus mortuus...

(Λες να σημαίνει κάτι, Αλέξανδρε, ότι το είδα αμέσως μετά τη συμφωνία; Ίσως σημαίνει ότι εξολοθρέψαμε το κακό και μας περιμένει το καλό!...)