25.11.07

E-reader

Επείγομαι να αποκτήσω μια συσκευή ανάγνωσης βιβλίων. Εδώ και κάνα δυο χρόνια χαλβαδιάζω το Reader Digital Book της Sony. Πρόσφατα ανακάλυψα και τα iLiad, Hanlin eReader V2, Cybook, ECTACO jetBook e-Book Reader αλλά και το Kindle.

Συνεχίζεται...

19.10.07

Μπράβο· και γρήγορα να βρουν μιμητές

Εμπορικό κέντρο και εταιρεία γαλακτοκομικών προϊόντων αποκτούν οι αγρότες της Λάρισας

Τα Νέα, 19/10/2007

12.10.07

Λιθοβόλησαν την αποασυλοποίηση

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ οικοτροφείο ηλικιωμένων στο Κολχικό Λαγκαδά

Με πέτρες επιτέθηκαν σε οικοτροφείο του προγράμματος «Ψυχαργώς» οι κάτοικοι του Κολχικού Λαγκαδά, στη Θεσσαλονίκη. Δεν θέλουν το οικοτροφείο στο χωριό τους, γιατί φοβούνται για την ασφάλεια των παιδιών τους, καθώς το οικοτροφείο βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το Γυμνάσιο του χωριού.

Πρόκειται για το οικοτροφείο που επρόκειτο να γίνει στο Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης, αλλά οι κάτοικοι το έδιωξαν και από εκεί.

Ολοκαίνουργια έπιπλα, τυλιγμένα ακόμη με τις ζελατίνες, φαίνονται μέσα από τα σπασμένα τζάμια. Γύρω τους στο δάπεδο, τα σπασμένα γυαλιά και ανάμεσά τους οι πέτρες που χρησιμοποίησαν κάποιοι θερμοκέφαλοι. Μέχρι και καταλήψεις έκαναν οι κάτοικοι για να μη λειτουργήσει το οικοτροφείο. Το κτίσμα, για τη διαμόρφωση του οποίου ξοδεύτηκαν αρκετά χρήματα, μένει έρημο με τα σπασμένα τζάμια να φαίνονται από το δρόμο, ενώ ο κήπος έχει γεμίσει από ψηλά χόρτα. Εικόνα εγκατάλειψης απ' έξω, καινούργιο από μέσα.

Οι κάτοικοι δεν δέχονται ούτε αντιπροτείνουν κάποιο άλλο κτίσμα στο χωριό τους για την εγκατάσταση του οικοτροφείου, αλλά δεν το θέλουν καθόλου, λέει ο δήμαρχος Λαγκαδά, Γιάννης Καραγιάννης.

Στο οικοτροφείο επρόκειτο να εγκατασταθούν 15 ηλικιωμένοι, πρώην αλκοολικοί, που έκαναν θεραπεία στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και κρίθηκε ότι μπορούν να εγκατασταθούν σε ένα από τα οικοτροφεία του «Ψυχαργώς».

Για την ανεύρεση άλλου κτίσματος, θα πρέπει να γίνει νέος διαγωνισμός, ώστε να βρεθεί ενδιαφερόμενος ιδιώτης.

Σάκης Αποστολάκης, εφ. Ελευθεροτυπία, 12/10/2007

Δυστυχώς, μάλλον είναι πλειοψηφία στην Ελλάδα οι υπάνθρωποι...

4.10.07

Το μοιρολόγι της φώκιας

Κάτω από τον κρημνόν, οπού βρέχουν τα κύματα, όπου κατέρχεται το μονοπάτι, το αρχίζον από τον ανεμόμυλον του Μαμογιάννη, οπού αντικρύζει τα Μνημούρια, και δυτικώς, δίπλα εις την χαμηλήν προεξοχήν του γιαλού, την οποίαν τα μαγκόπαιδα του χωρίου, οπού δεν παύουν από πρωίας μέχρις εσπέρας, όλον το θέρος, να κολυμβούν εκεί τριγύρω, ονομάζουν το Κοχύλι -φαίνεται να έχη τοιούτον σχήμα- κατέβαινε το βράδυ-βράδυ η γρια-Λούκαινα, μία χαροκαμένη πτωχή γραία, κρατούσα υπό την μασχάλην μίαν αβασταγήν, δια να πλύνη τα μάλλινα σινδόνια της εις το κύμα το αλμυρόν, είτα να ξεγλυκάνη εις την μικράν βρύσιν, το Γλυφονέρι, οπού δακρύζει από τον βράχον του σχιστολίθου, και χύνεται ήρεμα εις τα κύματα. Κατέβαινε σιγά τον κατήφορον, το μονοπάτι, και με ψίθυρον φωνήν έμελπεν εν πένθιμον βαθύ μοιρολόγι, φέρουσα άμα την παλάμην εις το μέτωπόν της, δια να σκεπάση τα όμματα από το θάμβος του ηλίου, οπού εβασίλευεν εις το βουνόν αντικρύ, κ' αι ακτίνες του εθώπευον κατέναντί της τον μικρόν περίβολον και τα μνήματα των νεκρών, πάλλευκα, ασβεστωμένα, λάμποντα εις τας τελευταίας του ακτίνας.

Ενθυμείτο τα πέντε παιδιά της, τα οποία είχε θάψει εις το αλώνι εκείνο του χάρου, εις τον κήπον εκείνον της φθοράς, το εν μετά το άλλο, προ χρόνων πολλών, όταν ήτο νέα ακόμη. Δυό κοράσια και τρία αγόρια, όλα εις μικράν ηλικίαν της είχε θερίσει ο χάρος ο αχόρταστος.

Τελευταίον επήρε και τον άνδρα της, και της είχον μείνει μόνον δύο υιοί, ξενιτευμένοι τώρα. Ο εις είχεν υπάγει, της είπον, εις την Αυστραλίαν, και δεν είχε στείλει γράμμα από τριών ετών. Αυτή δεν ήξευρε τι είχεν απογίνει. Ο άλλος ο μικρότερος εταξίδευε με τα καράβια εντός της Μεσογείου, και κάποτε την ενθυμείτο ακόμη. Της είχε μείνει και μία κόρη, υπανδρευμένη τώρα, με μισήν δωδεκάδα παιδιά.

Πλησίον αυτής, η γρια-Λούκαινα εθήτευε τώρα, εις το γήρας της, και δι' αυτήν επήγαινε τον κατήφορον, το μονοπάτι, δια να πλύνη τα χράμια και άλλα διάφορα σκουτιά εις το κύμα το αλμυρόν, και να τα ξεγλυκάνη στο Γλυφονέρι.

Η γραία έκυψεν εις την άκρην χθαμαλού, θαλασσοφαγωμένου βράχου, και ήρχισε να πλύνη τα ρούχα. Δεξιά της κατήρχετο ομαλώτερος, πλαγιαστός, ο κρημνός του γηλόφου, εφ' ου ήτο το Κοιμητήριον, και εις τα κλίτη του οποίου εκυλίοντο αενάως προς την θάλασσαν την πανδέγμονα τεμάχια σαπρών ξύλων από ξεχώματα, ήτοι ανακομιδάς ανθρωπίνων σκελετών, λείψανα απόχρυσες γόβες η χρυσοκέντητα υποκάμισα νεαρών γυναικών, συνταφέντα ποτέ μαζί των, βόστρυχοι από κόμας ξανθάς, και άλλα του θανάτου λάφυρα. Υπεράνω της κεφαλής της, ολίγον προς τα δεξιά, εντός μικράς κρυπτής λάκκας, παραπλεύρως του Κοιμητηρίου, είχε καθίσει νεαρός βοσκός, επιστρέφων με το μικρόν κοπάδι του από τους αγρούς, και, χωρίς ν' αναλογισθή το πένθιμον του τόπου, είχε βγάλει το σουραύλι από το μαρσίπιόν του, και ήρχισε να μέλπη φαιδρόν ποιμενικόν άσμα. Το μοιρολόγι της γραίας εκόπασεν εις τον θόρυβον του αυλού, και οι επιστρέφοντες από τους αγρούς την ώραν εκείνην - είχε δύσει εν τω μεταξύ ο ήλιος - ήκουον μόνον την φλογέραν, κ' εκοίταζον να ίδωσι που ήτο ο αυλητής, όστις δεν εφαίνετο, κρυμμένος μεταξύ των θάμνων, μέσα εις το βαθύ κοίλωμα του κρημνού.

Μία γολέτα ήτο σηκωμένη στα πανιά, κ' έκαμνε βόλτες εντός του λιμένος. Αλλά δεν έπαιρναν τα πανιά της, και δεν έκαμπτε ποτέ τον κάβον τον δυτικόν. Μία φώκη, βόσκουσα εκεί πλησίον, εις τα βαθιά νερά, ήκουσεν ίσως το σιγανόν μοιρολόγι της γραίας, εθέλχθη από τον θυρυβώδη αυλόν του μικρού βοσκού, και ήλθε παραέξω, εις τα ρηχά, κ' ετέρπετο εις τον ήχον, κ' ελικνίζετο εις κύματα. Μία μικρά κόρη, ήτο η μεγαλυτέρα εγγονή της γραίας, η Ακριβούλα, εννέα ετών, ίσως την είχε στείλει η μάννα της, η μάλλον είχε ξεκλεφθή από την άγρυπνον επιτήρησίν της, και μαθούσα ότι η μάμμη ευρίσκετο εις το Κοχύλι, πλύνουσα εις τον αιγιαλόν, ήλθε να την εύρη, δια να παίξη ολίγον εις τα κύματα. Αλλά δεν ήξευρεν όπως πόθεν ήρχιζε το μονοπάτι, από του Μαμογιάννη τον μύλον, αντικρύ στα Μνημούρια, και άμα ήκουσε την φλογέραν, επήγε προς τα εκεί και ανεκάλυψε τον κρυμμένον αυλητήν. Και αφού εχόρτασε ν' ακούη το όργανόν του και να καμαρώνη τον μικρόν βοσκόν, είδεν εκεί που, εις την αμφιλύκην του νυκτώματος, εν μικρόν μονοπάτι, και ότι εκείθεν είχε κατέλθει η γραία η μάμμη της. Κ' επήρε το κατηφορικόν απότομον μονοπάτι δια να φθάση εις τον αιγιαλόν να την ανταμώση. Και είχε νυκτώσει ήδη.

Η μικρά κατέβη ολίγα βήματα κάτω, είτα είδεν ότι ο δρομίσκος εγίνετο ακόμη πλέον απόκρημνος. Έβαλε μίαν φωνήν, κ' επροσπάθει ν' αναβή, να επιστρέψη οπίσω. Ευρίσκετο επάνω εις την οφρύν ενός προεξέχοντος βράχου, ως δυό αναστήματα ανδρός υπεράνω της θαλάσσης. Ο ουρανός εσκοτείνιαζε, σύννεφα έκρυπταν τα άστρα, και ήτον στην χάσιν του φεγγαριού. Επροσπάθησε και δεν εύρισκε πλέον τον δρόμον πόθεν είχε κατέλθει. Εγύρισεν πάλιν προς τα κάτω, κ' εδοκίμασε να καταβή. Εγλίστρησε κ' έπεσε, μπλουμ! εις το κύμα. Ήτο τόσον βαθύ όσον και ο βράχος υψηλός. Δυό οργυιές ως έγγιστα. Ο θόρυβος του αυλού έκαμε να μη ακουσθή η κραυγή. Ο βοσκός ήκουσεν ένα πλαταγισμόν, αλλά εκείθεν όπου ήτο, δεν έβλεπε τη βάσιν του βράχου και την άκρην του γιαλού. Άλλως δεν είχε προσέξει εις την μικράν κόρην και σχεδόν δεν είχεν αισθανθή την παρουσίαν της.

Καθώς είχε νυκτώσει ήδη, η γραία Λούκαινα είχε κάμει την αβασταγήν της, και ήρχισε ν' ανέρχεται το μονοπάτι, επιστρέφουσα κατ' οίκον. Εις την μέσην του δρομίσκου ήκουσε τον πλαταγισμόν, εστράφη κ' εκοίταξεν εις το σκότος, προς το μέρος όπου ήτο ο αυλητής.

- Κείνος ο Σουραυλής θα είναι, είπε, διότι τον εγνώριζε. Δεν του φτάνει να ξυπνά τους πεθαμένους με τη φλογέρα του, μόνο ρίχνει και βράχια στο γιαλό για να χαζεύη... Σημαδιακός κι αταίριαστος είναι.

Κι εξηκολούθησε το δρόμο της.

Κ' η γολέτα εξηκολούθει ακόμη να βολταντζάρη εις τον λιμένα. Κι ο μικρός βοσκός εξηκολούθει να φυσά τον αυλόν του εις την σιγήν της νυκτός.

Κ' η φώκη, καθώς είχεν έλθει έξω εις τα ρηχά, ηύρε το μικρόν πνιγμένον σώμα της πτωχής Ακριβούλας, και ήρχισε να το περιτριγυρίζη και να το μυρολογά, πριν αρχίση το εσπερινόν δείπνον της.

Το μοιρολόγι της φώκης, το οποίον μετέφρασεν εις ανθρώπινα λόγια εις γέρων ψαράς, εντριβής εις την άφωνον γλώσσαν των φωκών, έλεγε περίπου τα εξής:

Αυτή ήτον η Ακριβούλα

η εγγόνα της γρια-Λούκαινας.

Φύκια 'ναι τα στεφάνια της,

κοχύλια τα προικιά της...

Κ' η γρια ακόμα μοιρολογά

τα γεννοβόλια της τα παλιά.

Σαν να 'χαν ποτέ τελειωμό

τα πάθια κ' οι καημοί του κόσμου.

23.9.07

Οι αποδημητικές καλημέρες

Άρχισε ψύχρα.

Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.

Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη

ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορροή.

Ως χθες ακόμα όλα έρχονταν.

Ζέστες, η διάθεση για φως,

λόγια, πουλιά,

πλαστογραφία ζωής.

Γονιμοποιούνταν κάθε βράδυ τα φεγγάρια,

πολλοί διάττοντες έρωτες

ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μήνα.

Τώρα η γνωστή ψύχρα

κι όλα να φεύγουν.

Ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως.

Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια

η μία ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη

με λύπη αυτοδίδακτη.

Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση

κι από τις καλημέρες σου.

Τα παράθυρα ενδίδουν.

Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια,

άλλοι λεν ως την άνοιξη,

άλλοι φοβούνται διά βίου.

Κι εσύ τι κάθεσαι;

Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.

Να γίνεις ότι αναρωτιόμουν πέρυσι:

«ποιος ξέρει τ’ άλλο μου φθινόπωρο;».

Καιρός να γίνεις «τ’ άλλο μου φθινόπωρο».

Άρχισε ψύχρα.

Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.

22.9.07

Για τα πανηγύρια (πάλι)

Για τα πανηγύρια έχω ξαναγράψει. * * Το μόνο που επιζητώ πλέον απ' αυτά είναι μια επίσκεψη, για να φωτογραφίσω τα λάθη που υπάρχουν στις αναρτημένες πινακίδες τους. Στο πανηγύρι των Τρικάλων που σήμερα τελειώνει δεν μπόρεσα να πάω. Απ' ό,τι μού είπαν, λάθη δεν υπήρχαν. Παραθέτω κάποιες φωτογραφίες απ' αυτό της Καλαμπάκας του περασμένου Ιουλίου. Μία μάλιστα απ' τις πινακίδες είναι ορθογραφημένη, παρότι αφορά λέξη που οι περισσότεροι γράφουν λανθασμένα (Ο,ΤΙ).

20.9.07

Μετεξεταστέα η Ελλάδα στην εκπαίδευση

Στις τελευταίες θέσεις βρίσκεται η χώρα μας στις δαπάνες για την Παιδεία

Oυραγός είναι η Ελλάδα σε όλους τους δείκτες εκπαίδευσης (δαπάνες, μισθούς κτλ.) μεταξύ των χωρών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Σύμφωνα με την έκθεσή του, η Ελλάδα δαπανά τα λιγότερα για την Παιδεία και οι δάσκαλοί της είναι από τους πλέον «κακοπληρωμένους». Μάλιστα, μέσα σε μία δεκαετία η δημόσια δαπάνη για την Παιδεία (σε όλες τις βαθμίδες της) ως ποσοστό του ΑΕΠ έχει αυξηθεί μόλις κατά 1,1%, καθώς από 2,2% που ήταν το 1995 έφτασε στο 3,3% το 2004. Στις τελευταίες θέσεις βρίσκεται η χώρα μας και όσον αφορά τις ιδιωτικές δαπάνες στο σύνολο των δαπανών για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά και στο τι δαπανά κατά μέσο όρο για κάθε μαθητή.

Μανιφέστο για μια σύγχρονη Αριστερά

Το «Μανιφέστο για μια σύγχρονη Αριστερά» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Λε Μοντ» από τους «Γράκχους», μια ένωση που ίδρυσαν πρώην συνεργάτες του Φρανσουά Μιτεράν και των κυβερνήσεων των πρωθυπουργών Μισέλ Ροκάρ, Πιέρ Μπερεγκοβουά και Λιονέλ Ζοσπέν. «Η Αριστερά είναι η δύναμη αυτών που δεν έχουν δύναμη, η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή», αρχίζει το κείμενο και αναφέρει «15 αξίες για δράση», που έχουν συνοπτικά ως εξής:

1 Η σύγχρονη Αριστερά είναι δημοκρατική. Πιστεύει στην εξουσία του λαού, από τον λαό, για τον λαό. Ωστόσο, εξουσία στον λαό δεν σημαίνει εξουσία στους λαϊκιστές. Σε όποιους πιστεύουν πως μπορούν να νικήσουν απλουστεύοντας τα προβλήματα, αφυπνίζοντας τα ένστικτα και πυροδοτώντας τα πάθη, απαντάμε ότι ο λαός καταλαβαίνει την πολυπλοκότητα του πραγματικού.

2 Η σύγχρονη Αριστερά είναι φιλελεύθερη. Αρνείται να παραδώσει στη Δεξιά αυτήν την ωραία λέξη που γεννήθηκε στην Αριστερά. Πιστεύει στη νομιμότητα του κράτους δικαίου, στην αποτελεσματικότητα των πρωτοβουλιών της κοινωνίας των πολιτών και στην αναγκαιότητα των αντιεξουσιών.

3 Η σύγχρονη Αριστερά υποστηρίζει την ολοκλήρωση. Πιστεύει στην ελευθερία της συνείδησης και της γνώμης σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Υποστηρίζει ταυτόχρονα ότι η κοσμική ουδετερότητα του δημόσιου χώρου πρέπει να είναι εγγυημένη.

4 Η σύγχρονη Αριστερά υποστηρίζει την εργασία, την οποία θεωρεί θεμελιώδη αξία για την ολοκλήρωση. Γνωρίζει πως μια δυναμική οικονομία δεν είναι μια οικονομία που δεν καταστρέφει θέσεις εργασίας, αλλά μια οικονομία που δημιουργεί περισσότερες από όσες καταργεί. Η προτεραιότητα της Αριστεράς δεν είναι να υπερασπίζεται καθεμία θέση εργασίας, αλλά να εξασφαλίζει κάθε εργαζόμενο, επιτρέποντάς του να έχει πρόσβαση σε μια εργασία, να αλλάζει δουλειά, αν θέλει, και να μη φοβάται να την αλλάξει, αν πρέπει.

5 Η σύγχρονη Αριστερά υποστηρίζει τις κανονιστικές ρυθμίσεις και πιστεύει στον ρυθμιστικό ρόλο των δημόσιων εξουσιών και στην αποστολή τους να διορθώνουν τις κοινωνικές ανισότητες.

6 Η σύγχρονη Αριστερά υποστηρίζει την αναδιανομή. Δεν πιστεύει πως η συσσώρευση του πλούτου σε μερικούς είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόοδο όλων. Αντιθέτως, πιστεύει πως η διαρκής μάχη για την ισότητα είναι κοινωνικά δίκαιη και οικονομικά αποτελεσματική. Μάχη για ισότητα ευκαιριών πρώτα, μέσω του αγώνα κατά της αναπαραγωγής του κοινωνικού χάσματος στα σχολεία. Για διόρθωση των ανισοτήτων έπειτα, όσον αφορά το εισόδημα, αλλά και την πρόσβαση στην εργασία, την κατοικία, τις μεταφορές, την υγεία.

7 Η σύγχρονη Αριστερά είναι προοδευτική. Πιστεύει πως η επιστημονική πρόοδος και ο τεχνολογικός νεωτερισμός είναι πάντα παράγοντες ευημερίας για τους πολλούς και μερικές φορές δίνουν ευκαιρία για να αμφισβητηθούν προνόμια κληρονομημένα από το παρελθόν.

8 Η σύγχρονη Αριστερά είναι το κόμμα της παιδείας. Θέλει ταυτόχρονα την ακαδημαϊκή υπεροχή και τον εκδημοκρατισμό της πρόσβασης στη γνώση. Αρνείται να επιλέξει ανάμεσα σε μια μέτρια μαζική παιδεία ή μια υψηλή παιδεία, που αποτελεί όμως προνόμιο της ελίτ. Ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνικής προόδου βρίσκεται σ΄ ένα μαζικό εκπαιδευτικό σύστημα που εκδημοκρατίζει την υπεροχή, προωθεί την πρόσβαση όλων στην κουλτούρα και μάχεται εναντίον της αναπαραγωγής κοινωνικών ανισοτήτων, προετοιμάζοντας τους σπουδαστές για απαιτητική και κινητική αγορά εργασίας.

9 Η σύγχρονη Αριστερά υποστηρίζει το δικαίωμα στην ασφάλεια, το οποίο αναγνωρίζει ως ουσιώδες στοιχείο του κοινωνικού συμβολαίου. Θα είναι σκληρή εναντίον των εγκληματιών, αλλά θα είναι επίσης σκληρή εναντίον των αιτιών του εγκλήματος.

10 Η σύγχρονη Αριστερά είναι οικολογική. Υπερασπίζεται το δικαίωμα όλων των ανθρώπων σε ουσιώδη αγαθά, όπως η ποιότητα του αέρα και η πρόσβαση στο νερό.

11 Η σύγχρονη Αριστερά είναι ευρωπαϊκή. Επειδή η Ευρώπη είναι το μέσο για να ξεπεραστούν οι εθνικοί εγωισμοί στη Γηραιά Ήπειρο και για να υψωθεί στη συναυλία των εθνών μια φωνή υπέρ μιας νέας παγκόσμιας τάξης, αλληλεγγύης και δικαίου.

12 Η σύγχρονη Αριστερά είναι διεθνιστική. Πιστεύει στο παλιό όνειρο μιας νέας διεθνούς τάξης θεμελιωμένης στην ειρήνη, το δίκαιο και την ανάπτυξη. Πιστεύει πως το καθήκον της επέμβασης συμβάλλει στην πρόοδο των πολιτισμών.

13 Η σύγχρονη Αριστερά είναι ηθική. Πιστεύει πως οι ηγετικές τάξεις είναι ανάγκη να δίνουν το παράδειγμα τόσο στον ιδιωτικό τομέα όσο και στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων.

14 Η σύγχρονη Αριστερά είναι ρεαλιστική. Πιστεύει πως πρέπει να υπάρξει διαπαιδαγώγηση για την αλλαγή, πως είναι ανάγκη να δίνονται εξηγήσεις.

15 Η σύγχρονη Αριστερά θέλει τον μετασχηματισμό. Θέλει να αλλάξει τη ζωή καταργώντας το απαράδεκτο, κάθε φορά που αυτό είναι εφικτό. Αρνείται τη μοιρολατρία, θέλει να φέρει την ελπίδα χωρίς να σπείρει ψευδαισθήσεις.

Εφημερίδα Τα Νέα, 18/9/2007

18.9.07

Φινλανδία-Ελλάδα: Σημειώσατε 1!

Αριστερά βλέπετε την υπουργό Παιδείας και Επιστημών της Φινλανδίας, κ. Sari Sarkomaa. Δεξιά (πιο δεξιά δεν γίνεται!) την (ΤΕΩΣ!) ομόλογή της της Ελλάδας, κ. Μαριέττα Γιαννάκου. Βγάζετε αμέσως συμπέρασμα για την κατάσταση στην Παιδεία στις δύο χώρες...

14.9.07

Διοικητική Δυσπραγία

Πέρασε ήδη η πρώτη εβδομάδα από τότε που ξεκίνησαν τα σχολεία. Τα περισσότερα απ' αυτά λειτουργούν -ήδη- κανονικά, οι καθηγητές μπαίνουν στις τάξεις τους και διδάσκουν τους μαθητές, αναθέτουν εργασίες...

Τίποτα απ' τα παραπάνω δε συμβαίνει στο Γενικό Λύκειο Καλαμπάκας. Εξαιτίας διοικητικής δυσπραγίας τίποτα απολύτως δε συμβαίνει. Οι μαθητές, μέρες τώρα, μπαίνουν στις τάξεις τους να κάνουν μάθημα χωρίς να ξέρουν το πρόγραμμα, χωρίς να έχουν βιβλία μαζί τους (κανείς δεν τους είπε ποια να φέρνουν κάθε μέρα!)· τραγικές φιγούρες και οι καθηγητές: κανείς δεν ξέρει σε ποια τάξη θα διδάσκει, ποιο τμήμα, ποιους μαθητές. Μπαίνουν στις αίθουσες διδασκαλίας και διερωτώνται: Τι να κάνουμε, όταν δεν ξέρουμε αν θα έχουμε μαζί μάθημα όλη τη χρονιά!

Τελικά, το Γενικό Λύκειο Καλαμπάκας πέτυχε το στόχο του: "επανίδρυσε" το Λύκειο!

9.9.07

Ποιητική αντίδραση

Επάλληλες σκέψεις δολιχοδρομούν,

συγκρούονται, παραιτούνται...

Το κενό επιτείνεται,

η ανία θεριεύει.

Μια κραυγή αναδύεται,

ενδομύχως:

Ως πότε;


Ποιητική αντίδραση σε άχρηστο-ανεπαρκές-ανιαρό... "σεμινάριο" για τα νέα βιβλία γυμνασίου, που πραγματοποιήθηκε σήμερα στα Τρίκαλα και που είχαμε την ατυχία να παρακολουθήσουμε... Το ποίημα γράφτηκε την ώρα του "σεμιναρίου"

3.9.07

Γραφειοκρατία

Τελικά, τη γραφειοκρατία τη δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, με την ανικανότητά μας: Παρουσιαστήκαμε σήμερα στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στα Τρίκαλα, προκειμένου να αναλάβουμε υπηρεσία για τη νέα σχολική χρονιά. Με το που μπήκαμε, είδαμε μια ουρά δεκάδων συναδέρφων. Μετά από πολλή ώρα φτάσαμε σ' ένα γραφείο και απλώς βάλαμε μια υπογραφή.

Εν συνεχεία, μας παρέπεμψαν σ' ένα δεύτερο γραφείο με παρόμοια ουρά. Εκεί, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, μας ρώτησαν αν θα θέλαμε να παρουσιαστούμε και να αναλάβουμε προσωρινά υπηρεσία στο σχολείο που ήμασταν και πέρυσι. Είπαμε ναι και... μας παρέπεμψαν σ' ένα τρίτο γραφείο!

Κάτω από παρόμοιες συνθήκες, μας ενημέρωσαν για ένα σεμινάριο για τα καινούργια βιβλία του Γυμνασίου και μας ενέγραψαν.

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ δε σκέφτηκαν και δεν οργάνωσαν το πολύ απλό: Παρουσιαζόμαστε κατευθείαν στο σχολείο που ήμασταν πέρυσι και όλα γίνονταν πολύ απλά εκεί. Χωρίς ταλαιπωρία, χωρίς χάσιμο χρόνου, χρήματος, ψυχικής διάθεσης... για ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΣΥΝΑΔΕΡΦΟΥΣ!

Βέβαια, εκτός από ανικανότητα, το φαινόμενο δείχνει και κάτι άλλο: Θέλουν επίτηδες να δημιουργούν τέτοιες καταστάσεις, για να νιώθεις ότι εξαρτάσαι απ' αυτούς και τους έχεις ανάγκη. Ο νοών νοείτο...

Υ.Γ. Με τον άθλιο θεσμό διορισμού πολυτέκνων και το ανήθικο καπάρωμα εκ μέρους τους οργανικών θέσεων σε σχολεία που επιθυμούν, δε βλέπω να παίρνουμε οργανική θέση και το παραπάνω φαινόμενο θα διαιωνίζεται...

1.9.07

Χρόνια Πολλά!

Σήμερα γιορτάζει η σύζυγος Αθηνά.

Σήμερα επίσης κατόρθωσα να λύσω και το πρόβλημα που είχα με την ιστοσελίδα www.vlioras.gr. Την έβαλα σε καινούργιο server και σε λίγες μέρες θα ανεβάσω εντός της (με τη βοήθεια του γιου μου Θεοδώρου) και το νέο forum καθώς και το νέο blog. Οπότε το http://vlioras.blogspot.com μάλλον πνέει τα λοίσθια!

31.8.07

Ο πιο χαζός άνθρωπος του κόσμου

Τον είδα σήμερα το πρωί στην τράπεζα Eurobank. Είχα πάει για να στείλω κάποια χρήματα, κι εκεί που περίμενα στο ταμείο, βλέπω στο βάθος το διευθυντικό γραφείο. Ο διευθυντής μιλούσε στο τηλέφωνο κι ένας "άνθρωπος" καθόταν στην καρέκλα απέναντί του.

Σε λίγο ο διευθυντής τελείωσε το τηλεφώνημα και απευθύνθηκε στον "πελάτη". «Τι θέλετε;», τον ρώτησε. «Γεια σου», απάντησε ο "πελάτης" και άρχισε να λέει κάτι στον διευθυντή· λόγω της απόστασης δεν καταλάβαινα τι έλεγε.

Σε λίγο άκουσα το διευθυντή να λέει: «Α, όχι, επάνω είναι. Εδώ είναι τράπεζα!»

Έμεινα εμβρόντητος! Ο ηλίθιος έψαχνε το βουλευτικό γραφείο -μάλλον- του Χατζηγάκη, που πρόσφατα είχε ανοίξει ενόψει των προσεχών εκλογών. ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΜΠΗΚΕ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΙ ΟΧΙ ΣΕ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ!

Και φαινόταν ευυπόληπτος πολίτης, γύρω στα 50. Προφανώς θα ήθελε να ζητήσει κάποιο ρουσφέτι, ίσως για τον εξίσου πανέξυπνο υιό του ή ποιος ξέρει τι.

Απ' το μεγάλο σοκ που έπαθα, δε σκέφτηκα να ρωτήσω πώς και τι τον διευθυντή, ή ακόμα και να πιάσω τον ίδιο το χαζό να τον ρωτήσω ή απλώς να του ...ευχηθώ με τη νίκη στις προσεχείς εκλογές!

27.6.07

Jethro Tull

Τελικά, το αποφάσισα: έσκασα 110 € για τρία εισιτήρια, πήρα και τα δυο μεγαλύτερα παιδιά μου και πήγα στη συναυλία των Jethro Tull στην Αυλή του Μύλου στη Λάρισα.

Η εμπειρία ήταν ξεχωριστή, ιδίως για τα παιδιά. O Ian Anderson αεικίνητος, παρά τα 60 χρόνια του, σαν άλλος Πάνας με τον αυλό του, ξεσήκωσε το λιγοστό σχετικά κόσμο και τον ταξίδεψε για δύο περίπου ώρες μέχρι το 1968 και τις χρυσές εποχές του συγκροτήματος.

Ενδιαφέροντα ήταν τα λίγα εισαγωγικά λόγια πριν από κάθε τραγούδι· χάρηκα που διαπίστωσα ότι μπορούσα με άνεση να καταλάβω τι έλεγε και να «συμμετέχω» στο διάλογο που άνοιγε με το κοινό.

Ωραία εμπειρία.

Έλεγα να πάμε με τα παιδιά και στον Robert Plant που έρχεται στη Μαλακάσα, αλλά μάλλον εκεί τα οικονομικά είναι πιο στενά, με τα τόσα που μας προέκυψαν για το σπίτι. Ευτυχώς τελειώνουμε τις ανακατασκευές κι απ’ ό,τι φαίνεται δε θα χρωστάμε τίποτα άλλο, παρά μόνο τις δόσεις του δανείου. Ας είμαστε καλά να πάμε από του χρόνου σε άλλες συναυλίες...

17.6.07

Ελλάδα, έχεις ταλέντο

Κινήσαμε, που λέτε, να πάμε σήμερα το βράδυ στο δημοτικό στάδιο Καλαμπάκας, για να παρακολουθήσουμε τη μεγαλειώδη εκδήλωση του συλλόγου παραδοσιακής μουσικής και ψαλτικής τέχνης "ο άγιος Βησσαρίων" (όνομα που το 'χουν!) με τίτλο: "Ελλάδα, έχεις ταλέντο" (συγνώμη: "Ελλάδα είναι..."). "Πρόκειται για ένα μουσικό, χορευτικό και μάλλον και οπτικό οδοιπορικό από τη μια άκρη της πατρίδας μας μέχρι και την άλλη", διαβάζουμε στον τοπικό τύπο.

Το αποτέλεσμα; Ανούσιο, άγγιζε τα όρια του κιτς. Μια κακοφτιαγμένη διαφήμιση του ΕΟΤ προ εικοσαετίας! Θύμιζε -ως ένα βαθμό- τις γιορτές πολεμικής αρετής των συνταγματαρχών της επταετίας,

ενώ τα ενδιάμεσα βιντεάκια που παρουσίαζαν τα διαμερίσματα της Ελλάδας (Θράκη, Μακεδονία...) ήταν της ιδίας αισθητικής με τα ανάλογα εισαγωγικά βίντεο των κρατών στη Eurovision.

Οφείλουμε βέβαια να παραδεχτούμε πως η προσπάθεια του χορευτικού ήταν αξιέπαινη και η ορχήστρα απέδιδε (με φρικτή εξαίρεση στα κρητικά τραγούδια) πολύ καλά. Η χορωδία όμως -ιδίως στο θέμα του συγχρονισμού με τους μουσικούς- αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων.

Παραθέτουμε ένα ενδιαφέρον δείγμα (ή μάλλον δήγμα):

Υ.Γ.Είναι ιεροσυλία να αναφέρονται και να συγκρίνονται από τους σημερινούς συντελεστές εκδηλώσεις όπως "Η Πόλις εάλω" (που ακόμα ο κόσμος στην Καλαμπάκα -κι όχι μόνο- θυμάται με συγκίνηση και νοσταλγία) με τις εκδηλώσεις-εκτρώματα του συλλόγου που ακολούθησαν· η μία χειρότερη από την άλλη...

Και εις κατώτερα...

14.6.07

Καλά, ηλίθιοι είναι;

Τον τελευταίο καιρό ενημερωνόμαστε συχνά για ποικίλες αντιδράσεις κατοίκων διαφόρων περιοχών, "ανησυχούντων σφόδρα για το περιβάλλον", στην προοπτική εγκατάστασης στην περιοχή τους εναλλακτικών τρόπων παραγωγής ενέργειας. Σήμερα κάποιοι κάτοικοι στη Σκύρο, χθες κάποιοι άλλοι στον Κλεινοβό Καλαμπάκας, προχθές άλλοι...

Δεν τους καταλαβαίνω. Αντί να οργανώνονται διαμαρτυρίες στις περιοχές που δεν γίνονται τέτοιες ενέργειες, αντί να χαιρόμαστε γι' αυτό και να ντρεπόμαστε γι' αυτό, μεμψιμοιρούμε και αντιδρούμε...

2.5.07

Χατζιδάκις ή Νίνο;

Τις προάλλες είχα βάλει στους μαθητές της Α' Λυκείου ν' ακούσουν μελοποιημένη ποίηση (όπως συχνά κάνω). Μεταξύ άλλων, ακούσαμε και αρκετά τραγούδια απ' τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι.

Ενώ οι περισσότεροι παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον και κάποιοι απλώς αδιάφορα (ωραία, χάνουμε μάθημα -Νεοελληνική Λογοτεχνία), ορισμένοι αντέδρασαν. "Α, κύριε, τι ύπνο μάς βάλατε ν' ακούσουμε; Δεν έχετε κάνα Νίνο;"

Προσπάθησα κάτι να ψελλίσω για την αλλοτρίωση που έχουν υποστεί κυρίως από την τηλεόραση, καθώς και να υπερασπιστώ την επιλογή μου, μιλώντας σε μουσικό και λογοτεχνικό επίπεδο. Όταν κατάλαβα ότι προσπαθούσα να πείσω πως ο Χατζιδάκις είναι καλύτερος από το Νίνο, μούντζωσα τον εαυτό μου και σιώπησα.

Μπορεί οι αντιδράσεις να ήταν από λίγους, γεννούν όμως μια απογοήτευση. Δεν πρέπει να επιτρέψω να με καταβάλει. Πρέπει οι καθηγητές να επιμείνουμε και να συνεχίσουμε...

8.4.07

Καλή Ανάσταση!

(αν και χλομό το βλέπω...)
Πρόκειται για την πρώτη καταχώριση που κάνω από το καινούργιο τμήμα του σπιτιού, όπου μετέφερα ήδη το γραφείο, αν και δεν είναι ακόμα έτοιμο και ολοκληρωμένο.

27.3.07

Εθνικές επέτειοι

Τελικά, είναι η παρέλαση μαθητών, οι πανηγυρικοί και η κατάθεσις στεφάνων οι προσφορότεροι τρόποι τιμής όσων συνέβαλαν στην απελευθέρωση της πατρίδας μας;

Τουναντίον θα λέγαμε, μάλλον πρόκειται περί διακωμώδησης και σαφούς υποβάθμισης. Σε συνδυασμό μάλιστα με την πρόδηλη και παχυλή άγνοια για πρόσωπα και γεγονότα τόσο των μαθητών όσο και των "μεγάλων" (και των καθηγητών!), το πράγμα καταντά έως και επικίνδυνο.

Ποιος λοιπόν θα ήταν ο καταλληλότερος τρόπος τιμής; Μα ποιος άλλος απ' το διάβασμα ενός σχετικού ιστορικού βιβλίου και τη συνακόλουθη συζήτηση και προβληματισμό.

26.3.07

Εμπρός, μαρς: εν-δυο...

Δεύτερο Δημοτικό Σχολείο Καλαμπάκας

Γενικό Λύκειο Καλαμπάκας

Παραλειπόμενα

20.3.07

Louisiana Red - Blues Wire

Καλαμπάκα, 20 Μαρτίου 2007 (Αέρινο)

Ο Louisiana Red έρχεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο από το 1987 και αποτελεί χωρίς αμφιβολία μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του μπλουζ. Περιοδεύει ασταμάτητα όλο το χρόνο από ήπειρο σε ήπειρο, τραγουδώντας τα δικά του βιώματα και παίζοντας με δεκάδες μπάντες και μουσικούς. Ήδη στη χώρα μας υπάρχει άλμπουμ του με τον Στέλιο Βαμβακάρη και ένα με τον Ζωρζ Πιλαλί.

Η μουσική του δραστηριότητα αρχίζει στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '40, όταν πιτσιρικάς παίζει φυσαρμόνικα και κιθάρα στους δρόμους για πενταροδεκάρες. Το 1948 γνωρίζει τον Muddy Waters(*, *) ο οποίος γοητεύεται από τον πεισματάρη δωδεκάχρονο ορφανό και του μαθαίνει όλα όσα ξέρει, περιθάλποντάς τον σαν το πνευματικό του παιδί. Σήμερα, ο Louisiana Red είναι ο μοναδικός μουσικός στα δεδομένα του μπλουζ, που παίζει σλάιντ κιθάρα, όπως ακριβώς και ο Muddy.

Καταλυτικές υπήρξαν επίσης και οι συνεργασίες του με τον John Lee Hooker και τον Jimmy Red. Στη δεκαετία του '50 αρχίζει να ηχογραφεί με το ψευδώνυμο Crying Red ή Playboy Fyller. Στη συνέχεια υιοθετεί το Louisiana Red, είτε λόγω της Ινδιάνικης καταγωγής του, είτε εξαιτίας της σοσιαλιστικής του ιδεολογίας και δράσης στο κίνημα των Black Muslims και του REX. Ike, στις αρχές της δεκαετίας του '60. Φεστιβάλ και περιοδείες με τους Albert King, Johnny Winter, Rory Gallagher, Eric Burdon, με τον οποίο και συμπρωταγωγιστεί στην ταινία «Comeback» και η τελική δικαίωση με το βραβείο W.C.Handy σαν ο καλύτερος παραδοσιακός καλλιτέχνης του μπλουζ.

Οι Blues Wire επανέρχονται με ανανεωμένο σχήμα και ήχο. Πάνω από 20 χρόνια πριν ξεκινούσε η ιστορία του συγκροτήματος που έμελλε να φέρει μοναδικά στοιχεία στην ελληνική μουσική σκηνή. Σήμερα, η ζωή με τα γυρίσματα και τους κύκλους της οδηγεί το γκρουπ σε καινούρια μονοπάτια έχοντας πλέον οδηγούς τους δυο ανθρώπους που ιδρύσαν τους BLUES WIRE δηλαδή τον Ηλία Ζάικο και τον Σωτήρη Ζήση πλαισιωμένους από τους Γιώργο Παπάζογλου στα τύμπανα (παλιό φίλο και συνεργάτη) και Όλεγκ Τσάλυ στα πλήκτρα.

Οπλισμένοι με διάθεση για νέες μουσικές περιπλανήσεις, καινούργιο υλικό -ήδη ετοιμάζουν νέο δίσκο που θα καταθέτουν την άποψή τους- οι BLUES WIRE δείχνουν πως η δύναμη που τους ώθησε να δημιουργήσουν το γκρουπ αλλά και να συνεχίζουν με συνέπεια και αφοσίωση την πορεία τους μέσα -και ανάμεσα- στα μπλουζ παραμένει αναλλοίωτη όσο ζώσα και δημιουργική οδηγώντας το σύνολο των μουσικών σε μια διαρκή αναζήτηση και προσδίδοντας στη δουλειά τους μια αίσθηση διαχρονικότητας αλλά και ουσιώδους προσφοράς.

Με μέσο όρο περίπου 200 εμφανίσεις το χρόνο μέσα όσο κι έξω από την Ελλάδα, οι Blues Wire έχουν αναπτύξει μια έντονη και πηγαία σκηνική παρουσία που σε συνδυασμό με το πλούσιο ρεπερτόριο και το δεμένο ήχο κάνει κάθε συναυλία τους μια ξεχωριστή εμπειρία που αποτελεί διασκέδαση πρώτης ποιότητας. Πέρα από την προσωπική τους πορεία οι Blues Wire έχουν συνεργαστεί κατά καιρούς με κορυφαία ονόματα της παγκόσμιας σκηνής των Blues (Katie Webster, John Hammond, Larry Garner, Big Time Sarah, Carey Bell, Louisiana Red, Al Copley και πολλούς άλλους) γεγονός που φανερώνει την ποιότητα της δουλειάς και το κύρος της μπάντας. Ακόμα έχουν ανοίξει συναυλίες για ογκόλιθους του είδους όπως Buddy Guy, Albert King, Otis Rush, Fabulous Thunderbirds, John Mayall και άλλους.

Από τους καλύτερους πρεσβευτές της Ελλάδας στο εξωτερικό, έχουν εμφανιστεί σε φεστιβάλ και κλαμπ πολλών χωρών της Ευρώπης αποσπώντας την εκτίμηση και το θαυμασμό των ακροατών αλλά και τα κολακευτικά σχόλια των δημοσιογράφων του ξένου τύπου. Ξεκινώντας από το θρυλικό Παραρλάμα (το πρώτο αμιγώς Blues κλαμπ στην Ελλάδα) πάνω από δεκατέσσερα χρόνια πριν, οι Blues Wire υπήρξαν η αιχμή του δόρατος αλλά και φιλόξενοι οικοδεσπότες της ελληνικής Blues σκηνής, αποτελώντας παράλληλα πηγή έμπνευσης.

5.3.07

Μια 15χρονη τίναξε στον αέρα τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών στο Σικάγο

«Ο χριστιανισμός υπεύθυνος για πολλές θηριωδίες»

Και εγένετο... χαμός! Μόνο έτσι μπορεί να περιγράψει κανείς τις κωμικοτραγικές σκηνές που διαδραματίστηκαν στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών στο Σικάγο, που διοργάνωσε, όπως κάνει κάθε χρόνο, η ελληνική παροικία της πόλης.

Στο γεύμα που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Ritz» παρίσταντο εξέχοντα μέλη της ελληνοαμερικανικής κοινότητας μεταξύ των οποίων και ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος και ο μητροπολίτης της πόλης Ιάκωβος. Όπως κάθε έτος έτσι και φέτος είχε κληθεί ένας ομιλητής να αναπτύξει ένα θέμα. Το φετινό θέμα ήταν ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός και ομιλήτρια η Προμηθέα, μια 15χρονη κοπέλα με μαγικές επιδόσεις στα μαθηματικά. Σε ηλικία 6 ετών η Προμηθέα είχε τελειώσει την ύλη του δημοτικού και του γυμνασίου και σε ηλικία 14 ετών είχε πάρει πτυχία σε θετικές επιστήμες από μερικά από τα κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια. Πέρα από τα μαθηματικά, η Προμηθέα είχε και ένα άλλο χόμπι: την αρχαία Ελλάδα και τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Μάλιστα, «Το Βήμα» πρόσφατα είχε δημοσιεύσει ένα πορτρέτο της νεαρής μαθήτριας στο οποίο έκανε εκτεταμένη αναφορά στην αγάπη της για την Ελλάδα.

Ξεκινώντας την ομιλία της σε άπταιστη καθαρεύουσα, αν και με αμερικανική προφορά, η νεαρή μαθηματικός έθεσε το ερώτημα σχετικά με τα αίτια που κατέστρεψαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Για να να δώσει αμέσως την απάντηση: «Ο χριστιανισμός», αυτή «η θρησκεία μίσους», ο χριστιανισμός ήταν ο ένας και μοναδικός υπεύθυνος για αυτή την «ανεπανάληπτη θηριωδία», αυτό το «αποτρόπαιο έγκλημα», όπως το χαρακτήρισε, κατά της αρχαίας Ελλάδας. Συνεχίζοντας η νεαρή ομιλήτρια περιέγραψε με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο, χρησιμοποιώντας πηγές της εποχής, τις θηριωδίες που διέπραξαν οι χριστιανοί εναντίον των αρχαίων Ελλήνων κατά τα πρώτα έτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η ομιλήτρια επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σκυθούπολης, αυτό το «χριστιανικό σφαγείο», το οποίο είχαν στήσει οι πρώτοι μετά τον Κωνσταντίνο βασιλείς του Βυζαντίου. Εκεί μεταφέρονταν αλυσοδεμένοι όσοι Έλληνες επέμεναν να διατηρούν τα παλαιά ήθη για να εξοντωθούν μετά από φρικτά βασανιστήρια. Το στρατόπεδο αυτό λειτούργησε για 20 έτη και, όπως είπε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο «βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο» με τον οποίο οι χριστιανοί εξόντωσαν τους συνεχιστές της αρχαιοελληνικής παράδοσης.

«Δεν υπήρξε ποτέ ελληνικότητα του Βυζαντίου», διακήρυξε η ομιλήτρια και συνέχισε περιγράφοντας τους διωγμούς του Ιουστινιανού, αυτού του «αιματοβαμμένου τυράννου» και «ανθρωπόμορφου δαίμονα», όπως τον χαρακτήρισε. Ο Ιουστινιανός εφάρμοσε μια πολιτική φυσικής και πνευματικής «γενοκτονίας» του Ελληνισμού, καταστρέφοντας ναούς και αγάλματα και απαγορεύοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα Ελευσίνια Μυστήρια και τη λειτουργία του Μαντείου των Δελφών. Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε -όπως αργότερα ο Πολ Ποτ στην Καμπότζη- να εξαλείψει κάθε σύμβολο που θύμιζε την παλαιά εποχή.

Οι παριστάμενοι φυσικά είχαν μείνει άναυδοι. Ιδιαίτερα αμήχανοι ήσαν οι δύο εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας, ο αρχιεπίσκοπος Δημήτριος και ο μητροπολίτης Ιάκωβος, που κάθονταν στα δεξιά και αριστερά της ομιλήτριας. Ασφαλώς θα προτιμούσαν να άνοιγε η γη να τους καταπιεί.

Συνεχίζοντας απτόητη η νεαρή Προμηθέα έφτασε και στα νεότερα χρόνια. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, είπε, προσπάθησε «με αφορισμούς και απειλές» να σταματήσει την εξέγερση των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων. Ταυτόχρονα, η ομιλήτρια έκανε εκτεταμένη αναφορά σε περιπτώσεις -όπως του γιου του Κολοκοτρώνη, Ιωάννη- που προδόθηκαν από κληρικούς και καλόγερους στους Τούρκους με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο. Η ομιλήτρια δεν παρέλειψε να τονίσει ότι το Κρυφό Σχολείο ήταν «μύθος» και το μόνο που ενδιέφερε την Εκκλησία ήταν να κρατήσει τους Έλληνες στο σκοτάδι και στην αμορφωσιά. «Ο μοναδικός μοχλός πίεσης για την αλλαγή του καθεστώτος», είπε: «ήσαν οι Έλληνες Διαφωτιστές του εξωτερικού». Και αυτός ήταν ο λόγος -συνέχισε- που κυνηγήθηκαν τόσο πολύ από την Ορθοδοξία.

Όσο προχωρούσε η ομιλία τόσο αυξανόταν το κλίμα της δυσφορίας στην αίθουσα. Και όταν πλέον πλησίαζε το τέλος, πολλοί θερμόαιμοι ακροατές, όρθιοι, διέκοπταν την ομιλήτρια και την πλησίαζαν με απειλητικές διαθέσεις. Την κατάσταση έσωσε ο μητροπολίτης Ιάκωβος ο οποίος παίρνοντας το μικρόφωνο και αποτεινόμενος με οργισμένο ύφος στους ταραξίες είπε: «Δεν είσαστε μόνο εσείς ορθόδοξοι και Έλληνες. Μην διακόπτετε! Οφείλετε σεβασμό στην ομιλήτρια!».

Και με αυτόν τον τρόπο αποφεύχθηκαν τα χειρότερα και επικράτησε και πάλι η επί γης ειρήνη.

Τάκης Μίχας, εφ. Ελευθεροτυπία, 28/2/2007

Βέβαια η υπόθεση έχει κι άλλες διαστάσεις, όπως φαίνεται από εδώ κι από εδώ...

17.2.07

Πετάει η ομάδα!

Να και η πρώτη κατάθεση που γίνεται στο ιστολόγιο από φορητό υπολογιστή στο χώρο του σχολείου, στα πλαίσια της δοκιμής του ασύρματου δικτύου που εγκαταστήσαμε. Τελικά η δημόσια εκπαίδευση είναι παρεξηγημένη, ακόμα και (ή μάλλον κυρίως) από μας τους καθηγητές. Όταν ζητούσα να μπει ασύρματο δίκτυο, ποτέ δεν πίστευα ότι σε τόσο σύντομο διάστημα θα ακουγόταν η εισήγησή μου.

Τώρα έρχεται η δική μας σειρά (των καθηγητών εννοώ) να το χρησιμοποιήσουμε στην εκπαιδευτική διαδικασία επ' ωφελεία των μαθητών. Για να δούμε...

29.1.07

Διαγωνισμός ΑΣΕΠ 2006

Τελικά, εύκολα ήταν τα θέματα του ΑΣΕΠ για τους φιλολόγους, με εξαίρεση το κείμενο από το Θουκυδίδη που σε μπέρδευε λίγο στη μετάφραση, κυρίως στο σημείο που αναφερόταν στη Μεσσήνη, αρχαία πόλη της Σικελίας που πριν από τον 5ο αι. π.Χ. ονομαζόταν Ζάγκλη, κι όχι στη Μεσσηνία της Πελοποννήσου!

Χάρηκα επίσης που ήμουν σε θέση να απαντήσω στις περισσότερες ερωτήσεις ιστορίας αλλά και στις ερωτήσεις των παιδαγωγικών

Καλή επιτυχία στους συναδέρφους που εξετάστηκαν...

Α-στοχίες

Ενώ είχα βάλει στόχο το 2007 να αλλάξω -προς το καλύτερο εννοείται!-, ιδίως μετά τον γενέθλιο απολογισμό στις 24 Ιανουαρίου, εντούτοις μια απ' τα ίδια και χειρότερα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως κουράζομαι και με τα μαθήματα στο σχολείο. [Τέτοιο χάλι με τις ώρες μαθημάτων δεν το περίμενα: Σε όλο το Νομό, για να μην πω σε όλη την Ελλάδα, να έχουν όλοι οι καθηγητές πολύ λιγότερες ώρες απ' το υποχρεωτικό τους ωράριο, και μάλιστα σε γυμνάσια και ΤΕΕ, με πολύ λιγότερες απαιτήσεις, κι εμείς στο Γενικό Λύκειο Καλαμπάκας το πλήρες ωράριο και κάτι παραπάνω! Τέλος πάντων...]

Τώρα μεταθέτω τις προσπάθειες αλλαγής -προς το καλύτερο εννοείται!- για μετά το Πάσχα ή τουλάχιστον μόλις ολοκληρωθεί το πάνω σπίτι που φτιάχνουμε (Ελπίζω μέσα στο Φεβρουάριο). Για να δούμε...